Гуфт он бинои мо зоғи албср
گفت آن بینای ما زاغ البصر
Ин иборатро ба тарзии мухтасар
این عبارت را به طرزی مختصر
Кандар он шаб чун дилам шуд мнҷлӣ
کاندر آن شب چون دلم شد منجلی
Ҳар куҷо дидам алӣ дидам алӣ ( ъ )
هر کجا دیدم علی دیدم علی(ع)
Бо худо дар ломакони саргарми роз
با خدا در لامکان سرگرم راز
Бо малик дар осмони андари намоз
با ملک در آسمان اندر نماز
Дар яке саф дар рукӯъ ва дар суҷуд
در یکی صف در رکوع و در سجود
Дар дигар саф дар қиём ва дар қууд
در دگر صف در قیام و در قعود
Дар замини асҳобро меҳмон ба хон
در زمین اصحاب را مهمان به خوان
Мари маро дар арши аъзами мизбон
مر مرا در عرش اعظم میزبان
Бар фарози арш бо ман бо шитоб
بر فراز عرش با من با شتاب
Бар замин барбаста Заҳроро ба хоб
بر زمین بربسته زهرا را به خواب
Ҷои гирифта бар сар ҳар мҳтзр
جا گرفته بر سر هر محتضر
Гашта ҳар мавлудро ҳозир ба сар
گشته هر مولود را حاضر به سر
Бар фалак медидамаш мавҷӯди бас
بر فلک می دیدمش موجود بس
Дар замини мавҷад ба ҳар соҳиби нафас
در زمین موجد به هر صاحب نفس
Беризоӣ ӯ ъбодтҳости хом
بی رضای او عبادتهاست خام
Бевлоӣ ӯ итоати нотамом
بی ولای او اطاعت ناتمام
Гуҳи гуҳи овозӣ ба гӯши анбоз буд
گه گه آوازی به گوش انباز بود
Ибни ъмми соҳиби овоз буд
ابن عمم صاحب آواز بود
Аҳмад ( с ) он дебочаи девони кул
احمد(ص) آن دیباچه دیوان کل
Аҳмад ( с ) он сари дафтари хатми русул
احمد(ص) آن سر دفتر ختم رسل
Матлаъи алтўҳиди султони азал
مطلع التوحید سلطان ازل
Мақтаи алънўони ҳии лами изл
مقطع العنوان حی لم یزل
Аввалин нақши таҷаллӣоти зот
اولین نقش تجلیات ذات
Охирин нақши тамоми коинот
آخرین نقش تمام کاینات
Содири аввали зи масдар дар аласт
صادر اول ز مصدر در الست
Аввалин масдар ба ҳар содир ки ҳаст
اولین مصدر به هر صادر که هست
Аввалин субҳ аз буруз ва аз зуҳӯр
اولین صبح از بروز و از ظهور
Охирин субҳ аз таҷаллӣоти нур
آخرین صبح از تجلیات نور
Аввалин ҷумлаи ашё ба исм
اولین جمله اشیا به اسم
Охирин ҷумлаи ашё ба ҷисм
آخرین جمله اشیا به جسم
Он хиромони сарви боғ « Фостқм »
آن خرامان سرو باغ «فاستقم »
Манзили ваҳйу Нидои Қуми ақм
منزل وحی و ندای قم اقم
Онкии оламро шифоӣ иллат аст
آنکه عالم را شفای علت است
Онкии одамро шафиъ зиллат аст
آنکه آدم را شفیع ذلت است
Сафҳаи эҷодро бинвишт ва хонд
صفحه ایجاد را بنوشت و خواند
Не бихонаду неи қалам бар сафҳа ронад
نی بخواند و نی قلم بر صفحه راند
Ҳомили меҳри набуввати пушт ӯ
حامل مهر نبوت پشت او
Гаштааст моҳи самои ангушт ӯ
گشته است ماه سما انگشت او
Мустафо ( с ) он мазҳари зоти илоҳ
مصطفی(ص) آن مظهر ذات اله
Аз туфайлаши халқи моҳӣ то ба моҳ
از طفیلش خلق ماهی تا به ماه