Чунон ғами ту ба озори ҷони мо густох

چنان غم تو به آزار جان ما گستاخ

Ки бо рух ту кунад хуии ошнои густох

که با رخ تو کند خوی آشنا گستاخ

Қабои ноз чу пӯшии баъди азин ёди ор

قبای ناز چو پوشی بعد ازین یاد آر

Ки май кушод касе банди ин қабои густох

که می گشاد کسی بند این قبا گستاخ

Ниҳоли қади туро рашки шох гул гуфтам

نهال قد تو را رشک شاخ گل گفتم

Ба шох гул навазад баъди азин сабои густох

به شاخ گل نوزد بعد ازین صبا گستاخ

Ба ишқ сода расад муҳаррамӣ , на ақли фузул

به عشق ساده رسد محرمی، نه عقل فضول

Куҷост қурби адаби пешау куҷои густох

کجاست قرب ادب پیشه و کجا گستاخ

Адаби зи ман талабади шӯхи ошнои рӯе

ادب ز من طلبد شوخ آشنا رویی

Ки аз табассум ӯ мешавад ҳаёи густох

که از تبسم او می شود حیا گستاخ

Аз он сабаб дар биконаи кӯфти ҳасани ғаюр

از آن سبب در بیکانه کوفت حسن غیور

Ки бо киришма ӣ ӯ ҳаст ошнои густох

که با کرشمه ی او هست آشنا گستاخ

Атои дӯст шаробӣ диҳад ки аз он омад

عطای دوست شرابی دهد که از آن آمد

Гуноҳи пеша ба ҳангома ӣ ҷазои густох

گناه پیشه به هنگامه ی جزا گستاخ

Дар он мақом ки аз нози ҳасан дилгир аст

در آن مقام که از ناز حسن دلگیر است

Аз ин матарс ки бегонае , дар ои густох

از این مترس که بیگانه ای، در آ گستاخ

Наёфт раҳ ба ҳарими ягонагии урфӣ

نیافت ره به حریم یگانگی عرفی

Ки ҳимматаш ба адаб буд , муддаои густох

که همتش به ادب بود، مدعا گستاخ