Маро ки шиша ӣ дил дар зиёрат санг аст

مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است

Куҷои димоғ май нобу нағма ӣ чанг аст

کجا دماغ می ناب و نغمه ی چنگ است

Маро ки шуғли ҳам оғӯшӣаст бо зуннор

مرا که شغل هم آغوشی است با زنار

Агар ба сбҳаҳи даҳуми дасти дӯстӣ нанг аст

اگر به سبحه دهم دست دوستی ننگ است

Ба ин ки каъба намоён шавад зи пои манишин

به این که کعبه نمایان شود ز پا منشین

Ки ним гоми ҷудои ҳазор фарсанг аст

که نیم گام جدایی هزار فرسنگ است

Фиғони зи ғамзаи шухӣ ки вақти танҳоӣ

فغان ز غمزه شوخی که وقت تنهایی

Баҳонае ба худ оғоз карда дар ҷанг аст

بهانه ای به خود آغاز کرده در جنگ است

Ҳазор дайр ба дил дорам аз санами маъмур

هزار دیر به دل دارم از صنم معمور

Либоси каъба ба дӯшами мада ки бас нанг аст

لباس کعبه به دوشم مده که بس ننگ است

Баҳонаи ҷӯии ту урфӣ ба ноз одат кард

بهانه جوی تو عرفی به ناز عادت کرد

Ба отштии Марв акнӯн ки сулҳи ҳам ҷанг аст

به آتشتی مرو اکنون که صلح هم جنگ است