Субҳдам каз даричаи идрок
صبحدم کز دریچه ادراک
Нгрстм ба соҳати афлок
نگرستم به ساحت افلاک
Шоҳиди табъ хештан дидам
شاهد طبع خویشتن دیدم
Руста аз қайди обу оташу хок
رسته از قید آب و آتش و خاک
Банди бурқаъи кушодау сармаст
بند برقع گشاده و سرمست
Ним пӯшидаи ҳалаи дибок
نیم پوشیده حله دیباک
Гоҳи андешманду ҳайрон вааш
گاه اندیشمند و حیران وش
Гуҳи иборати наварду замзамаи нок
گه عبارت نورد و زمزمه ناک
Гоҳи чини ирҷбин ва аз ноёфт
گاه چین یرجبین و از نایافت
Зада бар фаҳми таънаи имсок
زده بر فهم طعنه امساک
Гоҳи абрӯи кушода аз дарёфт
گاه ابرو گشاده از دریافت
Ғазали шукри хонда бар идрок
غزل شکر خوانده بر ادراک
Ҳалаи лафз бар қади маънӣ
حله لفظ بر قد معنی
Сад равиш дӯхтӣ ва кардӣ чок
صد روش دوختی و کردی چاک
Гавҳари ним суфтаро ҳар дам
گوهر نیم سفته را هر دم
Сўнш аз гирд беш гардии пок
سونش از گرد بیش گردی پاک
Рафтам оҳистаи пеш ва бинмудам
رفتم آهسته پیش و بنمودم
Хешро дар мақоми астдрок
خویش را در مقام استدراک
Хандаомез ва чин бобирав гуфт
خنده آمیز و چین بابرو گفت
К-эии куҳани муҳаррами ману идрок
کای کهن محرم من و ادراک
Чист кандар чунин дам оварадӣ
چیست کاندر چنین دم آوردی
Ки нафаси рост аз шдоиди пок
که نفس راست از شداید پاک
Гуфтамаш афв кун ки мумкин нест
گفتمش عفو کن که ممکن نیست
Аз ту даврии боҳтмоли ҳалок
از تو دوری باحتمال هلاک
Туе имрӯз дар мамолики фазл
تویی امروز در ممالک فضل
Ногузири табоиъи идрок
ناگزیر طبایع ادراک
Нутқи мо гӯшу гӯши мо ҳушат
نطق ما گوش و گوش ما هوشت
То гирифтӣ бнтқи арсаи хок
تا گرفتی بنطق عرصه خاک
Рӯй андеша аз ту дар мақсӯд
روی اندیشه از تو در مقصود
Турраи дониш аз ту дар пичок
طره دانش از تو در پیچاک
Дории андеша Эй бигӯӣ ва мапуаш
داری اندیشه ای بگوی و مپوش
Муҳаррамами худ ту аз ки дории бок
محرمم خود تو از که داری باک
Талхи шдгФти ибнати ҳадси отгаҳ
تلخ شدگفت ابنت حدس آتگه
Аз смки лофи фазл то бсмок
از سمک لاف فضل تا بسماک
Ин ндъидаст ва ман на модҳи мейр
این ندعید است و من نه مادح میر
ӯ на саррофи назм ва ман сбок
او نه صراف نظم و من سباک
Равшанаст ин ки бе саноаши имрӯз
روشن است این که بی ثناش امروز
Кор андеша мекашад бҳлок
کار اندیشه میکشد بهلاک
Боз гуфтам далер ва шарм зада
باز گفتم دلیر و شرم زده
К-эии ту гулзори фазл ва мо хошок
کای تو گلزار فضل و ما خاشاک
Лутф кун то бубинами он маъҷун
لطف کن تا ببینم آن معجون
Шаҳдаши афзӯн тараст ё тирёк
شهدش افزون تر است یا تریاک
БпзирФт чун аз он талхӣ
بپذیرفت چون از آن تلخی
Андакӣ гашта буд хиҷлати нок
اندکی گشته بود خجلت ناک
Матлаъаши гӯиё баланд набӯд
مطلعش گوئیا بلند نبود
?чанак дар байт исм зад чолок
چنک در بیت اسم زد چالاک
Мейри абўолФтҳи онкӣ аз қаламаш
میر ابوالفتح آنکه از قلمش
Лؤлؤ ояд бурун чу хӯшаи ток
لؤلؤ آید برون چو خوشه تاک
Гавҳараши дасти барда аз дарё
گوهرش دست برده از دریا
Сояаш нури бастаи брФтрок
