Чу заррини боли анқои сарафроз
چو زرین بال عنقای سرافراز
зи машриқи сӯй мағриб кард парвоз
ز مشرق سوی مغرب کرد پرواز
Ниҳон гардид шамъи гетии афрӯз
نهان گردید شمع گیتی افروز
Сипоҳ шом шуд бар рӯзи пирӯз
سپاه شام شد بر روز پیروز
Арӯс меҳр рафт андари иморӣ
عروس مهر رفت اندر عماری
Муқарари гашт бар шаби пардаи дорӣ
مقرر گشت بر شب پردهداری
Ҳиўни кӯҳро дар сояи бастанд
هیون کوه را در سایه بستند
зи гавҳар бар фалаки перояи бастанд
ز گوهر بر فلک پیرایه بستند
Фурӯ шуд шоҳи ховар дар сиёҳӣ
فرو شد شاه خاور در سیاهی
Баромади моҳ бар авранги шоҳӣ
برآمد ماه بر اورنگ شاهی
Дар он гулшан ки маъвои ҷои ман буд
در آن گلشن که ماوا جای من بود
Бидон сӯрат ки расму рои ман буд
بدان صورت که رسم و رای من بود
Ба ойини ҷойгоҳӣ соз кардам
به آئین جایگاهی ساز کردم
Биравӣ дӯстон дар боз кардам
بروی دوستان در باز کردم
Мақомии ҳамчуи ҷинати ҷонФзоӣӣ
مقامی همچو جنت جانفزائی
Чу гулзори Ирами бустони сроӣӣ
چو گلزار ارم بستان سرائی
зи хокаши анбартар рашки барда
ز خاکش عنبر تر رشک برده
зи обаши ҳавзи кавсари ғӯтаи хӯрда
ز آبش حوض کوثر غوطه خورده
Нишастам гӯш бар дар дида бар роҳ
نشستم گوش بر در دیده بر راه
Бимни давлати бедор ногоҳ
بیمن دولت بیدار ناگاه
Хури хуррами хирому ҳури маҳваш
خور خرم خرام و حور مهوش
Гули нозуки мизоҷу сарви саркаш
گل نازک مزاج و سرو سرکش
Чу ганҷ аз дидаи мардум наоне
چو گنج از دیدهٔ مردم نهانی
Бидон равнақ бидон ойин ки доне
بدان رونق بدان آئین که دانی
Даромад ногаҳони сармасту дилшод
درآمد ناگهان سرمست و دلشاد
Ниқоб аз рӯй чун хуршед бикшод
نقاب از روی چون خورشید بگشاد
Мубораки соъатии фархундаи рӯзӣ
مبارک ساعتی فرخنده روزی
Ки боз ояд з дар маҷлис фурӯзӣ
که باز آید ز در مجلس فروزی
Бидидам рӯйишу девонаи гаштам
بدیدم رویش و دیوانه گشتم
Бар шамъи Рахши парвонаи гаштам
بر شمع رخش پروانه گشتم
Ба дастии чодар аз рух боз мекард
به دستی چادر از رخ باز میکرد
Ба дастии зулфи мишкӣн соз мекард
به دستی زلف مشکین ساز میکرد
Чу зад хуршеди рӯйиш дар сарои теғ
چو زد خورشید رویش در سرا تیغ
Бурун омад гул аз ғунчаи ма аз меғ
برون آمد گل از غنچه مه از میغ
зи зибоӣии гулаш дар пой мемард
ز زیبائی گلش در پای میمرد
Санавбари пеши қадаш саҷда мебарад
صنوبر پیش قدش سجده میبرد
Каманди зулфи мишкӣн тоб дода
کمند زلف مشکین تاب داده
зи сунбули хирманӣ бар гули ниҳода
ز سنبل خرمنی بر گل نهاده
Лаб аз боди нафас афкор гашта
لب از باد نفس افکار گشته
Хуморин наргисаш бемор гашта
خمارین نرگسش بیمار گشته
Даҳонаш зи оби ҳайвони оби барда
دهانش ز آب حیوان آب برده
Ақиқаши равнақи унноби барда
عقیقش رونق عناب برده
Сабои зулфаш парешон карда дар роҳ
صبا زلفش پریشان کرده در راه
Гулоб ангез гашта гӯшаи моҳ
گلاب انگیز گشته گوشهٔ ماه
Биҳишт ойин шуд аз ваии хонаи мо
بهشت آئین شد از وی خانهٔ ما
Мунаввари гашт аз ӯ кошонаи мо
منور گشت از او کاشانهٔ ما
зи иззат бар сару чашмаши нишондам
