Он кас ки маро бо дили ғамнок бар оварад

آن کس که مرا با دل غمناک بر آورد

Натавонадам аз бутаи ғами пок бар оварад

نتواندم از بوتهٔ غم پاک بر آورد

Он ншأии шухӣ ки бар оварад гул аз шох

آن نشأیِ شوخی که بر آورد گل از شاخ

Чун лолаи маро бо ҷигари чок бар оварад

چون لاله مرا با جگر چاک بر آورد

Дӯди дилам аз чашми бидонадяш ниҳон аст

دود دلم از چشم بداندیش نهان است

Бо он ки сар аз равзани афлок бар оварад

با آن که سر از روزن افلاک بر آورد

Зотши ҳам худ рӯаст , аз он ғайрати маъшӯқ

ذاتش هم خود روست، از آن غیرت معشوق

Дар бар рухи назораи идрок бар оварад

در بر رخ نظارهٔ ادراک بر آورد

Он ганҷ ки ҷӯяд зи млоики дили урфӣ

آن گنج که جوید ز ملایک دل عرفی

Аз арш фурӯд омад ва аз хок бар оварад

از عرش فرود آمد و از خاک بر آورد