Сабоҳии длгшо чун хандаи ҳур
صباحی دلگشا چون خنده حور
Ки шодии маст буд андӯҳи мастур
که شادی مست بود اندوه مستور
Ттқ май басти абри нави баҳорон
تتق می بست ابر نو بهاران
Чамани муштоқи ширин буду ёрон
چمن مشتاق شیرین بود و یاران
Чамани баробари судии сару сероб
چمن برابر سودی سر و سیراب
Чароғи барқи гаштии шохи унноб
چراغ برق گشتی شاخ عناب
Замини таннозу гардуни хашмгин буд
زمین طناز و گردون خشمگین بود
Ки бо он Зуҳра бо ин ёсамин буд
که با آن زهره با این یاسمین بود
Арӯсӣ дар арӯсӣ дар дарави дашт
عروسی در عروسی در درو دشت
Сабо машшотагӣ мекард ва мегашт
صبا مشاطگی میکرد و میگشت
Бмҳди нози ширин дар шукри хоб
بمهد ناز شیرین در شکر خواب
Гулашро хуии з шабнам карда шодоб
گلش را خوی ز شبنم کرده شاداب
Гуҳии бедори вгаҳ дар хоб будӣ
گهی بیدار وگه در خواب بودی
Гуҳии бастии назар гоҳе гушӯдӣ
گهی بستی نظر گاهی گشودی
Сабои буи гулаш додӣ раҳ оварад
صبا بوی گلش دادی ره آورد
Шукри хоби сабӯҳаш талх мекард
شکر خواب صبوحش تلخ میکرد
Насим боғ гуфтӣ дар димоғаш
نسیم باغ گفتی در دماغش
Муқӣмам то барам дар саҳни боғаш
مقیمم تا برم در صحن باغش
Гулӣ дар гулшани орми масту чолок
گلی در گلشن آرم مست و چالاک
Ки ҳар гули сад грибонро занад чок
که هر گل صد گریبانرا زند چاک
зи буи гул даромад атр дар тоб
ز بوی گل درآمد عطر در تاب
Бики атса тиҳӣ шуд чашмаш аз хоб
بیک عطسه تهی شد چشمش از خواب
Бадали гуфто ки ҳангом сабӯҳаст
بدل گفتا که هنگام صبوحست
Насими боғ ва мемаъҷун рӯҳаст
نسیم باغ و می معجون روحست
Ҳавои абрӯ бим офтобаст
هوای ابرو بیم آفتابست
Ҳамоно тарк ороиш савобаст
همانا ترک آرایش صوابست
Агар бесерума монад чашм ғам нест
اگر بی سرمه ماند چشم غم نیست
Тамошои хаташ аз серума кам нест
تماشای خطش از سرمه کم نیست
Абири имрӯз дар ҷайбам нагунҷад
عبیر امروز در جیبم نگنجد
Вагар гунҷад насими гули биринҷад
وگر گنجد نسیم گل برنجد
Фромш карда ъмдо шустан рӯй
فرامش کرده عمدا شستن روی
Ки дар гулзор шавед бар лаби ҷӯй
که در گلزار شوید بر لب جوی
зи ҷоми шишаи сомон тараб кард
ز جام شیشه سامان طرب کرد
Ниқоби афканду гулгунро талаб кард
نقاب افکند و گلگون را طلب کرد
Дўониднди гулгуни пеши роҳаш
دوانیدند گلگون پیش راهش
Надиданд ошноӣ дар нигоҳаш
ندیدند آشنایی در نگاهش
Ниҳон будаш чароғии зери доман
نهان بودش چراغی زیر دامن
Бадал карданд глгўнрои бтўсн
بدل کردند گلگونرا بتوسن
Чунон чобук барон бинишаст ва бишитофт
چنان چابک بران بنشست و بشتافت
Ки дасташро Аннан дар нимраҳ ёфт
که دستش را عنان در نیمره یافت
Парасторон хоб олуду махмур
پرستاران خواب آلود و مخمور
Парешон зон гуҳии наздики вгаҳи давр
پریشان زان گهی نزدیک وگه دور
Чунин рафтанд то наздики боғӣ
چنین رفتند تا نزدیک باغی
Ҳануз огаҳ на аз бӯяши димоғӣ
هنوز آگه نه از بویش دماغی
Намӯдӣ аз буруни девори гулшан
نمودی از برون دیوار گلشن
Брнги ҷомаи фонӯси равшан
برنگ جامه فانوس روشن
Дарун омад чу шамъӣ дар шабистон
