эй шаби ҳиҷри ту дар дидаи хуршеди сбл

ای شب هجر تو در دیده خورشید سبل

Чашми рӯҳи алқудс аз шавқи ҷамолати аҳвал

چشم روح القدس از شوق جمالت احول

Мижаи барҳам наздам дӯш ки дар байти ҳузн

مژه برهم نزدم دوش که در بیت حزن

То сабои ҳам дар дили кӯфти таманнои аҷал

تا صبا حم در دل کوفت تمنای اجل

Аз дилу домани олӯда дар яъс мазан

از دل و دامن آلوده در یأس مزن

Диҷлаи афв боинҳо нашавад мустаъмал

دجله عفو باینها نشود مستعمل

Бъзоби абадӣ дил нагузорад ғами дӯст

بعذاب ابدی دل نگذارد غم دوست

Ин на мўмист каз оташи бикунади тарки асал

این نه مومیست کز آتش بکند ترک عسل

Лиззати талхии дарди ту агар шарҳи даҳум

لذت تلخی درد تو اگر شرح دهم

Нўшдорў бифиристам бсломи ҳанзал

نوشدارو بفرستم بسلام حنظل

Чанд азин оташи хаси пӯши барангезии дӯд

چند ازین آتش خس پوش برانگیزی دود

эй бхўши ҷавҳарии ойӣнаи ҳасани ту мисл

ای بخوش جوهری آیینه حسن تو مثل

Остинии зи вафо бар мижаам каш то чанд

آستینی ز وفا بر مژه ام کش تا چند

Пӯшами ин чашмтар , аз ҳадси худованди аҷал

پوشم این چشم تر، از حدس خداوند اجل

Мейри абўолФтҳ ки дар синаи давлати меҳраш

میر ابوالفتح که در سینه دولت مهرش

Офтобӣаст ки таҳвил надорад зи ҳамл

آفتابی است که تحویل ندارد ز حمل

Рӯй дар рӯй равад соя ӯ бо хуршед

روی در روی رود سایه او با خورشید

Чашм бар чашм кунад поя ӯ ҷанби Зуҳал

چشم بر چشم کند پایه او جنب زحل

Лаб ӯ хандад , агар чашм ҷаҳон гиряд зор

لب او خندد ، اگر چشم جهان گرید زار

Даст ӯ ҷунбад , агар пой қазо гардад шул

دست او جنبد، اگر پای قضا گردد شل

Бо ҳавои дории лутфаши зи сари сабзи рабиъ

با هوا داری لطفش ز سر سبز ربیع

Баҳману даии брбоинди кулоҳи махмал

بهمن و دی بربایند کلاه مخمل

Икдрм вор наёяд зари холиси берун

یکدرم وار نیاید زر خالص بیرون

Гар замираши зари хуршед дар оради баъамал

گر ضمیرش زر خورشید در آرد بعمل

Унфаши андари кнФ адл бихобаст ва буд

عنفش اندر کنف عدل بخوابست و بود

Роздори адаму маслиҳати андеши аҷал

رازدار عدم و مصلحت اندیش اجل

Дар мқомикаҳ кунад рӯй кноити бъдў

در مقامیکه کند روی کنایت بعدو

Зарб шамшер надорад асари зарб мисл

ضرب شمشیر ندارد اثر ضرب مثل

Осмон гуфт надонам ки ҳулӯл аз чаҳ накард

آسمان گفت ندانم که حلول از چه نکرد

Сӯраташи бештар аз сӯрати одами бмҳл

صورتش بیشتر از صورت آدم بمحل

Зонка чун рӯзи иродати зи ҷаҳони србрзд

زانکه چون روز ارادت ز جهان سربرزد

Субҳдами давлат ӯ зоди шабонгоҳи азал

صبحدم دولت او زاد شبانگاه ازل

Зини сухани ҷавҳар фаъол барошуфт ва бигуфт

زین سخن جوهر فعال برآشفت و بگفت

К-эии танги мояи зФҳми расади илму амал

کای تنگ مایه زفهم رصد علم و عمل

Бими он буд зхосити яктое ӯ

