Сад меҳр май нуҳум ба лаб гуфту гӯии дил

صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل

То гирди ғам ба шиква наҷунбад з рӯй дил

تا گَرد غم به شِکوه نجنبد ز روی دل

Доман ба слсбили нёлоиди он ки ӯ

دامن به سلسبیل نیالاید آن که او

Дар чашмасор дард кунад шасту шӯии дил

در چشمه سار درد کند شست و شوی دل

Бгдохтими марҳам ва алмос рехтем

بگداختیم مرهم و الماس ریختیم

Он бар муроди роҳат ва ин дар гулӯии дил

آن بر مراد راحت و این در گلوی دل

Бо сад ғам ошност дилам , даст азу бидор

با صد غم آشناست دلم، دست ازو بدار

Тарсами ғамии Аннан ту гирад ба буии дил

ترسم غمی عنان تو گیرد به بوی دل

То чанд умр дар ғам ва андеша бугзарад

تا چند عمر در غم و اندیشه بگذرد

Бардоштем дасти ғам аз зер ва рӯй дил

برداشتیم دست غم از زیر و روی دل

Урфӣ ба як ду ҷуръаи хӯн , бихўдӣ намӯд

عرفی به یک دو جرعه خون، بیخودی نمود

Ҳаргиз нахурда буд шароби сабуии дил

هرگز نخورده بود شراب سبوی دل