Лаби ҳарф шифо гуфт , дили сӯхта таб кард

لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد

Ин ҳарфи дили ошӯби марои душман лаб кард

این حرف دل آشوب مرا دشمن لب کرد

Балаона ба офоти қадар сохта будам

بلهانه به آفات قدر ساخته بودم

Ин ақл фузул омаду таҳқиқ сабаб кард

این عقل فضول آمد و تحقیق سبب کرد

Ғамноки пасин , зини Марв аз роҳ , ки айём

غمناک پسین، زین مرو از راه، که ایام

Тороҷгари умри туро , айш лақаб кард

تاراجگر عمر تو را، عیش لقب کرد

Бо духтари рузи айб на ,у ақд ҳаром аст

با دختر رز عیب نه، و عقد حرام است

Идроки марои ҳайрати ин нукта ъзб кард

ادراک مرا حیرت این نکته عزب کرد

Сӯфӣ ба каромот дигар фитна шуд имрӯз

صوفی به کرامات دگر فتنه شد امروز

Ин тарҳ фасодаст ки дар парда шаб кард

این طرح فساد است که در پردهٔ شب کرد

Ҳар масъала каз илму адаб тарҳ намудем

هر مسأله کز علم و ادب طرح نمودم

Манъам ба ҷавоби сухан аз асл внсб кард

منعم به جواب سخن از اصل ونسب کرد

Куку задани фохтаи сарв дар оғӯш

کوکو زدن فاختهٔ سرو در آغوش

Дар ҷомаи маъшӯқи марои гарм талаб кард

در جامهٔ معشوق مرا گرم طلب کرد

Дар васл ту донам дили урфӣ алмӣ дошт

در وصل تو دانم دل عرفی اِلمی داشت

Охир ба кноит , гила аз шарм ва адаб кард

آخر به کنایت، گله از شرم و ادب کرد