Дар баёни инки чун толиб , тааюнотро дар қимори талаби ббохт ва ҳастӣ худро дар ҳастӣ матлӯбнест сохт ва дар фаноӣ ӯ боқӣ шуд , лоҷарами ҳам михўораҳ ва ҳам соқӣ шуд ва агар ҳам бода ва ҷомаш хонанд равост .
در بیان اینکه چون طالب، تعینات را در قمار طلب بباخت و هستی خود را در هستی مطلوب نیست ساخت و در فنای او باقی شد، لاجرم هم میخواره و هم ساقی شد و اگر هم باده و جامش خوانند رواست.
Дигар аз соқии нишон боқӣ набӯд
دیگر از ساقی نشان باقی نبود
зи онкии он михўораҳи ҷуз соқӣ набӯд
ز آنکه آن میخواره جز ساقی نبود
Худ бмънии бода буду ҷом буд
خود بمعنی باده بود و جام بود
Гар басӯрат ринди дарди ошом буд
گر بصورت رند درد آشام بود
Шуд тиҳии базм аз манӣ ва аз туе
شد تهی بزم از منی و از تویی
Иттиҳод омад , ба як сӯ шуд дуе
اتحاد آمد، به یک سو شد دویی
Хониш