На рӯ аз ноз май тобад , гуҳи назораи моҳи ман

نه رو از ناز می تابد، گه نظاره ماه من

Надорад аз латофати оризаши тоби нигоҳи ман

ندارد از لطافت عارضش تاب نگاه من

Ба фатвоӣ касе хӯни марои резӣ ки дар маҳшар

به فتوای کسی خون مرا ریزی که در محشر

Кунамгар даъвии хӯн , боз хоҳад шуд нигоҳи ман

کنم گر دعوی خون، باز خواهد شد نگاه من

Марои киштӣ ки хуши ҳоле ба он ғоят ки пиндорӣ

مرا کشتی که خوش حالی به آن غایت که پنداری

Ту хоҳӣ буд , фардои қиёмат , додхоҳи ман

تو خواهی بود، فردای قیامت، دادخواه من

Ба наздики шумо , эй куштаи гони ишқ , ме оем

به نزدیک شما، ای کشته گان عشق، می آیم

Ба дарди ҳасрат ороиш кунед оромгоҳи ман

به درد حسرت آرایش کنید آرامگاه من

зи ҳасрат май рӯми сӯии ту , аз ғайрат наме байнам

ز حسرت می روم سوی تو، از غیرت نمی بینم

Ки аз рӯяти мабодо лиззатӣ ёбад нигоҳи ман

که از رویت مبادا لذتی یابد نگاه من

зи ишқи кӯҳкани ширин ба худ менозаду хусрав

ز عشق کوهکن شیرین به خود می نازد و خسرو

Ба ин хуши дил ки дорад ин ғурур аз ъзу ҷоҳи ман

به این خوش دل که دارد این غرور از عز و جاه من

Бар афкани парда аз ҳайрат , чу урфӣ безабонам кун

بر افکن پرده از حیرت، چو عرفی بی زبانم کن

Чаро бисёр мекӯшӣ дар исботи гуноҳи ман

چرا بسیار می کوشی در اثبات گناه من