Чу тир аз дили кашами кӯи шарбатӣ аз лаъли хандонаш

چو تیر از دل کشم کو شربتی از لعل خندانش

Ки бо ҳуш оем ва дар синаи дуздами неши пайконаш

که با هوش آیم و در سینه دزدم نیش پیکانش

Ба домани чашмам аз хуноби ҳасрат пок ме созад

به دامن چشمم از خوناب حسرت پاک می سازد

Вале гуяд ки хӯн кардӣ , табассумҳои пинҳонаш

ولی گوید که خون کردی، تبسم های پنهانش

Ҳарими дил буд манзилгаҳи дилҳо , вале ориф

حریم دل بود منزلگه دل ها، ولی عارف

Дилаш дар каъбау ҳамсоя дайр аст емонаш

دلش در کعبه و همسایهٔ دیر است ایمانش

Ба заҷрии куштаи он ғамза гардидам , ки аз хиҷлат

به زجری کشتهٔ آن غمزه گردیدم، که از خجلت

Шаҳодати нома ҳо шастанд дар кавсар , шаҳидонаш

شهادت نامه ها شستند در کوثر، شهیدانش

Ба гоҳи хоби сар бар зонуии хусрав наад ширин

به گاه خواب سر بر زانوی خسرو نهد شیرین

Валикини остини кӯҳкан буд магаси рониш

ولیکن آستین کوهکن بود مگس رانش

Чаҳ миннатҳо ки бар хубон наад дар пурсиши маҳшар

چه منت ها که بر خوبان نهد در پرسش محشر

Чу ноҳақи куштагони хешро бенанди ҳайронаш

چو ناحق کشتگان خویش را بینند حیرانش

Чаҳ дардӣ дошт , урфӣ , аз гиребони чок нокардан

چه دردی داشت، عرفی، از گریبان چاک ناکردن

Дамӣ каз таънаи солими доштами имшаби гиребонаш

دمی کز طعنه سالم داشتم امشب گریبانش