Гар чашонӣ ба малики чошнии суҳбати хеш

گر چشانی به ملک چاشنی صحبت خویش

Ҷом мегирад ва бар бод диҳад исмати хеш

جام ِمی گیرد و بر باد دهد عصمت خویش

Чун ба хўнризи худами сохтае ташна кунун

چون به خونریز خودم ساخته ای تشنه کنون

Ту ҳам ин лутф бикун то бикашам миннати хеш

تو هم این لطف بکن تا بکشم منت خویش

Куштаи нози кҳо , куштаи шамшери куҷо

کشتهٔ ناز کحا، کشتهٔ شمشیر کجا

Чун ннознди шаҳидони ту бар ҳолати хеш

چون ننازند شهیدان تو بر حالت خویش

То дигар ҷой ба дил ҳо накунад аз ғайрат

تا دگر جای به دل ها نکند از غیرت

ё раб огоҳ шавад дарди ту аз лиззати хеш

یا رب آگاه شود درد تو از لذت خویش

На з меҳр омадӣам бар сари болин , дами назъ

نه ز مهر آمدی ام بر سر بالین، دم نزع

Ҳайф бошад кигузорӣ ба дилами ҳасрати хеш

حیف باشد که گذاری به دلم حسرت خویش

Даҳан хеш бабўсанду лаб худ бимиканд

دهن خویش ببوسند و لب خود بمکند

Чун дар андешаи бибинанд батон сӯрати хеш

چون در اندیشه ببینند بتان صورت خویش

Урфӣ аз ёд май васли баради ҳуши хирад

عرفی از یاد می وصل برد هوش خرد

Бас ки бе ёри дилам танг шуд аз суҳбати хеш

بس که بی یار دلم تنگ شد از صحبت خویش