Чун омад ҷон ба лаб , зонгўнаҳ шуд маҳви тамошояш

چون آمد جان به لب، زانگونه شد محو تماشایش

Ки то субҳи қиёмат , бар лаб аз ҳайрат , буд ҷояш

که تا صبح قیامت، بر لب از حیرت، بود جایش

Фалаки мо беғамонро раҳ диҳад дар ҷилваи гоҳ ӯ

فلک ما بی غمان را ره دهد در جلوه گاه او

Равад парҳези гӯйони пеши пеши қади раънояш

رود پرهیز گویان پیش پیش قد رعنایش

Ба чашми мардумон аз заъф тан бинмоему шодам

به چشم مردمان از ضعف تن بنمایم و شادم

Ки бетобона ҳар ҷо метавон зад бӯса бар поиш

که بی تابانه هر جا می توان زد بوسه بر پایش

Бапушед эй млоики чашм то дилҳо ба ҷо монад

بپوشید ای ملایک چشم تا دل ها به جا ماند

Ки боз аз чеҳра иксў мекунад ҷаъди самани соиш

که باز از چهره یکسو می کند جعد سمن سایش

Чу ёр аз баҳри ҷон , урфӣ , қадам сояд ба болинам

چو یار از بهر جان، عرفی، قدم ساید به بالینم

Ба душвории даҳуми ҷон , то кунам гарми тақозояш

به دشواری دهم جان، تا کنم گرم تقاضایش