Чигуна брхўрм аз васли он бути дилбар

چگونه برخورم از وصل آن بت دلبر

Ки сӯхти оташи ҳиҷраши дили маро дар бар

که سوخت آتش هجرش دل مرا در بر

Тамаъ кунад ки зи маъшӯқи бархӯрди ошиқ

طمع کند که ز معشوق برخورد عاشق

Бад-ӣн ҷаҳон набӯд кори азин мухолифтар

بدین جهان نبود کار ازین مخالف‌تر

Аз онкӣ ошиқ набӯд касе ки дили надиҳад

از آنکه عاشق نبوَد کسی که دل ندهد

Чу дод дил натавонад гирифт аз дилбар

چو داد دل‌، نتواند گرفت از دلبر

зи баҳри васлаш ҳар ҳилтии ҳамеи созам

ز بهر وصلش هر حیلتی همی‌سازم

Висол бошад бо ӯ марои бҳилаҳи магар

وصال باشد با او مرا به حیله مگر

Шудам басӯрат чанбар , чу зулф ӯ дидам

شدم به‌صورت چنبر‌، چو زلف او دیدم

Басӯрат расану асли он расани анбар

به‌صورت رسن و اصل آن رسن‌، عنبر

Магар бмн гузарад ҳаст дар мисли ки расан

مگر به‌من گذرد هست در مثل که رسن

Агар чаҳ дайр буд бугзарад сӯии чанбар

اگر چه دیر بود بگذرد سوی چنبر

Дами ту бар ту шимурдаст нотавонӣ ро

دم تو بر تو شمرده‌ست ناتوانی را

Дами шимурдаи бтимори биҳдаҳи мшмр

دم شمرده به تیمار بیهده مشمر

Чаҳ хезад аз ғазалу наъти некӯони гуфтан

چه خیزد از غزل و نعت نیکوان گفتن

Чаро нагӯйӣ наъту санои хайри башар

چرا نگویی نعت و ثنای خیر بشر

Сулолаи сайри хуби мейри абӯи ёқӯб

سلالۀ سیر خوب میر ابو یعقوب

Ки ҷуз бадв набӯд қасди марди хуби сайр

که جز بدو نبود قصد مرد خوب‌سیر

Низоми фазлу ҳунари Юсуфи бен Носири дайн

نظام فضل و هنر یوسف بن ناصر دین

Бузургвори писар зон бузургвори падар

بزرگوار پسر زان بزرگوار پدر

зи манзараши баҳамаи вақти фари яздоне

ز منظرش به‌همه وقت فرّ یزدانی

Ҳаме дурахшад боди офарин бар он манзар

همی‌درخشد باد آفرین بر آن منظر

зи некуӣу зи шойистагӣ ки мухбир ӯст

ز نیکویی و ز شایستگی که مخبر اوست

Гузари наёбади мадҳу сано аз он мухбир

گذر نیابد مدح و ثنا از آن مخبر

Мисли зананд ки ҷӯяндаи хатар бе ҳзм

مثل زنند که جویندۀ خطر بی حزم

Аз орзӯии хатар дар шавад бичишам хатар

از آرزوی خطر در شود به چشم خطر

Биҷаҳад хизмат ӯ кунад ки ҳаст хизмат ӯ

به‌جهد خدمت او کند که هست خدمت او

Бслҳу ҷанги тилисми тавонгарӣу зафар

به‌صلح و جنگ طلسم توانگری و ظفر

Санои некӯ бар ном ӯ ббўиди хуш

ثنای نیکو بر نام او ببوید خوش

Аз он фаровони хуштар ки авд бар миҷмар

از آن فراوان خوشتر که عود بر مجمر

Шудааст рои бадеъу латифи лафзаш ро

شده است رای بدیع و لطیف لفظش را

Брўшнӣу мазаи душман , офтобу шукр

به روشنی و مزه دشمن آفتاب و شکر

Аё сафина ва ҳам қутбу ганҷ ҳар се баҳам

ایا سفینه و هم قطب و گنج هر سه بهم

Сафинаи адабу қутби илму ганҷи ҳунар