درون آمد چو شمعی در شبستان
Дамии устод бар даргоҳи бустон
دمی استاد بر درگاه بستان
Русуми ҳоҷибӣу дидаи бонӣ
رسوم حاجبی و دیده بانی
Ҳаме орост рамзӣ ва беоне
همی آراست رمزی و بیانی
Бигуфто ин ҳрмгоҳсти неи боғ
بگفتا این حرمگاهست نی باغ
Ки онҷои бор товусаст неи зоғ
که آنجا بار طاووس است نی زاغ
Агар ҳур омад ин дарвоза бастаст
اگر حور آمد این دروازه بستست
Бикӯбад дар калид ӯ шикаст аст
بکوبد در کلید او شکست است
Гар ояд боғбон гўӣид месӯз
گر آید باغبان گوئید میسوز
Ки дар боғи оташ оФтодаҳаст имрӯз
که در باغ آتش آفتاده است امروز
Насим аз дар даройади неи зи девор
نسیم از در درآید نی ز دیوار
Чу ояд хилватӣ бошад на таррор
چو آید خلوتی باشد نه طرار
Вагар беруни шитобади боди ғаммоз
وگر بیرون شتابد باد غماز
Бигирӣдаш ки буи мо диҳад боз
بگیریدش که بوی ما دهد باز
Вагар аз бесутун пайғом ояд
وگر از بیستون پیغام آید
Нишинад то иҷобат дар кушояд
نشیند تا اجابت در گشاید
Чу лаълаши сайри гашт аз дирафшоне
چو لعلش سیر گشت از درفشانی
Равон шуд ҳамчуи оби зиндагонӣ
روان شد همچو آب زندگانی
Равиш дод ончунон сарви равон ро
روش داد آنچنان سرو روان را
Ки аз рашки замини кишти осмон ро
که از رشک زمین کشت آسمان را
Дилаш аз банди номаҳрам раҳо шуд
دلش از بند نامحرم رها شد
Ниқобаши ғунчау дасташ сабо шуд
نقابش غنچه و دستش صبا شد
Ниқоб аз рӯй худ чун кард маҳҷӯр
نقاب از روی خود چون کرد مهجور
Гузашт аз тораки сарви чамани нур
گذشت از تارک سرو چمن نور
Чунон гулшани зҳснши баҳра вар шуд
چنان گلشن زحسنش بهره ور شد
Ки ранги гули шигифту тоза тар шуд
که رنگ گل شگفت و تازه تر شد
зи шукри хандаи он лаъли шодот
ز شکر خنده آن لعل شادات
Табассум дар даҳон ғунча шуд об
تبسم در دهان غنچه شد آب
Баҳри сӯ ҷилва кард он чашми ғаммоз
بهر سو جلوه کرد آن چشم غماز
Хиёбон дар хиёбони ишваи вноз
خیابان در خیابان عشوه وناز
Шимол омад бостқболи бӯяш
شمال آمد باستقبال بویش
Вале дар роҳ монад аз бими хеш
ولی در راه ماند از بیم خویش
Ҳаво биравӣ абирӣ каз чамани рехт
هوا بروی عبیری کز چمن ریخت
Нахусташ аз ҳарири ёсумани бехат
نخستش از حریر یاسمن بیخت
Баҳри сӯи мичмиди он рашки тӯбо
بهر سو میچمید آن رشک طوبی
Наоне май шикаст аз мавҷи чӯбӣ
نهانی می شکست از موج چوبی
Сабо то дид ӯро дар чмидн
صبا تا دید او را در چمیدن
Нёрстии бшохи гул вазидан
نیارستی بشاخ گل وزیدن
Чу дода онмоаҳ дод длстонӣ
چو داده آنماه داد دلستانی
Якояки ошиқони бӯстонӣ
یکایک عاشقان بوستانی
Срўдндии бмъшўқони огоҳ
سرودندی بمعشوقان آگاه
Кноити гӯна аз меҳри онмоаҳ
کنایت گونه از مهر آنماه
Бсрўи ин нағма булбул дошт дар кор
بسرو این نغمه بلبل داشت در کار
Ки булбулро бгли зини пас чаҳ озор
که بلبل را بگل زین پس چه آزار
Санам мерафт ва гулҳои баҳорӣ
صنم میرفت و گلهای بهاری
зи мурғони чаман дар шармсорӣ
ز مرغان چمن در شرمساری
Чу дидӣ срўшоаҳ аз дида мейраст
چو دیدی سروشاه از دیده میرست
Чу хондӣ фохтаи Фарҳоди мимбт