ز عزت بر سر و چشمش نشاندم
Зараш бар сар , сараш дар по фишондам
زرش بر سر، سرش در پا فشاندم
зи рӯйиши хонаи бастоне дигар шуд
ز رویش خانه بستانی دگر شد
Сарои мо гулистонӣ дигар шуд
سرای ما گلستانی دگر شد
Касе комӣ ки меҷӯяд ҳамаи сол
کسی کامی که میجوید همه سال
Чу бо даст оядаш чун бошад аҳвол
چو با دست آیدش چون باشد احوال
Нишаста ӯ ва ман устодаи хомӯш
نشسته او و من استاده خاموش
Дар ӯ бкшодаҳи чашму рафта аз ҳуш
در او بکشاده چشم و رفته از هوش
Чу беморӣ ки дармон боз ёбад
چو بیماری که درمان باز یابد
Чу дармони мурдае ҷон боз ёбад
چو درمان مردهای جان باز یابد
зи дили оташи фурӯзони пеши рӯйиш
ز دل آتش فروزان پیش رویش
Чу шамъ аз даври сӯзони пеши рӯйиш
چو شمع از دور سوزان پیش رویش
Назар бар шамъи рухсораши ниҳода
نظر بر شمع رخسارش نهاده
Чу шамъами оташӣ бар ҷони фитода
چو شمعم آتشی بر جان فتاده
Рамидаи сабру дил аз ҷои рафта
رمیده صبر و دل از جای رفته
Забон аз кору зӯр аз пои рафта
زبان از کار و زور از پای رفته
Чу чашми фитнаи ҷӯёни рафта дар хоб
چو چشم فتنهجویان رفته در خواب
Мусаллат гашта бар офоқи маҳтоб
مسلط گشته بر آفاق مهتاب
Нишоти ангези базмӣ соз кардем
نشاط انگیز بزمی ساز کردیم
з ҳар сӯи мутрибон овоз кардем
ز هر سو مطربان آواز کردیم
Даромад соқӣ аз дар хурраму шод
درآمد ساقی از در خرم و شاد
намеовараду салои айш дар дод
می آورد و صلای عیش در داد
Гирифтам аз Рахши фолии муборак
گرفتم از رخش فالی مبارک
Зиҳии вақти хушу ҳоли муборак
زهی وقت خوش و حال مبارک
Збонги неи фалакро гӯш бигирифт
زبانگ نی فلک را گوش بگرفت
Ҷаҳони овози нўшо нӯш бигирифт
جهان آواز نوشا نوش بگرفت
Бухор май хирадро хонаи пардоз
بخار می خرد را خانه پرداز
Бихӯр авд ва анбар гашта ғаммоз
بخور عود و عنبر گشته غماز
Паёпаии ҷоми заррин давр мекард
پیاپی جام زرین دور میکرد
Ду чашмаши нозу соқӣ ҷавр мекард
دو چشمش ناز و ساقی جور میکرد
Ҷаҳон бар ъушрати мо ршг мебарад
جهان بر عشرت ما رشگ میبرد
Бар он шаби Зуҳраи шабҳо ршг мебарад
بر آن شب زهره شبها رشگ میبرد
Хирадро чун димоғ аз месабк шуд
خرد را چون دماغ از می سبک شد
Ҳаёро шишаи даъвӣ тнк шуд
حیا را شیشهٔ دعوی تنک شد
Чу халхоли зараш дар по фитодам
چو خلخال زرش در پا فتادم
Ба иззати бӯса бар поиши ниҳодам
به عزت بوسه بر پایش نهادم
Нишастам пешаш аз густохи рўӣӣ
نشستم پیشش از گستاخ روئی
Шудам густох дар беҳудаи гўӣӣ
شدم گستاخ در بیهوده گوئی
Ҳадиси тан бар ҷон арза кардам
حدیث تن بر جان عرضه کردم
Шикоятҳои ҳиҷрон арза кардам
شکایتهای هجران عرضه کردم
Вази он андӯҳ беандоза хӯрдан
وز آن اندوه بیاندازه خوردن
Вази он ҳрлҳзаҳи захмии тоза хӯрдан
وز آن هرلحظه زخمی تازه خوردن
Вази он оби сршгу оҳи дилсӯз
وز آن آب سرشگ و آه دلسوز
Вази он нолидан шабҳои бе рӯз
وز آن نالیدن شبهای بیروز
Вази он риндии вази он беобу рангӣ
وز آن رندی وز آن بیآب و رنگی
Вази он мастии вазон беному нанагӣ
وز آن مستی وزان بینام و ننگی
Вази он аҷзи ғулому дояи бурдан
