Дӯш каз ишқи ту , дили айб саломат ме кард

دوش کز عشق تو، دل عیب سلامت می کرد

Ногўороиии ғам , кор ҳаловат ме кард

ناگوارایی غم، کار حلاوت می کرد

Ҷон бирафт эй ғам ва ҳамроҳ нарафтӣ , оре

جان برفت ای غم و همراه نرفتی، آری

Ин гунаҳ дошт ки умрӣ ба ту одат ме кард

این گنه داشت که عمری به تو عادت می کرد

Дӯши коӣинаҳи дили доштамаши пеши назар

دوش کآئینهٔ دل داشتمش پیش نظر

Тоби дили байн ки тамошоӣ қиёмат ме кард

تاب دل بین که تماشای قیامت می کرد

Он ки тавфиқи марои барг фароғат ме дод

آن که توفیق مرا برگ فراغت می داد

Коши хӯн дар дилам аз дард қаноат ме кард

کاش خون در دلم از درد قناعت می کرد

Гар ки мақсӯди дилами талхтар аз заҳри зиён буд

گر که مقصود دلم تلخ تر از زهر زیان بود

Кӣ дуои даст дар оғӯш иҷобат ме кард

کی دعا دست در آغوش اجابت می کرد

Гар на дӯшинаи аҷали баҳри ту май мард , чаро

گر نه دوشینه اجل بهر تو می مُرد، چرا

Куштани халқ ба нози ту васият ме кард

کشتن خلق به ناز تو وصیت می کرد

Гесуии ҳури парешоне мотам бишнохт

گیسوی حور پریشانی ماتم بشناخت

Варна кӣ сунбултар гулшан ҷинат ме кард

ورنه کی سنبل تر گلشن جنت می کرد

Баъди мурдан , ба ҷаҳон шуд , зари урфии роиҷ

بعد مردن، به جهان شد، زر عرفی رایج

Кош дар айни ҳаёти ин ҳама шӯҳрат ме кард

کاش در عین حیات این همه شهرت می کرد