Субҳдам чун дар дамади дили сувари шевани зои ман

صبحدم چون در دمد دل صور شیون زای من

Осмони саҳн қиёмат гардад аз ғавғои ман

آسمان صحن قیامت گردد از غوغای من

Гӯши аҳли осмону ҳалқаи мотам яке аст

گوش اهل آسمان و حلقه ماتم یکی است

Шеванам то баркашад оҳнки ҳоёҳои ман

شیونم تا برکشد آهنک هایا های من

Миср вайрон карду рӯ дар водии эмини ниҳод

مصر ویران کرد و رو در وادی ایمن نهاد

Равад нили шавқ яъне гиряи мўсои ман

رود نیل شوق یعنی گریه موسای من

Зон дили шӯридаро бар тораки худ май нуҳум

زان دل شوریده را بر تارک خود می نهم

Кошёни мурғ маҷнӯн шуд дили шайдои ман

کاشیان مرغ مجنون شد دل شیدای من

зи он млоик чун магаси ҷўшндм аз ҳар сӯ ки ҳаст

ز آن ملایک چون مگس جوشندم از هر سو که هست

Чашмаи лиззати гшо ҳар мӯии ғами полои ман

چشمه لذت گشا هر موی غم پالای من

Коми ҷонро тоза кардӣ эй ғами лиззати сиришт

کام جان را تازه کردی ای غم لذت سرشت

Не ғалат гуфтам чаҳ ғам эй ман вои слўои ман

نی غلط گفتم چه غم ای من وای سلوای من

Дар хумори интизорами зи онкии эзад давр дошт

در خمار انتظارم ز آنکه ایزد دور داشت

Бодаи коми ду кун аз ҷоми истиғнои ман

باده کام دو کون از جام استغنای من

Осмон дар юза кард ва офтобаш кард ном

آسمان در یوزه کرد و آفتابش کرد نام

Лаълӣ аз овезаи гӯши шаби ялдои ман

لعلی از آویزه گوش شب یلدای من

Нилгун гардид дӯши офтоб аз такя ам

نیلگون گردید دوش آفتاب از تکیه ام

Бскаҳ ҳар мӯ гашта кӯҳистонӣ аз ғамҳои ман

بسکه هر مو گشته کوهستانی از غمهای من

Миннати бозичаи исои макаши баҳри ҳаёт

منت بازیچه عیسی مکش بهر حیات

Арзиш мурдан бипурс аз нафаси марги орои ман

ارزش مردن بپرس از نفس مرگ آرای من

Хӯрда ҳар дами сад шикаст аз фавҷи қудси ошӯби ҳасан

خورده هر دم صد شکست از فوج قدس آشوب حسن

Шавқи биҳнгоми ёри маст бе пурвои ман

شوق بیهنگام یار مست بی پروای من

Мнкаҳи мастӣ кардан аз хӯни ҷигари омухтам

منکه مستی کردن از خون جگر آموختم

Нанги ҳушами бодгар ҷузи хӯн буд саҳбои ман

ننگ هوشم باد گر جز خون بود صهبای من

Шоҳиди исмати талоши суҳбатамро кӣ сазад

شاهد عصمت تلاش صحبتم را کی سزد

Хӯни ҳайзи духтари рузи нӯшад аз лабҳои ман

خون حیض دختر رز نوشد از لبهای من

Мнкаҳ аз дил то димоғами чидаи хамҳои шароб

منکه از دل تا دماغم چیده خمهای شراب

Кӣ шавад махмур ва кӣ холӣ шавад минои ман

کی شود مخمور و کی خالی شود مینای من

Марями ман файзи ҷбрил аз мизоҷ худ гирифт

مریم من فیض جبریل از مزاج خود گرفت

Марямиро баради болои зеҳни исои зои ман

مریمی را برد بالا ذهن عیسی زای من

Он биҳишти маънӣам каз баъди маъзулӣ ҳануз

آن بهشت معنیم کز بعد معزولی هنوز

Хизмати тӯбо буд нанги чамани пирои ман

خدمت طوبی بود ننگ چمن پیرای من

Марҳабо эй бодаи кайфияти рӯҳи алқудс

مرحبا ای باده کیفیت روح القدس

Комдӣ чун ишқ ва дар рафтӣ зи сари топои ман

کامدی چون عشق و در رفتی ز سر تاپای من

Ман қиёмати зори ишқами дидаи кӯ то бингарад

من قیامت زار عشقم دیده کو تا بنگرد

Сад биҳишту дӯзах аз ҳар гӯшаи саҳрои ман

صد بهشت و دوزخ از هر گوشه صحرای من

Нафх сувар омад биҷои лаҳни Довӯдӣ ҳануз

نفخ صور آمد بجای لحن داودی هنوز

Рақс маънӣ мекунад табъи сеӣ болои ман

رقص معنی می کند طبع سهی بالای من

Ман мутӣъи малики истиғно вале ронанд ҳукм

من مطیع ملک استغنا ولی رانند حکم

Дудмонҳои ҳавас дар малики истиғнои ман

دودمانهای هوس در ملک استغنای من

Доманам тар карда тӯфонӣ ки дар маънӣ якеаст

