Мардум ба айшу шодӣ ва ман дар балои қарз

مردم به عیش و شادی و من در بلای قرض

Ҳаряк ба кору борӣ ва ман мубталои қарз

هریک به کار و باری و من مبتلای قرض

Қарзи худоу қарзи хилоиқ ба гарданам

قرض خدا و قرض خلایق به گردنم

Оё адоӣ фарз кунам ё адои қарз

آیا ادای فرض کنم یا ادای قرض

Харҷами фузуни зи ғояту қарзами буруни зи ҳад

خرجم فزون ز غایت و قرضم برون ز حد

Фикр аз барои харҷ кунам ё барои қарз

فکر از برای خرج کنم یا برای قرض

Аз ҳеҷ хат нтобам ғайр аз сҷли дайн

از هیچ خط نتابم غیر از سجل دین

Ваз ҳечкас нанолам ғайр аз гўои қарз

وز هیچکس ننالم غیر از گوای قرض

Дар шаҳр қарз дорам вондри маҳаллаи қарз

در شهر قرض دارم واندر محله قرض

Дар кӯча қарз дорам вондри сарои қарз

در کوچه قرض دارم واندر سرای قرض

Аз субҳ то ба шом дар андеша монда ам

از صبح تا به شام در اندیشه مانده‌ام

То худ куҷо биёбам ногуҳи раҷои қарз

تا خود کجا بیابم ناگه رجای قرض

Мардуми зи дасти қарзи гурезон ва ман ба сидқ

مردم ز دست قرض گریزان و من به صدق

Хоҳам пас аз намозу дуо аз худои қарз

خواهم پس از نماز و دعا از خدای قرض

Арзам чу обрӯии гадоён ба бод рафт

عرضم چو آبروی گدایان به باد رفت

Аз бас ки хостами з дар ҳар гадои қарз

از بس که خواستم ز در هر گدای قرض

Гар хоҷа тарбият накунад назд подшо

گر خواجه تربیت نکند نزد پادشا

Мискини убайд чун кунад охири давои қарз

مسکین عبید چون کند آخر دوای قرض

Хоҷаи ълоءи давлату дайни он ки ҷузи кафш

خواجه علاء دولت و دین آن که جز کفش

Ҳаргиз касе надид ба гетии сазои қарз

هرگز کسی ندید به گیتی سزای قرض