بیم آن بود زخاصیت یکتایی او

Ки ҳиўлӣ напазирад сувари мстқбл

که هیولی نپذیرد صور مستقبل

эй таҷаллии вуҷӯди ту ҷаҳонгири бақо

ای تجلی وجود تو جهانگیر بقا

Ваии таманнои ҳасуди ту Аннани гири аҷал

وی تمنای حسود تو عنان گیر اجل

СФўти зеҳни ту саррофи матолиб чу далел

صفوت ذهن تو صراف مطالب چو دلیل

Ҷавдати лафзи ту кшоФи дақоиқ чу мисл

جودت لفظ تو کشاف دقایق چو مثل

Фалаки адли ту ҳар дами бҷҳони ороӣ

فلک عدل تو هر دم بجهان آرایی

Офтоб дигар аз ҳути براردи бҳмл

آفتاب دگر از حوت برآرد بحمل

То гирифтаи зсхои ту ҷавоҳири дору

تا گرفته زسخای تو جواهر دارو

Ҷӯади ҳотам шуда дар дидаи умеди сбл

جود حاتم شده در دیده امید سبل

Баҳри по то ба худоам ту мерафт бачарх

بهر پا تا به خدام تو می رفت بچرخ

Гар набӯд атласи афлоки чунин мустаъмал

گر نبود اطلس افلاک چنین مستعمل

Чун димоғи фалак аз сяти ту мухтал гардад

چون دماغ فلک از صیت تو مختل گردد

Исо аз меҳр нишоед ки кунад дафъи халал

عیسی از مهر نشاید که کند دفع خلل

Гар ҷаъли дарди сар аз роиҳа гул ёбад

گر جعل درد سر از رایحه گل یابد

Булбул аз баҳр мудовоаш нисоед сандал

بلبل از بهر مداواش نساید صندل

Ҷумлаи ҳам санги гуҳарҳои дил ва табъ манаст

جمله هم سنگ گهرهای دل و طبع منست

Ин ҷавоҳир ки фишонд кафи ҷавдати бомл

این جواهر که فشاند کف جودت بامل

Фош гӯям накунам шарм ҳамонаст ки кард

فاش گویم نکنم شرم همانست که کرد

Иштиёқи кафи ту сӯрат « навъяш » бадал

اشتیاق کف تو صورت «نوعیش » بدل

Лавҳаши аллоҳи зи сабки сайри саманди ту ки ҳаст

لوحش الله ز سبک سیر سمند تو که هست

Дудмони Касал аз шухӣ ӯ мустаъсал

دودمان کسل از شوخی او مستأصل

Он сабки сайр ки чун гарми анонаш созӣ

آن سبک سیر که چون گرم عنانش سازی

Аз азали сӯии абади ваз абад ояд бозул

از ازل سوی ابد وز ابد آید بازل

Қатраҳо каши дам рафтан чакад азпишонӣ

قطره ها کش دم رفتن چکد ازپیشانی

Шабнам осоаш нишинад гуҳи раҷъати бкФл

شبنم آساش نشیند گه رجعت بکفل

Гар бхўршид диҳад суръат ӯ дар як дам

گر بخورشید دهد سرعت او در یک دم

Ояд аз саври бтртиби манозили бҳмл

آید از ثور بترتیب منازل بحمل

Саканоти қадам аз шухӣ ӯ номаълӯм

سکنات قدم از شوخی او نامعلوم

Ҳаракоти фалак аз суръат ӯ мустаъмал

حرکات فلک از سرعت او مستعمل

Гар сари хасм ту банданд бпоиши гуҳи назм

گر سر خصم تو بندند بپایش گه نظم

То қиёмат бглўиш нарасад дасти аҷал

تا قیامت بگلویش نرسد دست اجل

Дрънони гардиш ӯ токраҳи нору ҳаво

درعنان گردش او تاکره نار و هوا

Тай шавад доира бар доира монанди бсл

طی شود دایره بر دایره مانند بصل

Доўро доварят ҳаст ишорат фармо

داورا داوریت هست اشارت فرما

То басоед фалак аз баҳри сдоъши сандал

