Ба кӯии сайди бандон , дӯш чун фарёд ме кардам

به کوی صید بندان، دوش چون فریاد می کردم

Ба як савти ҳазини сад андалеб озод ме кардам

به یک صوت حزین صد عندلیب آزاد می کردم

Чунон дӯш аз ғамат муштоқ будам бар ҳалоки худ

چنان دوش از غمت مشتاق بودم بر هلاک خود

Ки то субҳи орзӯии теша Фарҳод ме кардам

که تا صبح آرزوی تیشهٔ فرهاد می کردم

На таъсии нафас беумр ҷовидон наме донам

نه تاثیر نفس بی عمر جاویدان نمی دانم

Ба умед чаҳ пешати дарди дил бунёд ме кардам

به امید چه پیشت درد دل بنیاد می کردم

Гушойами дом бар гнҷшгу шодам , боди он ҳиммат

گشایم دام بر گنجشگ و شادم، باد آن همت

Кигар симурғ майамад ба дом , озод ме кардам

که گر سیمرغ می امد به دام، آزاد می کردم

Чунон омодаи ишқам ки ишқ ар мумтанеъ будӣ

چنان آمادهٔ عشقم که عشق ار ممتنع بودی

Ба завқи ҷилваи ҳасани маниш озод ме кардам

به ذوق جلوهٔ حسن منش آزاد می کردم

Магӯ урфӣ , дили ёрони парешони доштан то кӣ

مگو عرفی، دل یاران پریشان داشتن تا کی

Агар меомад аз дастам , дили худ шод ме кардам

اگر می آمد از دستم، دل خود شاد می کردم