Зосмону замини мужда ногаҳон омад

زآسمان و زمین مژده ناگهان آمد

Ки офтоби замини моҳ осмон омад

که آفتاب زمین ماه آسمان آمد

Ливои фавҷи ҳукӯмати бқблаҳ гоҳ расед

لوای فوج حکومت بقبله گاه رسید

эй авҷи саодат бошён омад

همای اوج سعادت بآشیان آمد

Дўҷнбшаст ки аз ғояти ҷалолати қадар

دوجنبش است که از غایت جلالت قدر

Лбоби ҷумлаи таворих дараҷаон омад

لباب جمله تواریخ درجهان آمد

Нахусти ҳиҷрати султони дайн ки аз каъба

نخست هجرت سلطان دین که از کعبه

Сӯии Мадинаи бткмили инс ва ҷон омад

سوی مدینه بتکمیل انس و جان آمد

Дувуми муроҷиати фахри даҳру мар каз малик

دوم مراجعت فخر دهر و مر کز ملک

Бтхтгоаҳи шаҳаншоҳ Комрон омад

بتختگاه شهنشاه کامران آمد

Бҳди мамлакат шоҳ рафт ва олам гуфт

بحد مملکت شاه رفت و عالم گفت

Ки садри маснади дунё босмон омад

که صدر مسند دنیا بآسمان آمد

Чўбози гашти зоқсои малик даврон гуфт

چوباز گشت زاقصای ملک دوران گفت

Ки рӯзгори басари рафта дар миён омад

که روزگار بسر رفته در میان آمد

Сипеҳр гуфт бҳли мадҳи рӯзгор ва бигӯ

سپهر گفت بهل مدح روزگار و بگو

Ки офтоби сӯии ноф осмон омад

که آفتاب سوی ناف آسمان آمد

Ҷаҳон бигуфт ки не не бигӯ ки ҷони ҷаҳон

جهان بگفت که نی نی بگو که جان جهان

Блб расед ва дигар дар тан ҷаҳон омад

بلب رسید و دگر در تن جهان آمد

Ман ин шунидам вагуфтам кигар ғараз мадҳ аст

من این شنیدم وگفتم که گر غرض مدح است

Ҳамин на бас ки бигӯе хдоигон омад

همین نه بس که بگویی خدایگان آمد

Бигӯ хулосаи ин аср хонхон аст

بگو خلاصه این عصر خانخان است

Ки хокбўси шаҳаншоҳи инс ва ҷон омад

که خاکبوس شهنشاه انس و جان آمد

Баҳри қадам ки ҳаме зад замин , замонро гуфт

بهر قدم که همی زد زمین، زمان را گفت

Ки бахтам омаду фархунда ва ҷавон омад

که بختم آمد و فرخنده و جوان آمد

Баҳри диёр ки омад замон , заминро гуфт

بهر دیار که آمد زمان ، زمین را گفت

Ки тоҷам омад ва бар фарқ Фрқдон омад

که تاجم آمد و بر فرق فرقدان آمد

Даруни доираи осмони зомднш

درون دایره آسمان زآمدنش

Бърш ва фарш бигӯям ки осмон омад

بعرش و فرش بگویم که آسمان آمد

Зиҳӣ баландӣ науммат ки тоҷу тораки назм

زهی بلندی نامت که تاج و تارک نظم

Чу виҳку зиҳӣу ҳбзо ва ҳон омад

چو ویحک و زهی و حبذا و هان آمد

Биёи биё ки зоқболт эй биҳишти нуҳум

بیا بیا که زاقبالت ای بهشت نهم

Замонаи бартар аз умед Комрон омад

زمانه برتر از امید کامران آمد

Агар ҳавоӣ чаман дошт навбаҳор расед

اگر هوای چمن داشت نوبهار رسید

Вагар умед самар дошт бӯстон омад

وگر امید ثمر داشت بوستان آمد

Қалами бенон тўснҷидаҳ ва на фалакро гуфт

قلم بنان توسنجیده و نه فلک را گفت

Хушо ҳилол ки ҳам шакли ин бенон омад

خوشا هلال که هم شکل این بنان آمد

Фалаки Аннан ту бӯсед ва шаш ҷиҳати рогФт

فلک عنان تو بوسید و شش جهت راگفت

Хушо замона ки дар таҳти ин Аннан омад

خوشا زمانه که در تحت این عنان آمد

Ҳарими равзаи ҷоҳи туро буд чаманӣ

حریم روضه جاه ترا بود چمنی

Ки офтоб дар ӯ шакл ақҳўон омад

که آفتاب در او شکل اقحوان آمد

