эй дили маънии сириштати рози дони офтоб
ای دل معنی سرشتت راز دان آفتاب
То абад бар хон давлати миҳмони офтоб
تا ابد بر خوان دولت میهمان آفتاب
Бар камоли давлатат ҳар кас ки бинад бингарад
بر کمال دولتت هر کس که بیند بنگرد
Аз шароби тарбияти ратли гарони офтоб
از شراب تربیت رطل گران آفتاب
Давлати ҷамшед ҳмдўшӣ кунад бо давлатат
دولت جمشید همدوشی کند با دولتت
Гар тавонад соя бӯдан ҳам Аннани офтоб
گر تواند سایه بودن هم عنان آفتاب
Тӯтии нутқам чу дар мадҳат шкрхоӣӣ кунад
طوطی نطقم چو در مدحت شکرخائی کند
Оби гарм аз завқ гардад дар даҳони офтоб
آب گرم از ذوق گردد در دهان آفتاب
То ливои давлататро нагузаронад аз авҷи арш
تا لوای دولتت را نگذراند از اوج عرش
Аҳли маъниро нашуд маълуми шани офтоб
اهل معنی را نشد معلوم شان آفتاب
Корвони солоршоҳон офтоб омад вале
کاروان سالارشاهان آفتاب آمد ولی
Чун ту ноед Юсуфӣ дар корвони офтоб
چون تو ناید یوسفی در کاروان آفتاب
Даҳри сари каш ром шуд дар зери рони давлатат
دهر سر کش رام شد در زیر ران دولتت
Чун саманди осмон дар зери рони офтоб
چون سمند آسمان در زیر ران آفتاب
Ҳам чу шамъии кон бар афрӯзанд аз шамъ дигар
هم چو شمعی کان بر افروزند از شمع دگر
Аз яке нураст ҷони шоҳу ҷони офтоб
از یکی نور است جان شاه و جان آفتاب
Файз май тобади зрўит чун нтобад каз азал
فیض می تابد زرویت چون نتابد کز ازل
Гавҳаратро парвариш додаст кони офтоб
گوهرت را پرورش داد است کان آفتاب
Саҷдаи гоҳи ҳафт иқлӣмаст маснади гоҳи ту
سجده گاه هفت اقلیم است مسند گاه تو
Қиблаи ҳафт осмонаст осмони офтоб
قبله هفت آسمان است آسمان آفتاب
Бскаҳи акси офтоби дида дар дили осмон
بسکه عکس آفتاب دیده در دل آسمان
Карда номи синааш ойинаи дони офтоб
کرده نام سینه اش آئینه دان آفتاب
Ҳар куҷои омоҷи гоҳи талъатат омода кард
هر کجا آماج گاه طلعتت آماده کرد
Май ҷаҳди тири саодат аз камони офтоб
می جهد تیر سعادت از کمان آفتاب
Гар эй офтоб оромгаҳ ме доштӣ
گر همای آفتاب آرامگه می داشتی
Ҷои Акбари шоҳ будӣ ошёни офтоб
جای اکبر شاه بودی آشیان آفتاب
Васфи шоҳ аз бекас чун ман куҷо лоиқ шавад
وصف شاه از بی کس چون من کجا لایق شود
Ҳар чаҳ кардам нақл кардам аз забони офтоб
هر چه کردم نقل کردم از زبان آفتاب
Гарчи сайри офтоби андари ҷаҳон зоҳир аст
گرچه سیر آفتاب اندر جهان ظاهر است
Ботин шоҳаст дар маънии забони офтоб
باطن شاه است در معنی زبان آفتاب
Гар пас аз қарнӣ буд саъдинро бо ҳам қирон
گر پس از قرنی بود سعدین را با هم قران
Чун буд ҳар субҳдам бошад қирони офтоб
چون بود هر صبحدم باشد قران آفتاب
Ҳукм хуршедасту ҳукми шаҳ ки дар маънӣ якеаст
حکم خورشید است و حکم شه که در معنی یکیست
Рӯзгори давлати шоҳу замони офтоб
روزگار دولت شاه و زمان آفتاب
Дмбдм чун моҳи нави нури Рахш афзӯн шавад
دمبدم چون ماه نو نور رخش افزون شود
Ҳар ки пешонӣ наад бар остони офтоб
هر که پیشانی نهد بر آستان آفتاب
Дида аз айнаки чунон назора ашё кунад
دیده از عینک چنان نظاره اشیا کند
Ҳамчунон бинад дилати рози ниҳони офтоб
همچنان بیند دلت راز نهان آفتاب
Мадҳи хуршеду саноӣ шаҳ кунад урфии мудом
مدح خورشید و ثنای شه کند عرفی مدام
Каз мурӣдон шаҳасту ошиқони офтоб
کز مریدان شه است و عاشقان آفتاب
Дар музайяни риштаи гавҳари тарозони вуҷӯд
در مزین رشته گوهر طرازان وجود
Гавҳари зоти ту озини дукони офтоб
گوهر ذات تو آذین دکان آفتاب
Ҳар ки меҳр офтобаш ҷӯшад аз сртои қадам
هر که مهر آفتابش جوشد از سرتا قدم
Нури борад аз саропояши басони офтоб
نور بارد از سراپایش بسان آفتاب
То кунад гардиши аёни рози ниҳони осмон
تا کند گردش عیان راز نهان آسمان
То диҳад зеби ҷаҳони ҳасани аёни офтоб
تا دهد زیب جهان حسن عیان آفتاب
Вақфи давлати боди сари лоязоли осмон
وقف دولت باد سر لایزال آسمان
Нури чашмати боди ҳасани ҷовдони офтоб
نور چشمت باد حسن جاودان آفتاب
Мояи ихлоси ман хотири нишони шоҳи бод
مایه اخلاص من خاطر نشان شاه باد
Ҳамчунон кохлоси шаҳи хотири нишони офтоб
همچنان کاخلاص شه خاطر نشان آفتاب
Бар сари шаҳи сояи афкан чун шавад боли ҳумо
بر سر شه سایه افکن چون شود بال هما
Чун пар хафоаш гардад сояи бони офтоб
چون پر خفاش گردد سایه بان آفتاب
Гар бидон ғоят ки шаҳи бшносдш бояд шинохт
گر بدان غایت که شه بشناسدش باید شناخت
Аз масеҳои ҳам мҷуи ному нишони офтоб
از مسیحا هم مجو نام و نشان آفتاب
Осмон донад ки чун шоҳи ҷаҳон ҳаргиз набӯд
آسمان داند که چون شاه جهان هرگز نبود
Қадрдони офтоби андари замони офтоб
قدردان آفتاب اندر زمان آفتاب