Ба боғи ишқи тзрўи тараб ҳазин мерад

به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد

Чу мива хез шавад шох , мива чин мерад

چو میوه خیز شود شاخ، میوه چین میرد

Ба кеши брҳмнони он кас аз шаҳидон аст

به کیش برهمنان آن کس از شهیدان است

Ки дар ибодати бут рӯй бар замин мерад

که در عبادت بت روی بر زمین میرد

зи захми куфри муҳаббат наме баради лиззат

ز زخم کفر محبت نمی برد لذت

Ҳамон бааст ки зоҳид ба дард дайн мерад

همان به است که زاهد به درد دین میرد

Аҷал наёмада мардум , ки хастаи ғами ишқ

اجل نیامده مُردم، که خستهٔ غم عشق

Ду рӯзи пештар аз рӯз вопасин мерад

دو روز پیشتر از روز واپسین میرد

Чароғи базми яқинам на шамъи аҳли далел

چراغ بزم یقینم نه شمع اهل دلیل

Ки аз дамӣдани афсуни он ва ин мерад

که از دمیدن افسون آن و این میرد

Абири турраи ҳураши ғубор ойина аст

عبیر طرهٔ حورش غبار آئینه است

Касе ки гирди раҳи дӯст бар ҷабин мерад

کسی که گرد ره دوست بر جبین میرد

Мазан таронаи таҳсин ба шеъри ман урфӣ

مزن ترانهٔ تحسین به شعر من عرفی

Ки шамъи табъи ман аз бод офарин мерад

که شمع طبع من از باد آفرین میرد