دامنم تر کرده طوفانی که در معنی یکیست

Муваҷҷаҳи дарёу мавҷи ҳалаи хорои ман

موجه دریا و موج حله خارای من

Нуру зулмати робўди як моя дар тобандагӣ

نور و ظلمت رابود یک مایه در تابندگی

Он з рӯй офтоб ва ин як аз симои ман

آن ز روی آفتاب و این یک از سیمای من

Бскаҳ дар маънии бтФлии боз май гирдам , малик

بسکه در معنی بطفلی باز می گردم ، ملک

Дар ҳисоби даии шуморади ғифлати фардои ман

در حساب دی شمارد غفلت فردای من

Ояти лотқнтўои ман раҳма аллоҳ шуд гиреҳ

آیت لاتقنطوا من رحمه الله شد گره

Бар забони Ҷабраил аз шарми исёнҳои ман

بر زبان جبرئیل از شرم عصیانهای من

Маънии пинҳони ман ороиши байт аллоҳ аст

معنی پنهان من آرایش بیت الله است

Гӯи шабиҳ дайр бошад сӯрати пайдои ман

گو شبیه دیر باشد صورت پیدای من

Лавҳи дили нақш самад дорад чаҳ ғами костоди чин

لوح دل نقش صمد دارد چه غم کاستاد چین

Бофти тимсоли санам бар шақаи дебои ман

بافت تمثال صنم بر شقه دیبای من

Боли товус аз гулобу авди ризвони пурвирд

بال طاووس از گلاب و عود رضوان پرورد

То бисозад мрўҳаҳ дар мавсими гармои ман

تا بسازد مروحه در موسم گرمای من

Асли ман аз дудмони навъи инсонии мҷўӣ

اصل من از دودمان نوع انسانی مجوی

Ҳури ғами ризвон дардаст одаму ҳаввои ман

حور غم رضوان درد است آدم و حوای من

Ҷавҳари аввал ки фарзандами з бибокӣ навишт

جوهر اول که فرزندم ز بیباکی نوشت

Он замони синҷиди айёри гавҳари яктои ман

آن زمان سنجد عیار گوهر یکتای من

Каз ҷаҳон дар Ясриби орм рӯй дар гӯш оядаш

کز جهان در یثرب آرم روی در گوش آیدش

Марҳабо ё умматӣ аз марқади мавлои ман

مرحبا یا امتی از مرقد مولای من

Гар гузинад серумаи ҷузи хок дараш мижгон чу боз

گر گزیند سرمه جز خاک درش مژگان چو باز

Чнгл андозад бзоғи дидаи бинои ман

چنگل اندازد بزاغ دیده بینای من

Шақаи дебоӣ ҷоҳаш гуфт маҳсуд ки ам

شقه دیبای جاهش گفت محسود که ام

Осмони гуфтои тарози хонаи хзрои ман

آسمان گفتا طراز خانه خضرای من

Муваҷҷаҳи дарёии табъаши бонги кавсар крдў гуфт

موجه دریای طبعش بانگ کوثر کردو گفت

Ташнаи манишин эй фидои зодаи дарёии ман

تشنه منشین ای فدای زاده دریای من

Дар дами андешаи қадар ту бишкофад зи ҳам

در دم اندیشه قدر تو بشکافد ز هم

Ҳалаҳои илм бар дӯши дили донои ман

حله های علم بر دوش دل دانای من

То ту гаштии ғоиби чашм аз раҳ нисбат гирифт

تا تو گشتی غایب چشم از ره نسبت گرفت

Мардумаки ҳукми сбл дар дидаи бинои ман

مردمک حکم سبل در دیده بینای من

Сояи ман ҳамчуи ман дар малик ҳастӣ умматат

سایه من همچو من در ملک هستی امتت

Сояи ту дар адами пайғамбари ҳамтои ман

سایه تو در عدم پیغمبر همتای من

Осмони ваҳдатам бар олами фитрати муҳӣт

آسمان وحدتم بر عالم فطرت محیط

Туамят бар нтобад пайкари ҷавзои ман

توامیت بر نتابد پیکر جوزای من

Дудмони ишқро аз ман гиромӣ тар назод

دودمان عشق را از من گرامی تر نزاد

Ҷавҳар ман кард равшани гавҳари обои ман

جوهر من کرد روشن گوهر آبای من

Нозаши саъдии бмшти хоки Широз аз чаҳ буд

نازش سعدی بمشت خاک شیراز از چه بود

Гар набӯд огаҳ ки гардад муваллиду мأўои ман

گر نبود آگه که گردد مولد و مأوای من

Ин кабоби оташи ҷону шароби дарди дил

این کباب آتش جان و شراب درد دل

Каш сухан номаст то кӣ резад аз лабҳои ман

کش سخن نامست تا کی ریزد از لبهای من

Ман парешони гӯйу сҳўондишу савдои ҳарзаи дӯст

من پریشان گوی و سهواندیش و سودا هرزه دوست

Ман ба савдои монам ва монад ба ман савдои ман

من به سودا مانم و ماند به من سودای من