سفینۀ ادب و قطب علم و گنج هنر

Аё вафои ту бандӣ ки несташ сустӣ

ایا وفای تو بندی که نیستش سستی

Ва ё сахои ту баҳрӣ ки несташ маъбар

و یا سخای تو بحری که نیستش معبر

Ду кори сахти шигифти аўФтодаҳ буд маро

دو کار سخت شگفت اوفتاده بود مرا

Каз он ду кори ним ҷузи нижанду хастаи ҷигар

کز آن دو کار نی‌ام جز نژند و خسته‌جگر

Набӯд ибрат бисёр то надонистам

نبود عبرت بسیار تا ندانستم

Кнўнкаҳ донистам зу бимонадаам бъбр

کنون‌که دانستم‌، زو بمانده‌ام به‌عبر

Бмни чунон буд андар наҳуфт сӯрати ҳол

به‌من چنان بود اندر نهفت صورت حال

Ки мейр сайр шуд аз бандаи сухани густар

که میر سیر شد از بندهٔ سخن‌گستر

Гаронӣ омадаш аз ман бадали магар , ки чунин

گرانی آمدش از من به دل مگر‌، که چنین

Бкости расми ману сӯй ман накард назар

بکاست رسم من و سوی من نکرد نظر

Ҳазор нафрин кардам зи дард бар айём

هزار نفرین کردم ز درد بر ایام

Ҳазор мастӣ кардам зи гардиши ахтар

هزار مستی کردم ز گردش اختر

зи бскаҳ ваҳшатам омад дигар нагуфтам шеър

ز بس‌که وحشتم آمد دگر نگفتم شعر

Барисам хеш ва бхдмт наомадам эдар

به‌رسم خویش و به‌خدمت نیامدم ایدر

Дабири мейри абӯ саҳл гуфта буд маро

دبیر میر ابو سهل گفته بود مرا

Барра ки шоҳи сӯй Балх шуд ҳамеи бсФр

به‌ره که شاه سوی بلخ شد همی به‌سفر

Ки чун нагӯйӣ дигари мдиҳи мейри ҳаме

که چون نگویی دیگر مدیح میر همی

Бҷшнҳоу ниёеи буқати хеши бадар

به‌جشن‌ها و نیایی به‌وقت خویش بدر

зи дард посух додам ки мейри хизмати ман

ز درد پاسخ دادم که میر خدمت من

Ҳаме нахоҳад ва ту низ азин сухан бигузар

همی‌نخواهد و تو نیز ازین سخن بگذر

Агар бхўостӣ ӯ расм ман накардӣ кам

اگر بخواستی او رسم من نکردی کم

Маро бигуфт ғалат кардае бад-ӣни андар

مرا بگفت غلط کرده‌ای بدین اندر

Ки мейр бисёр озор дорад аз ту бадал

که میر بسیار آزار دارد از تو به‌دل

Ки ту накардӣ аз кори нописанди ҳазар

که تو نکردی از کار ناپسند حذر

Гуноҳ ту кунӣ ва ҳам ту тезгирӣ хашм

گناه تو کنی و هم تو تیز گیری خشم

Пас ин қазоӣ сдўмаст ва бошад ин мункир

پس این قضای سدوم است و باشد این منکر

Гуфтам : ин чаҳ ҳадисаст ? гуфт : зини боб

گفتم : این چه حدیث است‌؟ گفت : زین باب

Дигар нагӯям ва пресс ин ту аз каси дигар

دگر نگویم و پرس این تو از کس دیگر

Чу пори пеши ту Абдулмалики марои имсол

چو پار پیش تو عبدالملک مرا امسال

Бшрҳ гуфт ҳадиси наҳуфтау мзмр

به‌شرح گفت حدیث نهفته و مضمر

Ҷавобаши оташ бар зад дили марои бдмоғ

جوابش آتش بر زد دل مرا به‌دماغ

з дидагонам гуфтӣ бурун дамид шарар

ز دیدگانم گفتی برون دمید شرر

Агар нагуфтам он шеъри ҷузи баноми ту ман

