Дар баёни инки одамӣ ба воситаи шарофату гавҳари фитрату хотима дар теъдоди бҳсби ҷисм , амонати ишқро қобил омаду ҷамоли кбрёӣиро ойинаи муқобили влқди крмно банӣ одам . . . . Ва Фзлнои ҳам алии касӣри ммни хлқнои тФзило .
در بیان اینکه آدمی بهواسطه شرافت و گوهر فطرت و خاتمه در تعداد بحسب جسم، امانت عشق را قابل آمد و جمال کبریائی را آئینهٔ مقابل ولقد کرمنا بنی آدم.... و فضلنا هم علی کثیر ممن خلقنا تفضیلا.
На фалаки рости мусаллам на маликро ҳосил
نه فلک راست مسلم نه ملک را حاصل
Ончӣ дар сари сувидоӣ банӣ одам азуаст ( саъдӣ )
آنچه در سر سویدای بنیآدم ازوست (سعدی)
Дар ӣнҷои мақсӯди инсони комилу ҳазрат валеасту манзур аз ишораи соқии азалии сет .
در اینجا مقصود انسان کامل و حضرت ولی است و منظور از اشاره ساقی ازلیست.
Боз соқӣ баркашид аз дили хурӯш
باز ساقی برکشید از دل خروش
Гуфт эй софии дилони дарди нӯш
گفت ای صافیدلان دُرد نوش
Мард хоҳам ҳимматӣ олӣ кунад
مرد خواهم همتی عالی کند
Соғари моро з мехолӣ кунад
ساغر ما را ز می خالی کند
Анбиёу авлиёро бониёз
انبیا و اولیا را بانیاز
Шуд бсоғр , гардани хоҳиши дароз
شد بساغر، گردن خواهش دراز
Ҷумларо дил дар талаб чун хам Биҷӯш
جمله را دل در طلب چون خم بجوش
Лек он сари хайл махмурон хамӯш
لیک آن سر خیل مخموران خموش
Сар ба боло яксар аз бурноу пер
سر بهبالا یکسر از برنا و پیر
Лек он манзури соқии сари бзир
لیک آن منظور ساقی سر بزیر
Ҳар як аз ҷон ҳимматӣ багумоштанд
هر یک از جان همتی بگماشتند
Ҷуръае аз он қадаҳ бардоштанд
جرعهای از آن قدح برداشتند
Боз буд он ҷоми ишқи зулҷалол
باز بود آن جام عشق ذوالجلال
Ҳамчунон дар дасти соқии моли мол
همچنان در دست ساقی مالمال
Ҷом бар каф , мунтазири соқӣ ҳануз
جام بر کف، منتظر ساقی هنوز
Аллоҳи аллоҳ ғайрат омад ғайри сӯз
اللّه اللّه غیرت آمد غیر سوز