Мо касеро нашносем ки ғам нашносад

ما کسی را نشناسیم که غم نشناسد

Ҳаст бегонаи марои он ки ?илам нашносад

هست بیگانه مرا آن که الم نشناسد

Ман ва он ғамза ки чун теғи براردи зи миён

من و آن غمزه که چون تیغ برآرد ز میان

Тоири бткдаҳу мурғ ҳарам нашносад

طایر بتکده و مرغ حرم نشناسد

Шарми бод аз санамӣ , брҳмниро ки агар

شرم باد از صنمی، برهمنی را که اگر

Дар ҳарами дидаи кушояд ба санам , нашносад

در حرم دیده گشاید به صنم، نشناسد

ё раби он кас ки кунад тӯҳмати шодӣ бар ман

یا رب آن کس که کند تهمت شادی بر من

То абади коми дилаши лиззат ғам нашносад

تا ابد کام دلش لذت غم نشناسد

Бо шаҳидони шаҳодат ки ғами рози лабам

با شهیدان شهادت که غم راز لبم

Захми мо марҳаму алмос ба ҳам нашносад

زخم ما مرهم و الماس به هم نشناسد

Дили урфӣ буд осӯдаи з ҳар буд ва набӯд

دل عرفی بود آسوده ز هر بود و نبود

Ду ҷаҳонӣ ки вуҷӯдаст , адам нашносад

دو جهانی که وجود است، عدم نشناسد