Шаб то саҳар кунам аҷз , то бӯсами остон ро

شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را

Охир супоришӣ кун , бе дарди посбон ро

آخر سپارشی کن، بی درد پاسبان را

Кинро ба меҳр мафруш эй ишқи дӯсти душман

کین را به مهر مفروش ای عشق دوست دشمن

Зини бҳтрки фарои гири ёрони хурдаи дон ро

زین بهترک فرا گیر یاران خرده دان را

То кӣ фурушами охир бе суди гавҳари меҳр

تا کی فروشم آخر بی سود گوهر مهر

Ҳар чанд гуфта бошам ман дӯстами зиён ро

هر چند گفته باشم من دوستم زیان را

Ман булбули биҳиштам аммо дарин гулистон

من بلبل بهشتم اما درین گلستان

Дар рӯзи бади ниҳодами бунёди ошён ро

در روز بد نهادم بنیاد آشیان را

Пурвой куштанам нест аммо ба мавсими гул

پروای کشتنم نیست اما به موسم گل

Обу ҳавои гулшан оташ кунад ҷаҳон ро

آب و هوای گلشن آتش کند جهان را

Бишинав тарона ӣ ишқ эй булбули балоғат

بشنو ترانه ی عشق ای بلبل بلاغت

Бедори сози гӯшт дар хоб кун забон ро

بیدار ساز گوشت در خواب کن زبان را

Ишқам бибасту афканд дар пеши дарду меҳнат

عشقم ببست و افکند در پیش درد و محنت

Султони шикор лоғар бахшад мулозимон ро

سلطان شکار لاغر بخشد ملازمان را

Урфӣ накард сайдӣ дар дашти маърифат лек

عرفی نکرد صیدی در دشت معرفت لیک

Бинишонад пар ба новак , бар бастаи зиҳи камон ро

بنشاند پر به ناوک، بر بسته زه کمان را