تا بساید فلک از بهر صداعش صندل

Дод як шаҳри зи урфии бустони кини мағрур

داد یک شهر ز عرفی بستان کین مغرور

Кбрўи нозаш на бондозаҳ қадарасту маҳал

کبرو نازش نه باندازه قدرست و محل

Прғрўрӣаст ки то ман дар мадҳат наздам

پرغروری است که تا من در مدحت نزدم

Ин гумон дошт ки давронаш наёвард бадал

این گمان داشت که دورانش نیاورد بدل

Ним таҳсин макун ар гуяд сад байти баланд

نیم تحسین مکن ار گوید صد بیت بلند

Ки димоғаш шуда аз ҳасани табиати мухтал

که دماغش شده از حسن طبیعت مختل

Ҳар сари мӯяш агар бози шикофии бинӣ

هر سر مویش اگر باز شکافی بینی

Сўмнотӣаст ки чидааст дар аввалоту ҳбл

سومناتی است که چیده است در اولات و هبل

Баҳри аслу насаб хеш нависад берун

بهر اصل و نسب خویش نویسد بیرون

Ҳарчӣ хоҳад зи насаби номаи арбоби дувал

هرچه خواهد ز نسب نامه ارباب دول

Гавҳар афрӯз румузаст на дарё ва на кон

گوهر افروز رموزست نه دریا و نه کان

Ҳикмат омӯз уқуласт на илм ва на амал

حکمت آموز عقول است نه علم و نه عمل

Даъвии ҳиммат аз шарми хасон дар хилват

دعوی همت از شرم خسان در خلوت

Бишиканади рангаш агар ҷома набошад махмал

بشکند رنگش اگر جامه نباشد مخمل

Гар ббозичаҳ наад дркФи андешаи Аннан

گر ببازیچه نهد درکف اندیشه عنان

Май наад ғошия бар дӯши ҷриру ахтл

می نهد غاشیه بر دوش جریر و اخطل

Чаҳ балои айби тарошам ки ҳасад кам бодо

چه بلا عیب تراشم که حسد کم بادا

Машну айб зар диҳад ҳай аз сими дағал

مشنو عیب زر دهد هی از سیم دغل

Гарчи ӯ буд кунун ҳаст ва дигар хоҳад буд

گرچه او بود کنون هست و دگر خواهد بود

Онки он мозӣу ҳол инак ва ин мстқбл

آنک آن ماضی و حال اینک و این مستقبل

Ҳарки бо ӯ чу Уторид набӯд марди масоф

هرکه با او چو عطارد نبود مرد مصاف

Сулҳу таҳсин хушаш ояд на таҳаввур на ҷадал

صلح و تحسین خوشش آید نه تهور نه جدل

Ончии абёт баландаст ки аз табъаши зод

آنچه ابیات بلند است که از طبعش زاد

Интихобӣаст зи девони сухани бахши азал

انتخابی است ز دیوان سخن بخش ازل

Ончии заррот маъонӣаст ки биравӣ ҷӯшанд

آنچه ذرات معانی است که بروی جوشند

Ҳама хуршед шавад гар бишносанд маҳал

همه خورشید شود گر بشناسند محل

Дорад аз иззати асли гуҳару зиллати шеър

دارد از عزت اصل گهر و ذلت شعر

Пои дртҳти срии даст дар оғӯши Зуҳал

پای درتحت ثری دست در آغوش زحل

Иззат ӯ на шҳидист ки ҳашараш бошад

عزت او نه شهیدیست که حشرش باشد

Варна бгристмӣ аз ситами мадҳу ғазал

ورنه بگریستمی از ستم مدح و غزل

Агар ӯ номзад нанг шуд аз зиллати шеър

اگر او نامزد ننگ شد از ذلت شعر

Шеър аз иззат ӯ нек барояд зи злл

شعر از عزت او نیک برآید ز ذلل

Шеър агар нек ва агар бади ту забонаши доне

شعر اگر نیک و اگر بد تو زبانش دانی

