Ҳар сӯхтаи ҷонӣ ки ба Кашмӣри даройад

هر سوخته جانی که به کشمیر درآید

Гар мурғ кабобаст ки бо бол пар ояд

گر مرغ کباب است که با بال پر آید

Бингар ки зФизши бишавади гавҳари якто

بنگر که زفیضش بشود گوهر یکتا

Ҷоиикаҳи хзФ гар равад онҷо гуҳар ояд

جاییکه خزف گر رود آنجا گهر آید

Вонгаҳи бчнини фасл ки дар соҳати гулзор

وآنگه بچنین فصل که در ساحت گلزار

Аз лутфи ҳавои чошти насим саҳар ояд

از لطف هوا چاشت نسیم سحر آید

Аз булбули хомӯши дили боғ гирифта аст

از بلبل خاموش دل باغ گرفته است

ӯро чаҳ гунаҳи маҳмили гули дайри тромд

او را چه گنه محمل گل دیر ترآمد

Гули ҳам чаҳ кунад боди сабои хост ки урфӣ

گل هم چه کند باد صبا خواست که عرفی

Ояд сӯии Кашмӣри вглш бар асар ояд

آید سوی کشمیر وگلش بر اثر آید

ГўҳФтаҳ эй аз шоҳиди гули ҳиҷла тиҳӣ бош

گوهفته ای از شاهد گل حجله تهی باش

То булбули Широз дар ин боғ дар ояд

تا بلبل شیراز در این باغ در آید

Нашукуфта гул аммо бмсл бар раги шохӣ

نشکفته گل اما بمثل بر رگ شاخی

Гар пояи нуҳуми хӯни гулам то камар ояд

گر پایه نهم خون گلم تا کمر آید

Вақтаст ки кул барфаканд пардаи зрхи боз

وقت است که کل برفکند پرده زرخ باز

Зонсон ки зФонўси чароғӣ бадар ояд

زآنسان که زفانوس چراغی بدر آید

Маҳтоби гул аз ҳам бишкофад қсби шох

مهتاب گل از هم بشکافد قصب شاخ

Вази лмъаҳ ӯ себи қамари лаъл тар ояд

وز لمعه او سیب قمر لعل تر آید

Фирдавси бдрўозаҳи Кашмӣр расида аст

فردوس بدروازه کشمیر رسیده است

Кӯи муддаӣигар нгрндаҳаст даройад

کو مدعیی گر نگرنده است درآید

Зебои Кашмӣргараш боиси ишваи сет

زیبایی کشمیر گرش باعث عشوه ست

Ман мехуррам ар золи фалаки ишва гар ояд

من میخرم ار زال فلک عشوه گر آید

Ин сабза ва ин чашма ва ин лола ва ин гул

این سبزه و این چشمه و این لاله و این گل

Он шоха надорад ки бгФтор дар ояд

آن شاخه ندارد که بگفتار در آید

Он чашма ки ризвон чу равад ташнаи бсўиш

آن چشمه که رضوان چو رود تشنه بسویش

Кавсари басараши тезтару ташна тар ояд

کوثر بسرش تیزتر و تشنه تر آید

Он лола ки ҳангом тарошидани хоро

آن لاله که هنگام تراشیدن خارا

Аз рахнаи сангу даҳан теша барояд

از رخنه سنگ و دهن تیشه برآید

Дар чошт ки аз шабнами гул гирд фишонаст

در چاشت که از شبنم گل گرد فشانست

Он бод ки дар ҳинди гроид ҷигар ояд

آن باد که در هند گرآید جگر آید

То ранги гулии ншкФд аз тобиши хуршед

تا رنگ گلی نشکفد از تابش خورشید

Ҳрбо накунад майл ки хуршед барояд

حربا نکند میل که خورشید برآید

Аз бскаҳ кунад ҷазби рутӯбат хатараш нест

از بسکه کند جذب رطوبت خطرش نیست

Гар соғари чинии зи ҳаво бар ҳаҷар ояд

گر ساغر چینی ز هوا بر حجر آید

