Гоҳе мусӣбати худ , гоҳе малоли мардум

گاهی مصیبت خود، گاهی ملال مردم

Дар ишваи хонаи даҳр инаст ҳоли мардум

در عشوه خانهٔ دهر این است حال مردم

То хӯни дил тавон хӯрд , эй ташнаи каромат

تا خون دل توان خورد، ای تشنهٔ کرامت

Наздики лаби мёўри оби зулоли мардум

نزدیک لب میاور آب زلال مردم

Ҳиммати зи хештани ҷӯ , чун боязиду шблӣ

همت ز خویشتن جو، چون بایزید و شبلی

Натавон гирифт парвоз , ҳаргиз ба боли мардум

نتوان گرفت پرواز، هرگز به بال مردم

Дар ҷилваи гоҳи маъшӯқ , умрами гузашт , лекин

در جلوه گاه معشوق، عمرم گذشت، لیکن

Гуҳ дар назораи хеш , гуҳ дар хаёли мардум

گه در نظارهٔ خویش، گه در خیال مردم

Бонги ан алҳақ мо , беҳоиу ҳў баланд аст

بانگ ان الحق ما، بی های و هو بلند است

Натавон ҳалоки худро , кард аз ваболи мардум

نتوان هلاک خود را، کرد از وبال مردم

Ҳангоми узрхоҳӣ , товони заҳр нӯш аст

هنگام عذرخواهی، تاوان زهر نوش است

Гар ҷоми ҷами надорӣ , машкан суфоли мардум

گر جام جم نداری، مشکن سفال مردم

Вола шудааст урфӣ , бар нақши хомаи хеш

واله شده است عرفی، بر نقش خامهٔ خویش

То чанд фитна гардад бар хату холи мардум

تا چند فتنه گردد بر خط و خال مردم