Гушӯд бурқаъу тӯфони ҳасани олами сӯхт

گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت

Матоъи шодӣу ғами ҷамъ буд дар ҳам сӯхт

متاع شادی و غم جمع بود در هم سوخت

Ки зад ба доғи дилами домани киришма ки боз

که زد به داغ دلم دامن کرشمه که باز

Ба ним шуълаи ҳам хону мони марҳами сӯхт

به نیم شعله هم خان و مان مرهم سوخت

Фурӯғи ҳасани ту дар гулшан биҳишт афтод

فروغ حسن تو در گلشن بهشت افتاد

Ки барги лолау гул дар миёни шабнами сӯхт

که برگ لاله و گل در میان شبنم سوخت

Ба алътш магушо лаб ки Хизри водии ишқ

به العطش مگشا لب که خضر وادی عشق

Гулӯии ташна ба оби ҳаёту замзами сӯхт

گلوی تشنه به آب حیات و زمزم سوخت

Ҷузи оби соқии ишқам ки ҷоми ҷуръа ӣ ӯ

جز آب ساقی عشقم که جام جرعه ی او

Кулемро кафи дасту Масеҳро дами сӯхт

کلیم را کف دست و مسیح را دم سوخت

Дилам ба гӯша нишинон ишқ ме ларзад

دلم به گوشه نشینان عشق می لرزد

Ки ҳасан ӯ гули шухии бчиду олами сӯхт

که حسن او گل شوخی بچید و عالم سوخت

Ба лавҳи Машҳади парвонаи ин рақам дидам

به لوح مشهد پروانه این رقم دیدم

Ки оташӣ ки марои сӯхти хешро ҳам сӯхт

که آتشی که مرا سوخت خویش را هم سوخت

Хушам ки сӯхти ду кун аз ғамати вазин хуштар

خوشم که سوخت دو کون از غمت وزین خوشتر

Ки кас ба доғи дили урфӣ аз ғамат кам сӯхт

که کس به داغ دل عرفی از غمت کم سوخت