Дилӣ дорам ки меҷӯшад з ҳар мӯи чашмаи хунаш

دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونش

На он хӯнӣ ки битавон аз грстн дод берунаш

نه آن خونی که بتوان از گرستن داد بیرونش

Ба афсун мекунад олӯдаи дарди офияти бахшам

به افسون می کند آلوده درد عافیت بخشم

Биё эй марг ва озодӣ бубахш аз нанги афсунаш

بیا ای مرگ و آزادی ببخش از ننگ افسونش

зи гулгун кӣ наад миннат ба дӯши кӯҳкани ширин

ز گلگون کی نهد منت به دوش کوهکن شیرین

Ки соқи арши ғайрат май барад бар пои гулгунаш

که ساق عرش غیرت می برد بر پای گلگونش

Агар дар ҷилваи гоҳ ҳасан ояд ишқ бе парда

اگر در جلوه گاه حسن آید عشق بی پرده

Шавад маълум бар Лайлӣ , ки Лайлӣ буд маҷнӯнаш

شود معلوم بر لیلی، که لیلی بود مجنونش

намедонам чаҳ умедам ба он лабҳост , ме донам

نمی دانم چه امیدم به آن لب هاست، می دانم

Ки дорад ханда бар умеди ман , лабҳои мигўнш

که دارد خنده بر امید من، لب های میگونش

Ба тири ғамзааш нозам ки сад ҷои бишиканад дар дил

به تیر غمزه اش نازم که صد جا بشکند در دل

Ба дасти мӯъҷизи исо агар оранди берунаш

به دست معجز عیسی اگر آرند بیرونش

Чунон ҳасани қабӯлӣ дар маломат нест урфӣ ро

چنان حسن قبولی در ملامت نیست عرفی را

Ки ҳар соъат дар оғӯш оварад бидодгари дунаш

که هر ساعت در آغوش آورد بیدادگر دونش