چو خواندی فاخته فرهاد میمبت
Таъолии аллоҳ чаҳ хуррами бӯстонӣ
تعالی الله چه خرم بوستانی
Азуи фирдавсро ҳрдми нишоне
ازو فردوس را هردم نشانی
Чунон пари миваи ҷайби шохсораш
چنان پر میوه جیب شاخسارش
Ки гули нокарда нав гардад баҳораш
که گل ناکرده نو گردد بهارش
Саросари нофи оҳӯи беди машкаш
سراسر ناف آهو بید مشکش
з май мастии Фзотри токи хушкаш
ز می مستی فزاتر تاک خشکش
Бнўъии сунбулаши мағруру фаттон
بنوعی سنبلش مغرور و فتان
Ки тамсилаши бзлФ ҳур натавон
که تمثیلش بزلف حور نتوان
Дарахтони ҷустаи шӯх аз ҷомаи хоб
درختان جسته شوخ از جامه خواب
Ҳама хуй кардау сарсабзу шодоб
همه خوی کرده و سرسبز و شاداب
Чанори солхурдаи сару нўхиз
چنار سالخورده سر و نوخیز
з ҳам нашинохтӣ бинандаи тез
ز هم نشناختی بیننده تیز
з рӯй сабзаи сунбули рафта дар тоб
ز روی سبزه سنبل رفته در تاب
зи буии гули бунафшаи ҷуста аз хоб
ز بوی گل بنفشه جسته از خواب
Ҳавои соқӣу хору гули қадаҳи нӯш
هوا ساقی و خار و گل قدح نوش
Чаковаки нағмаи зани девор дар нӯш
چکاوک نغمه زن دیوار در نوش
Боб аз сояи гули оташи супурда
بآب از سایه گل آتش سپرده
Самандари ғӯтаҳо дар оби хӯрда
سمندر غوطه ها در آب خورده
Сабо каз файз наргис шуд саробӣ
صبا کز فیض نرگس شد سرابی
Газад ҳар дами лабаш дар ним хобӣ
گزد هر دم لبش در نیم خوابی
Бҳсни сарв вола шуд чунон гул
بحسن سرو واله شد چنان گل
Ки савт фохта ҷӯяд зблбл
که صوت فاخته جوید زبلبل
Саросемаи тзрў аз ҳасани шамшод
سراسیمه تذرو از حسن شمشاد
зи сарви афтода дар домони сайёд
ز سرو افتاده در دامان صیاد
Чаман дар дасти гӯйии ҷом ҷам дошт
چمن در دست گویی جام جم داشت
Ки ҳар нақшӣ ки буд аз беш ва кам дошт
که هر نقشی که بود از بیش و کم داشت
зи худ рӯи сарв то парвардаи насрин
ز خود رو سرو تا پرورده نسرین
Ҳамаи тимсоли хусрав буду ширин
همه تمثال خسرو بود و شیرین
Ту гӯйии боғбонӣ дар раҳм дошт
تو گویی باغبانی در رحم داشت
Ки шакли нутфаҳо зингўнаҳи бнгошт
که شکل نطفه ها زینگونه بنگاشت
Санами дилшод аз ин айш наоне
صنم دلشاد از این عیش نهانی
Ки аз бозичаҳои осмонӣ
که از بازیچه های آسمانی
Фузулӣ аз канизони ғалати соз
فضولی از کنیزان غلط ساز
Кушоди он дарака муҳкам барканд боз
گشاد آن درکه محکم برکند باز
Бногаҳи файласуфии нома дар даст
بناگه فیلسوفی نامه در دست
зи тарророни шоҳ аз дар даруни ҷуст
ز طراران شاه از در درون جست
Сумумӣ аз дар гулшани даруни тохт
سمومی از در گلشن درون تاخت
Ки ногуҳи икчмни гули ранги дрбохт
که ناگه یکچمن گل رنگ درباخت
Нафасҳо сард ва бар лабҳо сарангушт
نفسها سرد و بر لبها سرانگشت
Ҷабинҳо зард ва бар деворҳо пушт
جبینها زرد و بر دیوارها پشت
Канизони сияҳи бахти андарин кор
کنیزان سیه بخت اندرین کار
Ҳама ҳайрат зада чун нақши девор
همه حیرت زده چون نقش دیوار
На битавон ошноӣиро Аннан тофт
نه بتوان آشنائی را عنان تافت
Нишоед кӯча бегонагӣ ёфт
نشاید کوچه بیگانگی یافت
Матоъи маслиҳати сад ранг чиданд
متاع مصلحت صد رنگ چیدند
