Ба аз ид нашиносам аз рӯзгор
به از عید نشناسم از روزگار
На аз мадҳи хусрав ба омӯзгор
نه از مدح خسرو به آموزگار
Худованди олам казу вақти мо
خداوند عالم کزو وقت ما
Ҳама сола идаст лайли внҳор
همه ساله عیدست لیل ونهار
Ямину амини ахтари Яману амн
یمین و امین اختر یمن و امن
Ки Яманаш яминасту амнаши ясор
که یمنش یمین است و امنش یسار
Яминӣ ки давлати бадви коргар
یمینی که دولت بدو کارگر
Аминӣ ки миллати бадви устувор
امینی که ملّت بدو استوار
Аз ин пештар буд гӯши мулӯк
از این پیشتر بود گوش ملوک
Сӯии шоирони маъонии гузор
سوی شاعران معانی گزار
Ки то ҳар чаҳ гӯйанд мо он кунем
که تا هر چه گویند ما آن کنیم
Ки монад зи мо некуии ёдгор
که ماند ز ما نیکویی یادگار
Кунун шоъронрои бикрдор ӯ
کنون شاعرانرا بکردار او
Дил ва дида монадаст ночору чор
دل و دیده ماندست ناچار و چار
Ки гӯйанд ҳарч ӯ кунад то магар
که گویند هرچ او کند تا مگر
Бидон шеърашонро фазояд шиор
بدان شعرشان را فزاید شعار
Азу дар шигифтии фурӯ монда анд
ازو در شگفتی فرو مانده اند
Мулӯки замонаи сғору кбор
ملوک زمانه صغار و کبار
Ҳазорон ҳазораш причҳраҳ аст
هزاران هزارش پریچهره است
Ҳамаи лолаи хаду бунафшаи изор
همه لاله خدّ و بنفشه عذار
Киин ганҷ ӯ ҳаст чандон казу
کهین گنج او هست چندان کزو
Абри гов ва моҳӣ гаронаст бор
ابر گاو و ماهی گرانست بار
зи гргнҷи Рахшади гуҳии рояташ
ز گرگنج رخشد گهی رایتش
Гуҳӣ аз дар борӣу Қандаҳор
گهی از در باری و قندهار
На шераст , дар беша то кӣ буд
نه شیرست ، در بیشه تا کی بود
На бодаст то кӣ буд дар қФор
نه بادست تا کی بود در قفار
Ндонанду ончи андари ин фоида аст
ندانند و آنچ اندر این فایده است
Баришон накардаст ақли ошкор
بریشان نکردست عقل آشکار
Агар шери гирони бхсбнди хуш
اگر شیر گیران بخسبند خوش
зи шерони тиҳӣ кӣ шавад марғзор
ز شیران تهی کی شود مرغزار
Чаҳ зойеъ кунад марди умри азиз
چه ضایع کند مرد عمر عزیز
Брўшн майу тираи зулфин ёр
بروشن می و تیره زلفین یار
Наҷунбад ҳамеи кӯҳи сангини зи биҷой
نجنبد همی کوه سنگین ز بجای
Бар ҳар касе санги азонсти хор
بر هر کسی سنگ ازآنست خوار
Чу дар Асияи санг ҷунбон шавад
چو در آسیا سنگ جنبان شود
Мар ӯро фаровон буд хостор
مر او را فراوان بود خواستار
Наборад сиришк аз ҳаво бар замин
نبارد سرشک از هوا بر زمین
Нахезад сияҳи абр то аз баҳор
نخیزد سیه ابر تا از بحار
Бҷнбидн абр созад садаф
بجنبیدن ابر سازد صدف
Заҳри қатрае лؤлؤи шоҳвор
زهر قطرهای لؤلؤ شاهوار
Ба қадар осмон омад андари қиёс
به قدر آسمان آمد اندر قیاس
Ба ҷӯади офтоби он шаҳи номдор
به جود آفتاب آن شه نامدار
На ранҷа шавад офтоб аз масир
نه رنجه شود آفتاب از مسیر
На монда шавад осмон аз мадор
نه مانده شود آسمان از مدار
Аё душмани шоҳи пирӯзгар
ایا دشمن شاه پیروزگر
Азу монадӣ андари ғаму изтирор
ازو ماندی اندر غم و اضطرار
Ҳар онро ки ҷнбидш давлатаст
هر آن را که جنبیدش دولتست
Маломат макун гар нагирад қарор
ملامت مکن گر نگیرد قرار
Ба ҷои бунафша Аннан гирад ӯ
به جای بنفشه عنان گیرد او
Ба ҷои қадаҳи қабзаи зулфиқор
به جای قدح قبضهٔ ذوالفقار
Ту худ озмўдстӣ ӯро басӣ
تو خود آزمودستی او را بسی
Ба пархоши дидстӣ ӯро савор
به پرخاش دیدستی او را سوار
Азуи хӯрдае ончии рӯзят буд
ازو خوردهای آنچه روزیت بود
Ғанимат бадв додае бе шумор
غنیمت بدو دادهای بیشمار
Ки яздонаш аз панҷ табъи офарид
که یزدانش از پنج طبع آفرید
Чаҳор асл ва он панҷумин корзор
چهار اصل و آن پنجمین کارزار
На танҳо туе балки бисёр кас
نه تنها تویی بلکه بسیار کس
Шуд аз гирди пайкор ӯ хоксор
شد از گرد پیکار او خاکسار
Чу бошад ба малики ифтихори мулӯк
چو باشد به ملک افتخار ملوک
Бадви маликро беш ҳаст ифтихор
بدو ملک را بیش هست افتخار
Ба парҳезгорӣ равад зин сипас
به پرهیزگاری رود زین سپس
Ки бар ҳарчӣ боядаш дорад ясор
که بر هرچه بایدش دارد یسار
з нодошт ҳар кӯ наронад мурод
ز ناداشت هر کو نراند مراد
Фурӯ монда бошад на парҳезгор
فرو مانده باشد نه پرهیزگار
Ҳаме то буд малику фармону шаҳр
همی تا بود ملک و فرمان و شهر
Малики боди фармондиҳу шаҳриёр
ملک باد فرمانده و شهریار