وز آن عجز غلام و دایه بردن
Ҳимоят бар дар ҳамсояи бурдан
حمایت بر در همسایه بردن
Чу аз ҳоли худаш огоҳ кардам
چو از حال خودش آگاه کردم
Хаҷали гаштами сухан кӯтоҳ кардам
خجل گشتم سخن کوتاه کردم
Маро чун ончунон бехештан дид
مرا چون آنچنان بیخویشتن دید
Ба чашми марҳамат дар ҳол ман дид
به چشم مرحمت در حال من دید
Парешони гашт ва бо дил доварӣ кард
پریشان گشت و با دل داوری کرد
Забон бикшоду мискин парварӣ кард
زبان بگشاد و مسکین پروری کرد
Ҳикоятҳои узромез мегуфт
حکایتهای عذرآمیز میگفت
Шикоятҳои шавқ ангез мегуфт
شکایتهای شوق انگیز میگفت
Ба ҳар Лутфӣ ки бо ин банда мекард
به هر لطفی که با این بنده میکرد
Ту гўӣии мурдаеро зинда мекард
تو گوئی مردهای را زنده میکرد
Чу хуш бошад сухан бо ёри гуфтан
چو خوش باشد سخن با یار گفتن
Ғами дерина бо ғмхўори гуфтан
غم دیرینه با غمخوار گفتن
Маро чун васл ӯ умедгоҳӣ
مرا چون وصل او امیدگاهی
Шабӣ чун солӣу рӯзӣ чу моҳӣ
شبی چون سالی و روزی چو ماهی
Чаҳ хуши солӣ чаҳ хуши моҳикаҳи он буд
چه خوش سالی چه خوش ماهیکه آن بود
Чаҳ хуш вақте чаҳ хуши ҳолекии он буд
چه خوش وقتی چه خوش حالیکه آن بود
Ҷавонӣ буду айшу шодмонӣ
جوانی بود و عیش و شادمانی
Хушо он давлат ва он Комронӣ
خوشا آن دولت و آن کامرانی
Ки ёбад ончунон даврони дигар
که یابد آنچنان دوران دیگر
Ки бинад мисли он даврон , дигар
که بیند مثل آن دوران، دیگر
Хушо ондўр ва он тимор ва он сӯз
خوشا آندور و آن تیمار و آن سوز
Хушо он мавсим ва он вақту онрўз
خوشا آن موسم و آنوقت و آنروز
Гирифтам давлатам дмсоз гардад
گرفتم دولتم دمساز گردد
Куҷои рӯзи ҷавонӣ боз гардад
کجا روز جوانی باز گردد
Агар рӯзии нишоту нози байнам
اگر روزی نشاط و ناز بینم
Шаб қадре чунон кӣ бози байнам
شب قدری چنان کی باز بینم
Ҳамаи шаб то саҳар менӯш мекард
همه شب تا سحر می نوش میکرد
Маро аз шавқи худ мадҳуш мекард
مرا از شوق خود مدهوش میکرد
Саҳаргоҳӣ сабӯҳӣ кард бархест
سحرگاهی صبوحی کرد برخاست
Ба зебо рӯй худ гулшан биёрост
به زیبا روی خود گلشن بیاراست
Чаман аз мақдамаш дар шодӣ омад
چمن از مقدمش در شادی آمد
зи қадаши сарв дар озодӣ омад
ز قدش سرو در آزادی آمد
Чмон чун шох райҳон мехиромед
چمان چون شاخ ریحان میخرامید
Чу гул бар тараф бустон мехиромед
چو گل بر طرف بستان میخرامید
Гул аз шавқи рух раъноаш мемард
گل از شوق رخ رعناش میمرد
Санавбари пеши сар то пош мемард
صنوبر پیش سر تا پاش میمرد
зи лаълаши танги мондаи ғунчаро дил
ز لعلش تنگ مانده غنچه را دل
зи қадаши сарви бенро пои дргл
ز قدش سرو بن را پای درگل
Сабои ҳргаҳ ки рухсораш бидидӣ
صبا هرگه که رخسارش بدیدی
Бхўондӣ оятӣ биравӣ дамидӣ
بخواندی آیتی بروی دمیدی
Чу бигузаштӣ чунон болои баландӣ
چو بگذشتی چنان بالا بلندی
Фишондӣ лола бар оташи сапандӣ
فشاندی لاله بر آتش سپندی
Чу гули пеш худаш медид дар худ
چو گل پیش خودش میدید در خود
Ба сад афсӯс механдид бар худ
به صد افسوس میخندید بر خود
Назар чун бар рух зебоаш мекард
