Дар баёни инки чун матлӯбро рағбати шомилу толибро истеъдод комил омад , тавсани мақсӯд ромасту бода ӣ мурод дар ҷом , аз онҷост ки муҳаррами хлўтхонаҳ ӣ розу муҳаққиқи Ширози хоҷаи ҳофизи қудс сира мефармоед :
در بیان اینکه چون مطلوب را رغبت شامل و طالب را استعداد کامل آمد، توسن مقصود رام است و بادهی مراد در جام، از آنجاست که محرم خلوتخانهی راز و محقق شیراز خواجه حافظ قدس سره میفرماید:
Сояи маъшӯқ гар афтод бар ошиқ чаҳ шуд
سایهٔ معشوق گر افتاد بر عاشق چه شد
Мо ба ӯ муҳтоҷ будем ӯ ба мо муштоқ буд
ما به او محتاج بودیم او به ما مشتاق بود
Ва дар ӣнҷои мақсӯд ҳусайнӣ истеъдодаст ки дар тариқи ҷонбозии тоқ ва дар қонӯни хонаи пардозии зубдау акмали ушшоқи сет .
و در اینجا مقصود حسینی استعدادست که در طریق جانبازی طاق و در قانون خانه پردازی زبده و اکمل عشاقست.
Боз соқӣ гуфт то чанд интизор
باز ساقی گفت تا چند انتظار
эй ҳарифи лоуболӣ сар барор
ای حریف لاابالی سر برآر
эй қадаҳи паймои дро , ҳўӣӣ бизан
ای قدح پیما درآ، هوئی بزن
Гӯии чавгонати серум , гўӣӣ бизан
گوی چوگانت سرم، گوئی بزن
Чун бмўқъи соқяш дархост кард
چون بموقع ساقیش درخواست کرد
Пери михўорони зи ҷо , қад рост кард
پیر میخواران ز جا، قد راست کرد
Зинати афзои бисоти ншأтин
زینت افزای بساط نشأتین
Сарвару сари хайли махмурони ҳусайн
سرور و سر خیل مخموران حسین
Гуфт онкасро ки май ҷӯии манам
گفت آنکس را که میجویی منم
Бодаи хориро ки май гӯйии манам
بادهخواری را که میگویی منم
Шартҳояшро якояк гӯш кард
شرطهایش را یکایک گوش کرد
Соғар майро тамомӣ нӯш кард
ساغر می را تمامی نوش کرد
Боз гуфт аз ин шароби хушгувор
باز گفت از این شراب خوشگوار
Дигарат гар ҳаст як соғар биор
دیگرت گر هست یک ساغر بیار