Бо дил чу гӯям ҳарф ӯ , тӯфон фарёдаш кунам

با دل چو گویم حرف او، طوفان فریادش کنم

Тоб нифоқам нест ҳам , каз дили ниҳон ёдаш кунам

تاب نفاقم نیست هم، کز دل نهان یادش کنم

Ширин ба хусрави басти дил , ишқ аз раҳ номӯс гуфт

شیرین به خسرو بست دل، عشق از ره ناموس گفت

Он ба ки захми тешае дар кор Фарҳодаш кунам

آن به که زخم تیشه ای در کار فرهادش کنم

Аз рангу бӯи даврам вале , дар равзаи баҳри боғбон

از رنگ و بو دورم ولی، در روضه بهر باغبان

Бо ёсумани варзами адаб , таъзим шамшодаш кунам

با یاسمن ورزم ادب، تعظیم شمشادش کنم

Ҳар кас ба дил дастӣ занад то ёбад осоиши зи ғам

هر کس به دل دستی زند تا یابد آسایش ز غم

Ман дасти ғам бар дили нуҳум каз роҳат озодаш кунам

من دست غم بر دل نهم کز راحت آزادش کنم

Аз баҳри афсуни дилам , исо нае огаҳ , ки ман

از بهر افسون دلم، عیسی نه ای آگه، که من

Ин мушти хоки сӯхта , дар доман бодаш кунам

این مشت خاک سوخته، در دامن بادش کنم

Бимаст ки аз борон шед , аз ҳам бирезади савмиъа

بیم است که از باران شید، از هم بریزد صومعه

Аз хишти хами вази дард май , таъмир бунёдаш кунам

از خشت خم وز درد می، تعمیر بنیادش کنم

зи омезиши ғам бо дилат , хуш мегузорад бе ғамӣ

ز آمیزش غم با دلت، خوش می گذارد بی غمی

Урфии бимир аз завқи ғам , то зини хабар шодаш кунам

عرفی بمیر از ذوق غم، تا زین خبر شادش کنم