سایه اش نور بسته برفتراک
Қаҳр ӯ бе ситами барангезад
قهر او بی ستم برانگیزد
Феъли заҳр аз табиати тирёк
فعل زهر از طبیعت تریاک
Ҷӯад ӯ бенифоқ бинмоед
جود او بی نفاق بنماید
Номи ҳотами зи номаи имсок
نام حاتم ز نامه امساک
Чун дамади лутф ӯ дротши дам
چون دمد لطف او درآتش دم
Моҳӣ аз кӯра баркашад скок
ماهی از کوره برکشد سکاک
Чун кунад ном ӯ бхотми нақш
چون کند نام او بخاتم نقش
Хомаи дуздади Уторид аз ҳаккок
خامه دزدد عطارد از حکاک
Арш дар фарши хонаи қадараш
عرش در فرش خانه قدرش
Остонро гузида бар афлок
آستان را گزیده بر افلاک
Чарх дар малики номаи ъзш
چرخ در ملک نامه عزش
Ҳаракатро навишта аз амлок
حرکت را نوشته از املاک
Рмҳ ӯ каз аномл адл аст
رمح او کز انامل عدل است
Ҳафт андоми зулмро шбок
هفت اندام ظلم را شباک
Бахт ӯ каз нажод тавфиқ аст
بخت او کز نژاد توفیق است
Зару сими муроди росбок
زر و سیم مراد راسباک
Ҷабаруташи напушади он наълин
جبروتش نپوشد آن نعلین
Ки зқўс алнҳор ёфт шрок
که زقوس النهار یافت شراک
Осмон дар рафоқати ъзш
آسمان در رفاقت عزش
Бтўозъ кунад бачарх сўок
بتواضع کند بچرخ سواک
Чарх дар арз лашкараш мегуфт
چرخ در عرض لشکرش میگفت
Ҳаст баҳроми разми ӯрои шок
هست بهرام رزم اورا شاک
Дасти мазлӯм рочў кард дароз
دست مظلوم راچو کرد دراز
Сад шабихун бшълаҳ зад хошок
صد شبیخون بشعله زد خاشاک
эй абадро бъҳдти астзҳор
ای ابد را بعهدت استظهار
Ваии азалро бълмти астмсок
وی ازل را بعلمت استمساک
Базмгоҳи ту ҳиҷлаи Юсуф
بزمگاه تو حجله یوسف
Размгоҳи ту шонаи заҳҳок
رزمگاه تو شانه ضحاک
Аз хами муддати ту ҷоми нахуст
از خم مدت تو جام نخست
Ҷуръае даври охири афлок
جرعه ای دور آخر افلاک
Аз нишоти замонаи ту хаҷал
از نشاط زمانه تو خجل
Нашъаи рӯзи аввали тирёк
نشئه روز اول تریاک
Базли гавҳар басаст аз ҳад рафт
بذل گوهر بس است از حد رفت
Шӯриши баҳри мумсики ғрок
شورش بحر ممسک غراک
Фақр аз зар Гана шуд акнӯн бас
فقر از زر غنا شد اکنون بس
Ковуши кони косиби коўок
کاوش کان کاسب کاواک
Бар ҳасуди ту раҳми ҷоиз буд
بر حسود تو رحم جایز بود
Гар наме буд эҳтимоли ҳалок
گر نمی بود احتمال هلاک
Дасти рифъат дароз кун точнд
دست رفعت دراز کن تاچند
Куҳнаи далқ фалак нагардад чок
کهنه دلق فلک نگردد چاک
Доўрои урфӣ аз аз саноӣ ту рафт
داورا عرفی از از ثنای تو رفت
Аз ҳазизи смк бар авҷи смок
از حضیض سمک بر اوج سماک
Маънӣ аз калак ӯ чунон борад
معنی از کلک او چنان بارد
Ки савониҳи зи гардиши афлок
که سوانح ز گردش افلاک
Зад дар он баҳри ғӯта каз оташ
زد در آن بحر غوطه کز آتش
БўолФрҷро нашуд гулӯи намнок
بوالفرج را نشد گلو نمناک
Бдъо меравад кунун ки диҳад
بدعا میرود کنون که دهد
Хасмро заҳру дӯстро тирёк
خصم را زهر و دوست را تریاک
То тавон гуфт Зуҳраро раққос
تا توان گفت زهره را رقاص
То тавон гуфт ғунчаро заҳҳок
تا توان گفت غنچه را ضحاک
Рақси айши ту боди гардиши чарх
رقص عیش تو باد گردش چرخ
Гӯри хасми ту боди хандаи хок
گور خصم تو باد خنده خاک