Гирифтам он ки шаб дар хоб кардам посбонаш ро

گرفتم آن که شب در خواب کردم پاسبانش را

Адаб кӣ мегузорад то бабўсам остонаш ро

ادب کی می گذارد تا ببوسم آستانش را

Сабо аз кӯии Лайлигар вазад бар турбати маҷнӯн

صبا از کوی لیلی گر وزد بر تربت مجنون

Кунад оташфишон чун шамъ , мағзи устихонаш ро

کند آتشفشان چون شمع، مغزِ استخوانش را

Баромади ҷони зи тан , ваон зулф меҷӯяд чунон мурғӣ

برآمد جان ز تن ، وان زلف می جوید چنان مرغی

Ки аз домӣ шавад озод ва ҷӯяд ошёнаш ро

که از دامی شود آزاد و جوید آشیانش را

зи ғайрати печу тоби афтода дар рагҳои ҷони ман

ز غیرت پیچ و تاب افتاده در رگ های جان من

Ҳамоно дасти умед касе дорад анонаш ро

همانا دست امید کسی دارد عنانش را

зи нанги он , қадами ҳаргиз ба рӯй остон наниҳад

ز ننگِ آن ، قَدم هرگز به رویِ آستان ننهد

Ки ногуҳи шаби ниҳон бӯсида бошам остонаш ро

که ناگه شب نهان بوسیده باشم آستانش را

Дилами гуми гашт ва ғамҳои ҷаҳон , урфӣ , талаби кораш

دلم گم گشت و غمهای جهان، عرفی، طلب کارش

Ба дунболи ғами уфтам то магар ёбам нишонаш ро

به دنبال غم افتم تا مگر یابم نشانش را