Обидӣ аз шамъи ҳудо нур ёб
عابدی از شمع هدی نور یاب
Гашти шабии мурғи дилаши сайди хоб
گشت شبی مرغ دلش صید خواب
Ним шабии воқеа рӯ намӯд
نیم شبی واقعه رو نمود
Дид ки бар фарқи сипеҳри кабӯд
دید که بر فرق سپهر کبود
Хўобгаҳи арши барин дӯш ӯст
خوابگه عرش برین دوش اوست
Манзара арш нишин дӯш ӯст
منظره عرش نشین دوش اوست
Субҳ ки мурғи дилаш аз хоби ҷуст
صبح که مرغ دلش از خواب جست
Чашми бимолид ва бзонў нишаст
چشم بمالید و بزانو نشست
Дмбдм аз воқеаи ним шаб
دمبدم از واقعه نیم شب
Доштӣ ангушти таҳайюри блб
داشتی انگشت تحیر بلب
Васвасаи поеи бадалаши брФшрд
وسوسه پایی بدلش برفشرد
Дасти сӯии мутаҳҳараи оби барад
دست سوی مطهره آب برد
Сохт взўӣӣ ва ибодот кард
ساخت وضوئی و عبادات کرد
Даст бар оварад ва муноҷот кард
دست بر آورد و مناجات کرد
Кӣ ту бар орандаи ҳоҷоти мо
کی تو بر آرنده حاجات ما
Ваии ту пазирндаи тоъоти мо
وی تو پذیرنده طاعات ما
Нестам огоҳи зтъбири хоб
نیستم آگاه زتعبیر خواب
Бознмои сӯрати таъсири хоб
بازنما صورت تأثیر خواب
Бодилии андари кафи ҳасрати забун
بادلی اندر کف حسرت زبون
Рафт змъбди мутаҳайири бурун
رفت زمعبد متحیر برون
Дид ки мотмздаҳи дарднок
دید که ماتمزده دردناک
Музтариби афтода чу моҳии бхок
مضطرب افتاده چو ماهی بخاک
Навҳаи кунон , ашк фишон , синаи кӯб
نوحه کنان، اشک فشان، سینه کوب
Чеҳраи замини соӣу мижаи хоки рўб
چهره زمین سای و مژه خاک روب
Омаду бардошти сараш аз замин
آمد و برداشت سرش از زمین
Ашк фишонд аз мижааш зостин
اشک فشاند از مژه اش زآستین
Гуфт ки эй мард бар ошуфтаи ҳол
گفت که ای مرد بر آشفته حال
Сӯрату маънии ҳамаи ҳузну малол
صورت و معنی همه حزن و ملال
Гавҳари ашки ту вафот ки сифт
گوهر اشک تو وفات که سفت
Даст бзонў зада нолид вагуфт
دست بزانو زده نالید وگفت
Шамъи шабистони амли боизнд
شمع شبستان امل بایزند
Садри шаҳони ҷони азали боизнд
صدر شهان جان ازل بایزند
Обиди длсўхтаҳ чун ин шунид
عابد دلسوخته چون این شنید
Гашти дилаши хӯн взмжгон чакид
گشت دلش خون وزمژگان چکید
Роҳи ҳарими ҳарам ӯ супурд
راه حریم حرم او سپرد
Дӯши адабро бутаи наъши барад
دوش ادب را بته نعش برد
Омадаш аз арш садое бигӯаш
آمدش از عرش صدایی بگوش
Кӣ зи шарафи поя аршат бадуш
کی ز شرف پایه عرشت بدوش
Шаб ки турои мастӣ ғифлат фузуд
شب که ترا مستی غفلت فزود
Воқеаи бўлъҷбт рух намӯд
واقعه بولعجبت رخ نمود
Дрнгри ин сӯрат таъсир ӯст
درنگر این صورت تأثیر اوست
Ҷилваи даҳ маънӣ таъбир ӯст
جلوه ده معنی تعبیر اوست
Рӯҳаш аз ин замзама парвоз кард
روحش از این زمزمه پرواز کرد
Арбадаи бонафаси ху оғоз кард
عربده بانفس خو آغاز کرد
Гуфт ки эй нафаси ту худ кистӣ
گفت که ای نفس تو خود کیستی
Венаи ҳамаи беҳуда чаҳ мезистӣ
وین همه بیهوده چه میزیستی
Наъши яке даъвӣ аршӣ кунад
نعش یکی دعوی عرشی کند
Дар таҳи он дӯши ту фаршӣ кунад
در ته آن دوش تو فرشی کند
Онҳамаи ъзоинҳмаҳи зиллати зчист
آنهمه عزاینهمه ذلت زچیست
Худ бидиҳ инсоф ки тақсир кист
خود بده انصاف که تقصیر کیست
Шармати азин замзамаи пасти бод
شرمت ازین زمزمه پست باد
Шармати азин ғифлати пайвасти бод
شرمت ازین غفلت پیوست باد
Наъши яке мурда буд арши ту
نعش یکی مرده بود عرش تو
Кӯш ки то арш буд фарши ту
کوش که تا عرش بود فرش تو
Урфӣ аз ин доираи бргирпоӣ
عرفی از این دایره برگیرپای
То шавадат пои талаби арши соӣ
تا شودت پای طلب عرش سای
Майли каши дида умед бош
میل کش دیده امید باش
Нафас бикаш зинда ҷовид бош
نفس بکش زنده جاوید باش