Май диҳии соғар ба ёди он лаб мегаван маро

می دهی ساغر به یاد آن لب میگون مرا

Соқӣ имшаб мекунӣ то кӣ ба соғари хӯни маро

ساقی امشب می کنی تا کی به ساغر خون مرا

Муддаӣ пайваста гуяд айб ӯ ғофил ки ишқ

مدعی پیوسته گوید عیب او غافل که عشق

Чеҳра Лайлӣ намӯд аз дидаи маҷнӯни маро

چهره لیلی نمود از دیده مجنون مرا

Дар даруни хилвати дили ишқи он зебои ҷамол

در درون خلوت دل عشق آن زیبا جمال

Дар наомад то накард аз хештани беруни маро

در نیامد تا نکرد از خویشتن بیرون مرا

Сад ҳазор афсун ба кораш кардам ва ромам нагашт

صد هزار افسون به کارش کردم و رامم نگشت

То ки ром хеш кард ӯ бо кадоми афсуни маро

تا که رام خویش کرد او با کدام افسون مرا

Чашм ӯ омад ба ёдами ҳӯшёрони ҳимматӣ

چشم او آمد به یادم هوشیاران همتی

То напиндорад зи мисатон шаҳна бинад чун маро

تا نپندارد ز مستان شحنه بیند چون مرا

Чашми бемораш чунин кардааст беморам ки нест

چشم بیمارش چنین کرده است بیمارم که نیست

Чашми беҳбуду тани осонии зи афлотӯни маро

چشم بهبود و تن آسانی ز افلاطون مرا

Дар баҳоии бӯса ӣӣ ақлу дил ва дайнам гирифт

در بهای بوسه یی عقل و دل و دینم گرفت

Боз мегуяд ки надаҳум , кардае мағбуни маро

باز می گوید که ندهم، کرده ای مغبون مرا

Мари марои мадюн худ кардааст ва медонад яқин

مر مرا مدیون خود کرده است و می داند یقین

КолтФот хоҷа нагузорад ба каси мадюни маро

کالتفات خواجه نگذارد به کس مدیون مرا

Шоҳи умронии алӣ ( ъ ) он коҳмди мурсали мудом

شاه عمرانی علی(ع) آن کاحمد مرسل مدام

Гуфтӣ аш ҳастӣ ту андари манзалати ҳорӯни маро

گفتی اش هستی تو اندر منزلت هارون مرا

Ҳамчуи қорун бо вуҷӯди лутф ӯ хокам ба сар

همچو قارون با وجود لطف او خاکم به سر

Гар ба чашм ояд тамоми давлати қоруни маро

گر به چشم آید تمام دولت قارون مرا

Чун нгштстм ба перомуни бадхоҳон ӯ

چون نگشتستم به پیرامون بدخواهان او

Дарду ғами гаштан наме орад ба перомуни маро

درد و غم گشتن نمی آرد به پیرامون مرا

Баҳри мадҳи ҳазраташ « Аммон » зи шеъри обдор

بهر مدح حضرتش «عمان » ز شعر آبدار

Чун садафи хотир параст аз лؤлؤи макнуни маро

چون صدف خاطر پر است از لؤلؤ مکنون مرا