Гар шавам сад соли маҳрӯм аз нигоҳ рӯй дӯст

گر شوم صد سال محروم از نگاه روی دوست

Дидаи нгшоими магар вақте ки оем сӯии дӯст

دیده نگشایم مگر وقتی که آیم سوی دوست

То қиёмат ҳар сар мӯем ҷудо дар хӯн тапад

تا قیامت هر سر مویم جدا در خون تپد

Гар ба оромам набошад рухсат аз сркўии дӯст

گر به آرامم نباشد رخصت از سرکوی دوست

эй масеҳои зону аз лутфам ба зер сар манеҳ

ای مسیحا زانو از لطفم به زیر سر منه

Аҳди ин шӯрида сар машкан ба хишти кӯии дӯст

عهد این شوریده سر مشکن به خشت کوی دوست

Аз камоли хуррамӣ ошиқ нагунҷад дар кафан

از کمال خرمی عاشق نگنجد در کفن

Гар насимӣ ояд ва гуяд ки дорам буии дӯст

گر نسیمی آید و گوید که دارم بوی دوست

Кас наме печади зи арзи меҳри урфӣ , манъи бас

کس نمی پیچد ز عرض مهر عرفی، منع بس

Ман зи дил пурсидаам , ӯ май шиносади хуии дӯст

من ز دل پرسیده ام ، او می شناسد خوی دوست