Анҷумани орои дарун бо язид
انجمن آرای درون با یزید
Маҳфилӣ орост бҷмъии мурӣд
محفلی آراست بجمعی مرید
Маҳфилии ороиши саҳни фалак
محفلی آرایش صحن فلک
Фарши ҳаримаши зи ҷиноҳи малик
فرش حریمش ز جناح ملک
Нури Фшонндаҳтар аз ҷоми ҷам
نور فشاننده تر از جام جم
Карда шабистонӣу шамъии баҳам
کرده شبستانی و شمعی بهم
Дӯд чароғаш Чехияанд дар димоғ
دود چراغش چکند در دماغ
Анҷумании кӯ будаш шбчроғ
انجمنی کو بودش شبچراغ
Чеҳра барафрӯхта аз шарми ишқ
چهره برافروخته از شرم عشق
Масти самоъ аз нафаси гарми ишқ
مست سماع از نفس گرم عشق
Карда змстии блбши ҳарзаи ҷӯш
کرده زمستی بلبش هرزه جوش
Ҳарза нагӯям ки ним аҳли ҳуш
هرزه نگویم که نیم اهل هوش
Рози дўрни парда гшоӣӣ гирифт
راز دورن پرده گشائی گرفت
Нури нафаси авҷ гароӣ гирифт
نور نفس اوج گرائی گرفت
Гуфт ки мегӯям ва набӯд гуноҳ
گفت که میگویم و نبود گناه
Нест дар ин ҷомаи бғири азолаҳ
نیست در این جامه بغیر ازاله
Ҷилвагар аз ҷома ҳастӣ манам
جلوه گر از جامه هستی منم
Маънии ҳушёрӣу мастии манам
معنی هشیاری و مستی منم
Дар ҳараму дайри манам ҷилва гар
در حرم و دیر منم جلوه گر
Кофару дайндори марои саҷда бар
کافر و دیندار مرا سجده بر
Риштаи ҳрдоми змни печи печ
رشته هردام زمن پیچ پیچ
Ҳар чаҳ биҷуз ҳастӣ ман ҳеҷ , ҳеҷ
هر چه بجز هستی من هیچ ، هیچ
Чун дилаш аз ришта тавҳид раст
چون دلش از رشته توحید رست
Риштаи омезиш ваҳдат гусаст
رشته آمیزش وحدت گسست
Ҷумлагии он мива ки афшонда буд
جملگی آن میوه که افشانده بود
Боз фишонданд бар он боғи ҷӯад
باز فشاندند بر آن باغ جود
Аз асари лиззати он лаб макед
از اثر لذت آن لب مکید
Неи ғалатами лаб зндомт гузид
نی غلطم لب زندامت گزید
Гуфт ки ин даъвии қдўсист
گفت که این دعوی قدوسیست
Ва злби мо нағмаи ноқўсист
و زلب ما نغمه ناقوسیست
Гирдгар ин нағма сарояд лабам
گرد گر این نغمه سراید لبم
ё бчнини ҳарза гар ояд лабам
یا بچنین هرزه گر آید لبم
Теғ бар оред ва ҳалокам кунед
تیغ بر آرید و هلاکم کنید
Кунҷи нҳонхонаҳ бхокм кунед
کنج نهانخانه بخاکم کنید
Чун май тавҳид дигар нӯш кард
چون می توحید دگر نوش کرد
намезаду андеша фаромӯш кард
می زد و اندیشه فراموش کرد
Ҳарза дӯшина даромад Биҷӯш
هرزه دوشینه درآمد بجوش
Лек барони ҳарзаи фидои ақлу ҳуш
لیک برآن هرزه فدا عقل و هوش
Мустамеъон теғ барафроштанд
مستمعان تیغ برافراشتند
Тухми адами хезӣ худ коштанд
تخم عدم خیزی خود کاشتند
Ҳар ки бъзўиши сабк теғ ронад
هر که بعضویش سبک تیغ راند
Тофта зу теғу бхўнши нишонд
تافته زو تیغ و بخونش نشاند
Буд яке зон ҳамаи оҳиста тар
بود یکی زان همه آهسته تر
Дасту забонии зкмри баста тар
دست و زبانی زکمر بسته تر
Баст ба барадаст ва забон кард боз
بست به بردست و زبان کرد باز
То чаҳ бурун ояд аз он ганҷи роз
تا چه برون آید از آن گنج راز
Дид ки ҳуши дилу дастяши сӯхт
دید که هوش دل و دستیش سوخت
Замзама даъвӣ ҳастяш сӯхт
زمزمه دعوی هستیش سوخت
Дида биёрост бадӣдори базм
دیده بیاراست بدیدار بزم
Лола фишон дид самани зори базм
لاله فشان دید سمن زار بزم
Гуфт чаҳ боди азраҳи ин равза хост
گفت چه باد ازره این روضه خاست
Кзўрқи гул чаман Карбалост
کزورق گل چمن کربلاست
Сӯрати онҳоли брнгӣ ки буд
صورت آنحال برنگی که بود
Хонд барони булбули маънии сурӯд
خواند برآن بلبل معنی سرود
Гуфт чаҳ бо шуълаи ситезади магас
گفت چه با شعله ستیزد مگس
Сӯхтан вай набӯд ҷурми кас
سوختن وی نبود جرم کس
Ҳар ки бмъшўқ кашад теғи кин
هر که بمعشوق کشد تیغ کین
Марги буруни орадаш аз остин
مرگ برون آردش از آستین
Он на манам каз лабаши ин нағмаи зод
آن نه منم کز لبش این نغمه زاد
ӯст ки он нағма тавонад кушод
اوست که آن نغمه تواند گشاد
Ин манам аз ҳар нафасии бастаи лаб
این منم از هر نفسی بسته لب
Бар нафас лаб зада меҳри адаб
بر نفس لب زده مهر ادب
Урфии азин замзамаи лабро мсўз
عرفی ازین زمزمه لب را مسوز
Ҳон натаровад нафаст лаби мдўз
هان نتراود نفست لب مدوز
Рози фурӯи хур ки дилати риши бод
راز فرو خور که دلت ریش باد
Ҳавсилаи маърифатат беш бод
حوصله معرفتت بیش باد