Хез ва ба ҷилваи оби даҳ , сарви чамани тароз ро

خیز و به جلوه آب ده، سرو چمن تراز را

Обу ҳавои з бода кун , боғча ӣ ниёз ро

آب و هوا ز باده کن، باغچه ی نیاز را

Сӯрати ҳол чун шавад , бар ту аён ки ҳамчуи сарв

صورت حال چون شود، بر تو عیان که همچو سرو

Нози ту ҷунбиш аз қалам , чеҳраи гушои роз ро

ناز تو جنبش از قلم ، چهره گشای راز را

Оҳ ки табли ҷанг ва он гуҳ ба гоҳи оштӣ

آه که طبل جنگ و آن گه به گاه آشتی

Чошнӣ ситам диҳад , лутфи ?илами гудоз ро

چاشنی ستم دهد، لطف الم گداز را

То ҳарами Фариштагон аз дилу дайн тиҳӣ шавад

تا حرم فرشتگان از دل و دین تهی شود

Рухсати ҷилва Эй бидиҳ , ҳиҷла нишин ноз ро

رخصت جلوه ای بده، حجله نشین ناز را

эй ки гушӯд чашми ҷон , дар талаби ҳақиқатӣ

ای که گشود چشم جان ، در طلب حقیقتی

Тарафи ниқоб бар фикан , пардагии ҳиҷоз ро

طرف نقاب بر فکن ، پردگی حجاز را

Шарбати нозро кунад , талх ба коми дилбарон

شربت ناز را کند، تلخ به کام دلبران

Урфӣ агар баён кунад , чошнии ниёз ро

عرفی اگر بیان کند، چاشنی نیاز را