Гуҳии бФрўхтнд вгаҳ хариданд
گهی بفروختند وگه خریدند
Яке гуфт ин ҷамоат рамз донанд
یکی گفت این جماعت رمز دانند
Бмнъи ошно бегона ронанд
بمنع آشنا بیگانه رانند
Яке гуфт ин таманно дилнишин аст
یکی گفت این تمنا دلنشین است
Вале Фрмонбронрои раҳ на инаст
ولی فرمانبرانرا ره نه اینست
Яке гуфтои зи ҳасани ин шева ояд
یکی گفتا ز حسن این شیوه آید
Ки нозии рӯкиши рағбати намояд
که نازی روکش رغبت نماید
Яке гуфто ки ҳасанаст ину сари маст
یکی گفتا که حسنست این و سر مست
Агар хоҳад вагарна ранҷишӣ ҳаст
اگر خواهد وگرنه رنجشی هست
Яке гуфт аз муруввати риш бӯдан
یکی گفت از مروت ریش بودن
Гуворотар ки роҳати кеш бӯдан
گواراتر که راحت کیش بودن
Зхшму ноз то дашному шамшер
زخشم و ناز تا دشنام و شمشیر
Пазируфтам задам сари панҷа бо шер
پذیرفتم زدم سر پنجه با شیر
Зад ин дастон ва дардам шуд хиромон
زد این دستان و دردم شد خرامان
Бадастии ҷони бадастии тарафи домон
بدستی جان بدستی طرف دامان
Гузидӣ лаби гуҳӣ аз худ наҳуфта
گزیدی لب گهی از خود نهفته
Шикастии рангу рӯйиши рафтаи рафта
شکستی رنگ و رویش رفته رفته
Бидид аз даври шамшоди гули андом
بدید از دور شمشاد گل اندام
Ки меояд канизии нои бҳнгом
که میآید کنیزی نا بهنگام
Лабаши зини гуфтугӯ дар пӯст хандид
لبش زین گفتگو در پوست خندید
Чу пеш омад бҳкм ғамза пурсед
چو پیش آمد بحکم غمزه پرسید
Канизии шери дили овози бардошт
کنیزی شیر دل آواز برداشت
Ки эй субҳи қиёмат аз рахти чошт
که ای صبح قیامت از رخت چاشت
Ҳаримати қиблаи гоҳи каҷи кулоҳон
حریمت قبله گاه کج کلاهان
Насимати боҷи хоҳи мағзи шоҳон
نسیمت باج خواه مغز شاهان
Ҳамин дами гарм рӯе омад аз роҳ
همین دم گرم رویی آمد از راه
Бадасташи номаи сарбастаи шоҳ
بدستش نامه سربسته شاه
Агар фармон диҳад шоҳи сбкдл
اگر فرمان دهد شاه سبکدل
Биорад номаи шоҳи танги дил
بیارد نامه شاه تنگ دل
Чу бишунид ин сухани товуси танноз
چو بشنید این سخن طاووس طناز
Гирифт аз мӯи бмўиши фитнаи парвоз
گرفت از مو بمویش فتنه پرواز
Чунон рангаш барошуфт взҷо шуд
چنان رنگش برآشفت وزجا شد
Ки як як тори зулф аз ҳам ҷудо шуд
که یک یک تار زلف از هم جدا شد
Замираш дар сад андеша май сифт
ضمیرش در صد اندیشه می سفت
Бтмкини сар ҳаме ҷанбанд ва мегуфт
بتمکین سر همی جنباند و میگفت
Бшоаҳи ин шӯхи чшмонро сиррӣ ҳаст
بشاه این شوخ چشمانرا سری هست
Вагар бо шоҳи не бо дайгарӣ ҳаст
وگر با شاه نی با دیگری هست
Вагар на ҳар киро дил бошаду ҳуш
وگر نه هر که را دل باشد و هوش
Нагардад он сифоришҳо фаромӯш
نگردد آن سفارشها فراموش
Итобаш гуфт мебояд адаб кард
عتابش گفت میباید ادب کرد
Магар саҳваст кини саҳв аҷаб кард
مگر سهو است کین سهو عجب کرد
Пазируфти ин сухан аз ҷой бархест
پذیرفت این سخن از جای برخاست
Глстонрои бҳсн ҷилва орост
گلستانرا بحسن جلوه آراست
Чу аз рафтори товусонаи хеш
چو از رفتار طاووسانه خویش
Димоғаши туршад аз ҷононаи хеш
دماغش ترشد از جانانه خویش
Гузар бар ъФўно омезиш афтод
گذر بر عفونا آمیزش افتاد