Базми бори ту чунин шарҳи ғалат , лотсӣол

بزم بار تو چنین شرح غلط ، لاتسئال

Ллаҳи алҳмд ки то қадар ту нашнохт набӯд

لله الحمد که تا قدر تو نشناخت نبود

Ҷавҳари бндгиш чун ҳунараши мустаъмал

جوهر بندگیش چون هنرش مستعمل

эй ки дар аҳди ту аҳди ҷам ва кигар будӣ

ای که در عهد تو عهد جم و کی گر بودی

Ҳама бар хеш фишондӣ гуҳари мадҳу ғазал

همه بر خویش فشاندی گهر مدح و غزل

Шукр толеъ кунад ва чун набӯд шукри гузор

شکر طالع کند و چون نبود شکر گزار

Он як андеш ки чашмаш бтў афтод аввал

آن یک اندیش که چشمش بتو افتاد اول

Сала напазирад ва ин ҳасан талаб нишморӣ

صله نپذیرد و این حسن طلب نشماری

Худ ту доне ки чҳо карда бомед амл

خود تو دانی که چها کرده بامید امل

Онкии парвона қадар аст насузад зини нор

آنکه پروانه قدر است نسوزد زین نار

Аўкаҳи ҳаммома арш аст науфтад бўҳл

اوکه حمامه عرش است نیفتد بوحل

Салаи бурҳони гадоӣ ва ситоишгарӣ аст

صله برهان گدایی و ستایشگری است

Бар санои густарати ин ояи мабодои манзил

بر ثنا گسترت این آیه مبادا منزل

Ончӣ додӣу диҳӣ гарчи ба маънӣ сала аст

آنچه دادی و دهی گرچه به معنی صله است

Салаи дӯстяши бод , на мадҳ ва на ғазал

صله دوستیش باد ، نه مدح و نه غزل

Қиссаи меҳру вафо бо ту наёрам гуфтан

قصه مهر و وفا با تو نیارم گفتن

Кин ҳикоят чу ниҳоят напазирад аввал

کاین حکایت چو نهایت نپذیرد اول

Гӯям аз носиаҳаш ҳар чаҳ навишта аст бихон

گویم از ناصیه اش هر چه نوشته است بخوان

Ин нагӯям ки муфассал бишинав ё муҷмал

این نگویم که مفصل بشنو یا مجمل

Дар нисорати гуҳар чанд тамаъ дошт қазо

در نثارت گهر چند طمع داشت قضا

Зони бохалос ту бишикаст ғурураши аввал

زآن باخلاص تو بشکست غرورش اول

Урфӣ афсона махон навбати дигар шеър аст

عرفی افسانه مخوان نوبت دیگر شعر است

Гӯша чашм намуданд ки тангаст маҳал

گوشه چشم نمودند که تنگ است محل

Мадҳи соҳиб нау ҳарфи худ ва ин тӯли калом

مدح صاحب نه و حرف خود و این طول کلام

Ҳеҷ шарм оядат аз нуктаи мо қулу дил

هیچ شرم آیدت از نکته ما قل و دل

Бдъои рӯ ки иҷобати назараш бар лаби тест

بدعا رو که اجابت نظرش بر لب تست

Гарчи муҳтоҷи дуои номдаҳи масъӯди азал

گرچه محتاج دعا نامده مسعود ازل

То зи таҳвили ҳамли хок забарҷад гардад

تا ز تحویل حمل خاک زبرجد گردد

То збўл аз амал наУмия монад мӯҳмал

تا ذبول از عمل نامیه ماند مهمل

Куштаи мазраъи бахти ту пзироди нимув

کشته مزرع بخت تو پزیراد نمو

То ба ҳаддӣ ки чарандаш ба миёни ҷаддӣу ҳамл

تا به حدی که چرندش به میان جدی و حمل

Ба адами хасми даруни хаста , чу аз ту ба гуноҳ

به عدم خصم درون خسته ، چو از تو به گناه

Ту бурун тохта аз ҳалам чу аз илми амал

تو برون تاخته از حلم چو از علم عمل