Дар баёни таҷаллии дувуму изҳори шаъну маротиб бар мо сӯйу арзи амонати ишқи вшдти талаб ба андоза ӣ истеъдод дар ҳар яку хайма задани тамомияти он дар малики вуҷӯди инсонӣ ба мисдоқи ояи анои ързнои аломонаҳи алии алсмўоту аларзу алҷболи Фобини ани иҳмлнҳоу ашФқни минҳо ва ҳамлҳо алонсони анаи кони злўмои ҷҳўло .
در بیان تجلی دوم و اظهار شأن و مراتب بر ماسوی و عرض امانت عشق و شدت طلب به اندازهی استعداد در هر یک و خیمه زدن تمامیت آن در ملک وجود انسانی به مصداق آیهٔ انا عرضنا الامانة علی السموات و الارض و الجبال فابین ان یحملنها و اشفقن منها و حملها الانسان انه کان ظلوماً جهولا.
Ҷилва Эй кард Рахш дид малик ишқ надошт
جلوهای کرد رخش دید ملک عشق نداشت
Айн оташ шуд азин ғайрат ва бар одам зад ( ҳофиз )
عین آتش شد ازین غیرت و بر آدم زد (حافظ)
Чаҳ маликро ки ақл холисаст ва аз шаҳвати маҳрӯм , ин мартаба ҳосил нест .
چه ملَک را که عقل خالص است و از شهوت محروم، این مرتبه حاصل نیست.
Фиришта ишқ надонад ки чист қисса махон
فرشته عشق نداند که چیست قصه مخوان
Биор ҷоми шаробӣ ба хоки одами рез ( ҳофиз )
بیار جام شرابی به خاک آدم ریز (حافظ)
Ва ҳайвонро ки шаҳвати сарф ва аз ақл бе насиби ин манзалау мартабаро восил на . Ҳайвонро хабар аз олам инсонӣ нест - вуҷӯди инсонӣ ҳар ду ҷанбаро дорост :
و حیوان را که شهوت صرف و از عقل بینصیب، این منزله و مرتبه را واصل نه. حیوان را خبر از عالم انسانی نیست- وجود انسانی هر دو جنبه را داراست:
Пардае кандар баробар доштанд
پردهای کاندر برابر داشتند
Вақт омад пардаро бардоштанд
وقت آمد پرده را برداشتند
Соқӣ ӣӣ бо соғарӣ чун офтоб
ساقییی با ساغری چون آفتاب
Омаду ишқи андари он соғари шароб
آمد و عشق اندر آن ساغر شراب
Пас Нидо дод ӯ на пинҳон , бармало
پس ندا داد او نه پنهان، برملا
Колсло эй бодаи хорони алсло
کالصلا ای بادهخواران الصلا
Ҳамчуи ин май хушгувор ва соф нест
همچو این مِی خوشگوار و صاف نیست
Тарки ин май гуфтан аз инсоф нест
ترک این مِی گفتن از انصاف نیست
Ҳбзои зин май ки ҳар кас маст ӯст
حبذا زین می که هر کس مست اوست
Хилқати ашёи мақом паст ӯст
خلقت اشیا مقام پست اوست
Ҳарки ин мехӯрд ҷаҳл аз кафи биҳишт
هرکه این مِی خورد جهل از کف بهشت
Гоми аввали пои кӯбад дар биҳишт
گام اول پای کوبد در بهشت
Ҷумлаи заррот аз ҷои хостнд
جملۀ ذرات از جا خاستند
Соғар майро з соқӣ хостанд
ساغر می را ز ساقی خواستند
Бор дигар омад аз соқии садо
بار دیگر آمد از ساقی صدا
Толиби он ҷомро бар зад , Нидо
طالب آن جام را بر زد، ندا
эй ки аз ҷони толиби ин бода Эй
ای که از جان طالب این بادهای
Баҳр ошомиданаш омода Эй
بهر آشامیدنش آمادهای
Гарчи ин майро дусади мастӣ буд
گرچه این می را دوصد مستی بود
Нестро сармоя ҳастӣ буд
نیست را سرمایۀ هستی بود
Аз хумори он ҳазар кун кин хумор
از خمار آن حذر کن کاین خمار
Аз сари мисатони буруни оради дамор
از سر مستان برون آرد دمار
Дарду ранҷу ғуссаро омодаи шӯ
درد و رنج و غصه را آماده شو
Баъд аз он омодаи ин бодаи шӯ
بعد از آن آمادۀ این باده شو
Ин на ҷоми ъушрати ин ҷоми влост
این نه جام عشرت این جام ولاست
Дард ӯ дардасту соф ӯ балост
دُرد او دَردست و صاف او بلاست
Бар ҳавоӣ ӯ нафас ҳар кас кашид
بر هوای او نفس هر کس کشید
Як қадами норафтаи поро пас кашид
یک قدم نارفته پا را پس کشید
Саркашед аввал ба даъвии осмон
سرکشید اول به دعوی آسمان
Кин саодатро ба худ барадии гумон
کاین سعادت را بهخود بردی گمان
Зарра ӣӣ шуд зи он саодати комёб
ذرهیی شد ز آن سعادت کامیاب
з он битобед аз замираши офтоб
ز آن بتابید از ضمیرش آفتاب
Ҷуръа ӣӣ ҳам рехти зи он соғар ба хок
جرعهیی هم ریخت ز آن ساغر بهخاک
зи он сабаб шуд мадфани танҳои пок
ز آن سبب شد مدفن تنهای پاک
Тар шуд он якро лаби ин якро гулӯ
تر شد آن یک را لب این یک را گلو
Вази гулӯӣ кас нарафт он май фурӯ
وز گلوی کس نرفت آن مِی فرو
Фирқаи дигар ба бӯ қонеъ шуданд
فرقهٔ دیگر به بو قانع شدند
Фирқае аз хӯрданаш монеъ шуданд
فرقهای از خوردنش مانع شدند
Буд он май аз тағайюр дар хурӯш
بود آن می از تغیر در خروش
Дар дили соғар чу май дар хам ба ҷӯш
در دل ساغر چو می در خُم به جوش
Чун мувофиқ бо лаб ҳамдам нашуд
چون موافق با لب همدم نشد
Он ҳама хӯрданд ва Аслан кам нашуд
آن همه خوردند و اصلا کم نشد