Агар зи ковуши мижгон ӯ дилам хӯн шуд

اگر ز کاوش مژگان او دلم خون شد

Хушам ки баҳри ман асбоби гиря афзӯн шуд

خوشم که بهر من اسباب گریه افزون شد

Дами ҳалок , ба рӯй ту , бас ки , ҳайрон буд

دم هلاک، به روی تو، بس که، حیران بود

Дилам наёфт , ки кӣ , зи сина , ҷон берун шуд

دلم نیافت، که کی، ز سینه، جان بیرون شد

Кадоми қатраи хуй , Лайлӣ , аз ҷабин ифшоанд

کدام قطرهٔ خوی، لیلی، از جبین افشاند

Ки гоҳи гиря , бурун , зи чашм маҷнӯн шуд

که گاه گریه، برون، ز چشم مجنون شد

Умеди ман ба муҳаббат , зиёда , чун нашавад ?

امید من به محبت، زیاده، چون نشود؟

Ки дӯши кӯҳкан , оромгоҳ гулгун шуд

که دوشِ کوهکن، آرامگاه گلگون شد

зи бут на гӯшаи чашмӣ , на чини абрӯе

ز بت نه گوشهٔ چشمی، نه چین ابرویی

Ба ҳайратам ки дили брҳмни зи каф чун шуд

به حیرتم که دل برهمن ز کف چون شد

Фиғони зи табъи ту урфӣ , магӯ , бигӯ каз ту

فغان ز طبع تو عرفی، مگو، بگو کز تو

Табиатати сабаби шӯҳрат ҳумоюн шуд

طبیعتت سبب شهرت همایون شد