Ба ҷузи риши балои марҳами мабодои рейсаи ришон ро

به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان را

Адоват бо дили ман бод заҳр олуд Нишон ро

عداوت با دل من باد زهر آلود نیشان را

Ба ман бегонагонро кӣ дили ҳам суҳбатӣ монад

به من بیگانگان را کی دل هم صحبتی ماند

Ки бо ман суҳбат ғам мекунад бегонаи хуишон ро

که با من صحبت غم می کند بیگانه خویشان را

Дамии сад чашмаҳоӣ 000 аз дилам сар омаду шодам

دمی صد چشمه هایی ۰۰۰ از دلم سر آمد و شادم

Ки муҳкам нест имони муҳаббати сабри кишон ро

که محکم نیست ایمان محبت صبر کیشان را

На бо ман бо яке аз аҳли дил дӯстӣ ме кун

نه با من با یکی از اهل دل دوستی می کن

Вале дар кор ҳаст охири сари зулфи парешон ро

ولی در کار هست آخر سر زلف پریشان را

Азоби дӯзахи ошомон ба оташ хӯн кунад эзад

عذاب دوزخ آشامان به آتش خون کند ایزد

Магар дар сина ӣ осӯдагон андозад эшон ро

مگر در سینه ی آسودگان اندازد ایشان را

Бирав урфӣ ба кӯй бе ғамони пажмурда ӣ марҳам

برو عرفی به کوی بی غمان پژمرده ی مرهم

Ки ин ҷо бо намак ҳама нест улфати синаи ришон ро

که این جا با نمک همه نیست الفت سینه ریشان را