نظر چون بر رخ زیباش میکرد
Ба домони зари нисор пош мекард
به دامان زر نثار پاش میکرد
Шақоӣқи ҷома бар тан чок мезад
شقایق جامه بر تن چاک میزد
зи шавқ ӯ калла бар хок мезад
ز شوق او کله بر خاک میزد
Санавбари банда болоаш ме шуд
صنوبر بندهٔ بالاش میشد
Бисоти сабзаи хок пош ме шуд
بساط سبزه خاک پاش میشد
Бад-ӣни равнақ чу гомӣ чанд паймӯд
بدین رونق چو گامی چند پیمود
Нишоти афзуду азм бода фармуд
نشاط افزود و عزم باده فرمود
Канор об диду сояи сарв
کنار آب دید و سایهٔ سرو
Дамӣ аз лутф шуд ҳамсояи сарв
دمی از لطف شد همسایهٔ سرو
Баҳри дам каз шароб ноб мезад
بهر دم کز شراب ناب میزد
Рахши рангӣ дигар бар об мезад
رخش رنگی دگر بر آب میزد
Чунин зебои нигории дили сетоне
چنین زیبا نگاری دل ستانی
Ба ръноӣӣу хӯбии достонӣ
به رعنائی و خوبی داستانی
Гуҳӣ бар ёди гул менӯш мекард
گهی بر یاد گل می نوش میکرد
Гуҳии овози булбул гӯш мекард
گهی آواز بلبل گوش میکرد
Насими навбаҳору накҳати гул
نسیم نوبهار و نکهت گل
Навой қамарӣу гулбонги булбул
نوای قمری و گلبانگ بلبل
Дили ғунча чу табъи тангдастон
دل غنچه چو طبع تنگدستان
Шудаи наргис чу чашми ним мисатон
شده نرگس چو چشم نیممستان
Чаковаки биқрорӣ пеша карда
چکاوک بیقراری پیشه کرده
Чу ман фарёду зорӣ пеша карда
چو من فریاد و زاری پیشه کرده
Чу габрони лола дар оташ фишонӣ
چو گبران لاله در آتش فشانی
Муқарар бар ънодли зиндаи хуоне
مقرر بر عنادل زنده خوانی
Бурид сабз пӯшон гашта булбул
برید سبز پوشان گشته بلبل
зи ҷӯши гул хурушон гашта булбул
ز جوش گل خروشان گشته بلبل
з ҳар мастии сурӯд оғоз карда
ز هر مستی سرود آغاز کرده
Баҳри баррагии нўоӣӣ соз карда
بهر برگی نوائی ساز کرده
Дамодами нола дилсӯз мекард
دمادم نالهٔ دلسوز میکرد
Наво дар парда наврӯз мекард
نوا در پردهٔ نوروز میکرد
Ба овози баланд аз шохи шамшод
به آواز بلند از شاخ شمشاد
Саҳаргоҳи ин Нидо дар боғи дардор
سحرگاه این ندا در باغ دردار
Биовар соқио май дар даҳ имрӯз
بیاور ساقیا می در ده امروز
Ки бахтам фаррухасту рӯзи пирӯз
که بختم فرخ است و روز پیروز
Аз ин хуштар сару корӣ ки дорад
از این خوشتر سر و کاری که دارد
Чунин боғии чунин ёрӣ ки дорад
چنین باغی چنین یاری که دارد
Зиҳии мавсими зиҳии ҷинати зиҳии ҳур
زهی موسم زهی جنت زهی حور
Аз ин маҷлиси худоёи чашми бади давр
از این مجلس خدایا چشم بد دور
Бидиҳ соғар ки ёрон ме парастанд
بده ساغر که یاران میپرستند
зи буии ҷуръаи гулҳо ним мустанад
ز بوی جرعه گلها نیم مستند
Мабош ар оқилии як лаҳзаи ҳушёр
مباش ار عاقلی یک لحظه هشیار
Ки ҳушёрӣ фалокат оварад бор
که هشیاری فلاکت آورد بار
Махӯр ғам то ба шодӣ метавон хӯрд
مخور غم تا به شادی میتوان خورد
Ғами даври фалак то кӣ тавон хӯрд
غم دور فلک تا کی توان خورد
Ғами беҳуда поёнӣ надорад
غم بیهوده پایانی ندارد
Бғир аз бода дармонӣ надорад
بغیر از باده درمانی ندارد
Дар ин даҳ рӯзи умри сусти бунёд
در این ده روز عمر سست بنیاد
Мёўр то тавон ҷузи хуррамии ёд
میاور تا توان جز خرمی یاد