Туе ки дар азали андешаи ?ути бФкри қазо

تویی که در ازل اندیشه ات بفکر قضا

Гузашт бар асараши амркн факон омад

گذشت بر اثرش امرکن فکان آمد

Магари санои ту аз табъ мекунад шабгир

مگر ثنای تو از طبع میکند شبگیر

Ки гӯш бар дар дарвоза даҳон омад

که گوش بر در دروازه دهان آمد

Магари дуоӣ ту ҷӯшад здл ки ҳасани қабул

مگر دعای تو جوشد زدل که حسن قبول

Шикофти бурқаъ ва то сари ҳад забон омад

شکافت برقع و تا سر حد زبان آمد

Фалак блҷаҳ ҳастӣ бъкси фармонат

فلک بلجه هستی بعکس فرمانت

Ду ғӯта зад бутаи умр ҷовдон омад

دو غوطه زد بته عمر جاودان آمد

Умеди абри асари нақши пои эҳсонат

امید ابر اثر نقش پای احسانت

Ду гом зад басари ганҷ шоягон омад

دو گام زد بسر گنج شایگان آمد

Зъҷз дам задам андеша лаб гузид ва бигуфт

زعجز دم زدم اندیشه لب گزید و بگفت

Ки рози синаи андеша бар забон омад

که راز سینه اندیشه بر زبان آمد

Фалаки бмдҳи ту дӯшина кард таҳрикам

فلک بمدح تو دوشینه کرد تحریکم

Чунонкии нутқи бнздик остон омад

چنانکه نطق بنزدیک آستان آمد

Хдоигонои рози дилам ту майдонӣ

خدایگانا راز دلم تو میدانی

Чаҳ гӯямат ки дилам чун зғм гарон омад

چه گویمت که دلم چون زغم گران آمد

Чаҳ эҳтиёҷ ки гӯям ки рафту урфӣ ро

چه احتیاج که گویم که رفت و عرفی را

Чаҳ барсар аз ҳаваси марг ногаҳон омад

چه برسر از هوس مرگ ناگهان آمد

Дар ин мусӣбати азмӣ ки даҳри сангини дил

در این مصیبت عظمی که دهر سنگین دل

зи гиря ҳар сари мўчшм хўнФшон омад

ز گریه هر سر موچشم خونفشان آمد

Чунон фирефт марои гиряҳои рӯҳонӣ

چنان فریفت مرا گریه های روحانی

Ки чашм аз ҳаваси қатрае бҷон омад

که چشم از هوس قطره ای بجان آمد

Ки раҳбараш баъдам шуд ки марг дар маргаш

که رهبرش بعدم شد که مرگ در مرگش

Сиёҳи пӯштар аз умр ҷовдон омад

سیاه پوش تر از عمر جاودان آمد

Бирафту лутфи ту бар ман гузошт вена бадалӣ аст

برفت و لطف تو بر من گذاشت وین بدلی است

Бензади ақл ки товони он зиён омад

بنزد عقل که تاوان آن زیان آمد

Вале бнсбти авсофи ваҳдати арвоҳ

ولی بنسبت اوصاف وحدت ارواح

Ҳамон ки рафт бнздики ман ҳамон омад

همان که رفت بنزدیک من همان آمد

Тўогҳӣ ки маро аз ғуруби он хуршед

توآگهی که مرا از غروب آن خورشید

Чаҳ ганҷҳои саодати зиён ҷон омад

چه گنجهای سعادت زیان جان آمد

Ман огаҳам кигар он шаби чароғ гум кардам

من آگهم که گر آن شب چراغ گم کردم

Чаҳ гавҳарами бтлоФии он зиён омад

چه گوهرم بتلافی آن زیان آمد

Баҳори боғи марогар қазои бҷнти барад

بهار باغ مرا گر قضا بجنت برد

Баҳори боғ биҳиштам бабўсатон омад

بهار باغ بهشتم ببوستان آمد

Ҳрони арӯс ки дар навҳа шуд зҳҷлаҳи нутқ

هرآن عروس که در نوحه شد زحجله نطق

зи роҳи таҳният инак ба остон омад

ز راه تهنیت اینک به آستان آمد

Ҳамеша то расад аз осмон бигӯаш аинқўл

همیشه تا رسد از آسمان بگوش اینقول

Ки аҳди давлат баҳмон шуд ва фалон омад

که عهد دولت بهمان شد و فلان آمد

зи давраи ту накӯи боди осмон то ҳашар

ز دوره تو نکو باد آسمان تا حشر

Ки даври ҳишмат ин рафту давр он омад

که دور حشمت این رفت و دور آن آمد