Ҳоҷати бдўзхми арФтдши қатъ маҳол аст

حاجت بدوزخم ارفتدش قطع محال است

Гар сангдилии моили қатъ шаҷар ояд

گر سنگدلی مایل قطع شجر آید

Зан каз мадад нашаву намо , захми нахустин

زن کز مدد نشو و نما، زخم نخستین

Мсмт шуда то захм дигар бар асар ояд

مصمت شده تا زخم دگر بر اثر آید

Кашмӣр биҳиштӣаст фарибанда ки шблӣ

کشمیر بهشتی است فریبنده که شبلی

Ояд чу дар ӯ , савмиъа биравӣ сқр ояд

آید چو در او، صومعه بروی سقر آید

Товуси мисолӣ ки ниФшонди пару бол

طاووس مثالی که نیفشاند پر و بال

Ҳар лмҳаҳи брнг дигар андар назар ояд

هر لمحه برنگ دگر اندر نظر آید

Зебандаи арӯсӣ ки ниФзўдаҳи ҷамолаш

زیبنده عروسی که نیفزوده جمالش

Ҳар дами баназари хуштару шодоб тар ояд

هر دم بنظر خوشتر و شاداب تر آید

Ҳар лаҳза ки шодобу турши байнам , гӯям

هر لحظه که شاداب و ترش بینم ، گویم

Бигушоӣ бағали бӯ ки дар оғӯши даройад

بگشای بغل بو که در آغوش درآید

Ёд аз равиш худ кунаму базми худованд

یاد از روش خود کنم و بزم خداوند

Ҳар гуҳ ки сабо аз чаманаши ҷилва гар ояд

هر گه که صبا از چمنش جلوه گر آید

Чун буи гул ояд кунам аз анҷуманаши ёд

چون بوی گل آید کنم از انجمنش یاد

То нигаҳати гули мояи сад дарди сроид

تا نگهت گل مایه صد درد سرآید

Ҳар гуҳ ки бъзми сафар аз шавқи ту урфӣ

هر گه که بعزم سفر از شوق تو عرفی

Ояд бўдоъи вай ва бо чашм тар ояд

آید بوداع وی و با چشم تر آید

Зорӣ кунад аз шаш ҷиҳати оғоз ки мштоб

زاری کند از شش جهت آغاز که مشتاب

Кини фасл ва се фасл дигарам бар асар ояд

کین فصل و سه فصل دگرم بر اثر آید

Лек аз ҳама хулдаст ки бе тўФи ҷнонт

لیک از همه خلدست که بی طوف جنانت

Чандон накунад макс ки вақт самар ояд

چندان نکند مکث که وقت ثمر آید

Кашмӣр бар ӯ вола ӯ волаи Кашмӣр

کشمیر بر او واله او واله کشمیر

Аммо на чунон каши бадал аз дида дар ояд

اما نه چنان کش بدل از دیده در آید

Кораши ҳама анбоштани чашма гиря аст

کارش همه انباشتن چشمه گریه است

Ҳаргоҳ ки симои ту дар андар назар ояд

هرگاه که سیمای تو در اندر نظر آید

Тарсад ки дар ин хок чу аз шавқ ту гирад

ترسد که در این خاک چو از شوق تو گیرد

Хӯни ҷигараш гул шавад онгаҳ бадар ояд

خون جگرش گل شود آنگه بدر آید

Аз бскаҳи мулоими сифати афтодаи ҳавояш

از بسکه ملایم صفت افتاده هوایش

Бимаст ки оҳи саҳараш беасар ояд

بیم است که آه سحرش بی اثر آید

Ҳукм тўош оварад бкшмир ва гарна

حکم تواش آورد بکشمیر و گرنه

Кӣ аз сари он хоки бхок дигар ояд

کی از سر آن خاک بخاک دگر آید

намеояд ва май сӯзад аз ин рашк ки Кашмӣр

می آید و می سوزد از این رشک که کشمیر

Чун ёфт ки ояд ба куҷо бар асар ояд

چون یافت که آید به کجا بر اثر آید