Биё ки бо дилам он мекунад парешоне

بیا که با دلم آن می‌کند پریشانی

Ки ғамза ту накардаст бо мусулмонӣ

که غمزه تو نکردست با مسلمانی

Здидаҳ рафтӣу мардуми ҳамон нафас , фарёд

زدیده رفتی و مردم همان نفس ، فریاد

Ки бе ту мардуми вонгаҳи чунин босонӣ

که بی تو مردم وآنگه چنین بآسانی

Касе ки ташнаи лаб ноз туаст медонад

کسی که تشنه لب ناز توست میداند

Ки мавҷи об ҳаётаст чини пешонӣ

که موج آب حیات است چین پیشانی

Наҳашт ғамзаи исломи душманат ки ду рӯз

نهشت غمزه اسلام دشمنت که دو روز

Муҳаббат ту кунам ҷамъ бо мусулмонӣ

محبت تو کنم جمع با مسلمانی

Тараҳҳумӣ накунад ҳасан бар дилам , гўӣӣ

ترحمی نکند حسن بر دلم ، گوئی

Ки дар замона Юсуф набӯд зиндонӣ

که در زمانه یوسف نبود زندانی

Ки гуфт матлаъи дигар чунин наёрӣ гуфт

که گفت مطلع دیگر چنین نیاری گفت

Ки тоза созад аз ин матлаъи офарини хуоне

که تازه سازد از این مطلع‌آفرین خوانی