Пас аз умрӣ ки дил хуноба мехӯрд

پس از عمری که دل خونابه میخورد

Хирад берун шуду дил кор мекард

خرد بیرون شد و دل کار میکرد

Чу бар дил шуд зи ғами роҳи нафаси танг

چو بر دل شد ز غم راه نفس تنگ

Ба сад афсун ва сад дастону найранг

به صد افسون و صد دستان و نیرنگ

Уқобии тези парро ром кардам

عقابی تیز پر را رام کردم

Ба сӯии он санам пайғом кардам

به سوی آن صنم پیغام کردم

Ки эй ҳам ҷон ва ҳам ҷононаи дил

که ای هم جان و هم جانانهٔ دل

Ғамати султони хилвати хонаи дил

غمت سلطان خلوت خانهٔ دل

Ҷамолати чашми ҷонро чашмаи нур

جمالت چشم جان را چشمهٔ نور

зи рухсори ту бодои чашми бади давр

ز رخسار تو بادا چشم بد دور

Манам он бедилӣ каз биқрорӣ

منم آن بیدلی کز بیقراری

Кунам бар даргаати фарёду зорӣ

کنم بر درگهت فریاد و زاری

Хилофи рои ту рое надорам

خلاف رای تو رایی ندارم

Бғир аз кӯии ту ҷое надорам

بغیر از کوی تو جایی ندارم

Дилами доими таманнои ту варзад

دلم دائم تمنای تو ورزد

Дарунами меҳру савдои ту варзад

درونم مهر و سودای تو ورزد

Марои ҷодӯии чашмати барда аз роҳ

مرا جادوی چشمت برده از راه

Занхдони туами афканда дар чоҳ

زنخدان توام افکنده در چاه

Асири зулфи мшгини ту гаштам

اسیر زلف مشگین تو گشتم

Тараҳҳум кун чу мискини ту гаштам

ترحم کن چو مسکین تو گشتم

Дилами пари ҷӯшу тани партоб то кӣ

دلم پر جوش و تن پرتاب تا کی

зи ҳасрати дидаи пари хуноб то кӣ

ز حسرت دیده پر خوناب تا کی

Чунин мадҳушу расво чанд гирдам

چنین مدهوش و رسوا چند گردم

Чу гардун бесару по чанд гирдам

چو گردون بی سر و پا چند گردم

Бар ин маҷрӯҳи саргардон бибахшоӣ

بر این مجروح سرگردان ببخشای

Бар ин маҳзун бесомон бибахшоӣ

بر این محزون بی‌سامان ببخشای

Чу зулфи хеш бе сомонем байн

چو زلف خویش بی‌سامانیم بین

Парешоне ва саргардонем байн

پریشانی و سرگردانیم بین

Ҷуз аз алтофи ту ғмхўорим нест

جز از الطاف تو غمخواریم نیست

зи чашмати баҳра ҷуз беморем нест

ز چشمت بهره جز بیماریم نیست

Замонигар з рӯй ошноӣӣ

زمانی گر ز روی آشنائی

Диҳад шамъи ҷамолати рўшноӣӣ

دهد شمع جمالت روشنائی

Шавам парвона дар пой ту меРом

شوم پروانه در پای تو میرم

Ба пеши қаду болой ту меРом

به پیش قد و بالای تو میرم

Маро аз офтобати заррае бас

مرا از آفتابت ذره‌ای بس

Вази он боғи Ирами гули тарае бас

وز آن باغ ارم گل تره‌ای بس

Нагӯям як замон пешат нишинам

نگویم یک زمان پیشت نشینم

Шавам хурсанд каз даврати бубинам

شوم خرسند کز دورت ببینم

Чу аҳволами саросари арзаи дорӣ

چو احوالم سراسر عرضه داری

Якояки қисса ман баршуморӣ

یکایک قصهٔ من برشماری

з ашъорҳамам ин назми дилсӯз

ز اشعار همام این نظم دلسوز

Адо кун пеши он моҳи длФрўз

ادا کن پیش آن ماه دلفروز

Чу ӣнҷо ҳаст ин абёт дар кор

چو اینجا هست این ابیات در کار

з устодон набошад орияти ор

ز استادان نباشد عاریت عار

Бигӯ мегуяд он бихўобу ором

بگو میگوید آن بیخواب و آرام

Аз он соъат ки ногоҳ аз сари бом

از آن ساعت که ناگاه از سر بام