Наранҷамгар ба болинами масеҳо дайр ме ояд

نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می‌آید

Ки медонад бар бемор аз ҷон сайр ме ояд

که می‌داند بر بیمار از جان سیر می‌آید

Ҳаваси ҳам ҷӯш ишқ омад , ваа чаҳ зулмаст ин

هوس هم جوش عشق آمد، وه چه ظلم است این

Ки рӯбоҳи музаввари ҳам Аннан шер ме ояд

که روباه مزور هم‌عنان شیر می‌آید

Шаҳаншоҳӣ ба малики дилбарӣ дар трктоз омад

شهنشاهی به ملک دلبری در ترکتاز آمد

. . . зи нури ҳасанаши меҳру ма зер ме ояд

... ز نور حسنش مهر و مه زیر می‌آید

Нмксоиӣ кун эй ишқ аз барои захм бе дардон

نمکسایی کن ای عشق از برای زخم بی‌دردان

Ки захм бо намаки суд аз дайм шамшер ме ояд

که زخم با نمک سود از دیم شمشیر می‌آید

Манам он маст эй урфӣ , каз лаби шевани тарози ман

منم آن مست ای عرفی، کز لب شیون تراز من

Тараннуми зуд май ранҷад , табассум дайр ме ояд

ترنم زود می‌رنجد، تبسم دیر می‌آید