اگر نگفتم آن شعر جز به‌نام تو من

Бдонкаҳи кофарами андари худоу пайғамбар

بدانکه کافرم اندر خدا و پیغمبر

Ксикаҳ бар ту музаввар кунад ҳадиси касон

کسی‌که بر تو مزوّر کند حدیث کسان

Даҳони онкаси пари хоки боду хокистар

دهان آنکس پر خاک باد و خاکستر

Нигоҳ кун ту бад-ӣн доварӣ бичишам хирад

نگاه کن تو بدین داوری به‌چشم خرد

БФзл бош ту андари миёни мо довар

به‌فضل باش تو اندر میان ما داور

Маро набояд ҳоҷати бнқл кардани шеър

مرا نباید حاجت به‌نقل کردن شعر

Ки маънӣ аз дил ва аз табъи ман бар оради сар

که معنی از دل و از طبع من بر آرد سر

Забони ман бмсли абру шеъри ман мтрст

زبان من به‌مثل ابر و شعر من مطرست

Чу рафт боз нагардад басӯии абри мтр

چو رفت باز نگردد بسوی ابر مطر

Шаҷари шиноси диламроу шеъри ман гул ӯ

شجر شناس دلم را و شعر من گل او

Гул шукуфта шунидӣ ки боз шуд бшҷр

گل شکفته شنیدی که باز شد به‌شجر

Маро набошад душвории шоирӣ кардан

مرا نباشد دشواری شاعری کردن

Ки дар маҳосини ту арз кардаам лашкар

که در محاسن تو عرض کرده‌ام لشکر

Сухан тавонам гуфт андрў ки дар дил ӯ

سخن توانم گفت اندرو که در دل او

Наёфарид худои ҷаҳони зи фазли асар

نیافرید خدای جهان ز فضل اثر

Баном ту натавонам сухани трозидн

بنام تو نتوانم سخن طرازیدن

Ки фазли тести ҷаҳонро зи ноӣботи сипар

که فضل تست جهان را ز نائبات سپر

Фазойили ту чу абраст ва ман садаф ки азу

فضایل تو چو ابرست و من صدف که ازو

Ҳамеи ситонами қатра ҳаме кунам гавҳар

همی‌ستانم قطره همی‌کنم گوهر

Турои мдиҳ тавон гуфт кзики ангушт

ترا مدیح توان گفت کزیک انگشت

Мари офаринро бастааст сад ҳазор сувар

مر آفرین را بسته است صد هزار صور

Ту бартарии зи маъонӣ ва ҳарчӣ мо гўӣим

تو برتری ز معانی و هرچه ما گوییم

Ки ҳаст хотири мо зеру мадҳати ту зибр

که هست خاطر ما زیر و مدحت تو زبر

Амир ҳар ки буд пеши ту ҳаме кӯшад

امیر هر که بود پیش تو همی‌کوشد

Ки хуб гуяду зиштии бгстрди довар

که خوب گوید و زشتی بگسترد داور

Касе ки моя надорад сухан чаҳ донад гуфт

کسی که مایه ندارد سخن چه داند گفت‌؟

Чигуна пурди мурғӣ ки баста дорад пар

چگونه پرد مرغی که بسته دارد پر

Бмҷлси ту з бедонишӣ сухан гуяд

به‌مجلس تو ز بی‌دانشی سخن گوید

БФзли хеши нигари ту бқўл ӯ мангар

به فضل خویش نگر تو به قول او منگر

Ҳмбшаҳ то ма ва хуршед равшананду баланд

همیشه تا مه و خورشید روشنند و بلند

Чу рӯз равшан бошу баланд ҳамчун хур

چو روز روشن باش و بلند همچون خور

Хуҷастаи боди турои иду рӯзаи пзрФтаҳ

خجسته باد ترا عید و روزه پذرفته

Вале бинозу шодӣ , адуи бмҳнту шар

ولی به‌ناز و شادی ، عدو به‌محنت و شر