зи он наме орм бар овардани хурӯш

ز آن نمی‌آرم بر آوردن خروش

Тарсам ӯро он хурӯш ояд бигӯаш

ترسم او را آن خروش آید بگوش

Боравиш ояд ки моро тоб нест

باورش آید که ما را تاب نیست

Тоби каттон дар бар маҳтоб нест

تاب کتان در بر مهتاب نیست

Раҳмати орад бар дили афкори мо

رحمت آرد بر دل افکار ما

Бахшад ӯ бар нолаҳои зори мо

بخشد او بر ناله‌های زار ما

Андаки андаки даст бар дорад зи ҷавр

اندک اندک دست بر دارد ز جور

Ноқис ояд , бар ман , ин фархундаи давр

ناقص آید، بر من، این فرخنده دور

Сархушам , кони шаҳриёри маҳвашон

سرخوشم، کان شهریار مهوشان

Кӣ ба мақтали по наад домани кашон

کی به مقتل پا نهد دامن کشان

Ошиқон хеш бинад сурхи рӯ

عاشقان خویش بیند سرخ رو

Хӯни равон аз чашмашон монанди ҷӯ

خون روان از چشمشان مانند جو

Ғарқи хӯни афтода дар болои хок

غرق خون افتاده در بالای خاک

Суда бар хоки мазаллат , рӯй пок

سوده بر خاک مذلت، روی پاک

Ҷон бкФ бигрифта аз баҳри ниёз

جان بکف بگرفته از بهر نیاز

Чашмашон бар иштиёқи дӯст , боз

چشمشان بر اشتیاق دوست، باز

Бар ғарибишон кунад хуши хуши нигоҳ

بر غریبیشان کند خوش خوش نگاه

Бар заъифишони бихандад , қоаҳи қоаҳ

بر ضعیفیشان بخندد، قاه قاه

Лаб чу барбаст он шаҳи дилдодагон

لب چو بربست آن شه دلدادگان

Ҳрзи ҷои ҷуст , он сари озодагон

حرز جا جست، آن سر آزادگان

Гуфт : к-эии суратгари арзу само

گفت: کای صورتگر ارض و سما

эй дилат , оина ӣ эзади намо

ای دلت، آینه‌ی ایزد نما

Аввали ин ойӣна аз ман ёфт занг

اول این آیینه از من یافت زنگ

Ман нахусти андохтам бар ҷоми санг

من نخست انداختم بر جام سنگ

Бояд аввал аз паии дафъи гила

باید اول از پی دفع گله

Ман бҷнбонми сари ин силсила

من بجنبانم سر این سلسله

Шӯриши андар мғзмстон оварам

شورش اندر مغزمستان آورم

намебиёад мепрессатон оварам

می بیاد می پرستان آورم

Посухашро аз ду марҷони рехт , дар

پاسخش را از دو مرجان ریخت، در

Гуфт аҳсанти анати фии алдорини ҳур

گفت احسنت انت فی الدارین حر

Қасд ҷонон карду ҷон бар бод дод

قصد جانان کرد و جان بر باد داد

Расми озодӣ ба мардон , ёд дод

رسم آزادی به مردان، یاد داد