Ташта лаб рафтам ба ҷинат , чашма кавсар набӯд

تشته لب رفتم به جنت ، چشمهٔ کوثر نبود

Шуъла ҷӯ рафтам ба дӯзах , мушт хокистар набӯд

شعله جو رفتم به دوزخ، مشت خاکستر نبود

Аз биҳишти афсона ҳо мерафт , конҷои дӯши дил

از بهشت افسانه ها می رفت،کانجا دوش دل

Рафт ва дид онҳо ки воъиз май сурӯд , аксар набӯд

رفت و دید آن ها که واعظ می سرود، اکثر نبود

Ҳаргиз аз баҳр паридан , мурғи ҷон кӯшиш накард

هرگز از بهر پریدن، مرغ جان کوشش نکرد

Буд поиши бастаи охир , бенасиб аз пар набӯд

بود پایش بسته آخر، بی نصیب از پر نبود

Ишқи бут варзидаам , айбаст , медонам , вале

عشق بت ورزیده ام، عیب است، می دانم، ولی

Гирди дил бисёр гаштам , матлаб дигар набӯд

گرد دل بسیار گشتم، مطلب دیگر نبود

Сина бар тимори дил , пуршуълаи урфӣ , то ба кӣ

سینه بر تیمار دل، پرشعله عرفی، تا به کی

Ҳичгаҳи бемори дилро болаш ва бистар набӯд

هیچگه بیمارِ دل را بالش و بستر نبود