Кнҳкор аз пай қосид фиристод
کنهکار از پی قاصد فرستاد
Бсрўӣ такя зад бар тарафи ҷӯӣ
بسروی تکیه زد بر طرف جویی
Ки аз саҳбо кунад холии сабуе
که از صهبا کند خالی سبویی
Дар афтод аз ҷамолаши акс дар об
در افتاد از جمالش عکس در آب
Ту гуфтӣ бистўнро дид дар хоб
تو گفتی بیستونرا دید در خواب
Ҳавои бесутунаш дар сар афтод
هوای بیستونش در سر افتاد
БтклиФ омадаш умеди Фарҳод
بتکلیف آمدش امید فرهاد
Яке соғари зсоқии хости лабрез
یکی ساغر زساقی خواست لبریز
Ки азми роҳи табъашро кунад тез
که عزم راه طبعش را کند تیز
Бшоҳии каши вафо тъўиз бозуаст
بشاهی کش وفا تعویذ بازوست
Бдрўишӣ ки шоҳаши ҳмтрозўст
بدرویشی که شاهش همترازوست
Банушӣ таънаи зан яъне лаби шоҳ
بنوشی طعنه زن یعنی لب شاه
Биҷӯш ҳасани ман яъне бути моҳ
بجوش حسن من یعنی بت ماه
Бинозӣ каз итоби шоҳ кам нест
بنازی کز عتاب شاه کم نیست
Бҳкмии каши аломат дар адам нест
بحکمی کش علامت در عدم نیست
Бёқўтӣ ки ҷон доруӣ шоҳаст
بیاقوتی که جان داروی شاهست
Бҳорўтигар наргис дониш чоҳаст
بهاروتی گر نرگس دانش چاهست
Баннои Мӯсо ки бар ширин ваболаст
بنا موسی که بر شیرین وبالست
Бтоўўсӣ ки поиш рашк боласт
بطاووسی که پایش رشک بالست
Бшмъии каши сухан бо офтобаст
بشمعی کش سخن با آفتابست
БФонўсӣ ки як номаш ниқобаст
بفانوسی که یک نامش نقابست
Бтшўишӣ ки бо ман ҳам сириштаст
بتشویشی که با من هم سرشتست
Бондўҳӣ ки аз ман дар биҳиштаст
باندوهی که از من در بهشتست
Бгисўӣӣ ки доне чанд торост
بگیسوئی که دانی چند تاراست
Бмжгонӣ ки бинӣ дар чаҳ кор аст
بمژگانی که بینی در چه کار است
Бҳсни ман ки шаҳри ошноӣист
بحسن من که شهر آشنائیست
Бъшқи ман ки сайдаши рўстоӣист
بعشق من که صیدش روستائیست
Боби дидаи Фарҳоди маҳҷӯр
بآب دیده فرهاد مهجور
Бад-ӣни рўӣии зи чашми кӯҳкани давр
بدین روئی ز چشم کوهکن دور
Ба пайвандӣ ки бо ҷон дар миёнаст
به پیوندی که با جان در میانست
Бсўгндӣ ки бо дил дар забонаст
بسوگندی که با دل در زبانست
Ба бӯҳтоне ки санг роҳ сулҳаст
به بهتانی که سنگ راه صلحست
Боғўшӣ ки ъшртгоаҳ сулҳаст
بآغوشی که عشرتگاه صلحست
Ки то молидаа Фарҳоди остин ро
که تا مالیده فرهاد آستین را
Надидаи пушти гулгун рӯй зин ро
ندیده پشت گلگون روی زین را
На гулгун аз шараф бар хеш болид
نه گلگون از شرف بر خویش بالید
На гӯши биксӣ Фарҳод молида
نه گوش بیکسی فرهاد مالید
Агар бошад ҳам ин нисбат набӯдӣ
اگر باشد هم این نسبت نبودی
Куҷо бар ман дар тӯҳмат гушӯдӣ
کجا بر من در تهمت گشودی
Ҳумое чун ту бояд боли густар
همایی چون تو باید بال گستر
Ки дар зиллаш бар орад чун манӣ сар
که در ظلش بر آرد چون منی سر
Басӣ бисёр бо ҳам меҳр бонанд
بسی بسیار با هم مهر بانند
Ки омезиши баҳам лоиқ ндонанд
که آمیزش بهم لایق ندانند
Набошанд аз раҳами хўшдли ббўӣӣ
نباشند از رهم خوشدل ببوئی
Намонад дӯстиро обрўӣӣ
نماند دوستی را آبروئی
Зномўсми зи каф чандин мисоласт
زناموسم ز کف چندین مثالست
Ки Фарҳодати бад-ӣн нисбат ҳалоласт
که فرهادت بدین نسبت حلالست
Чунон тӯҳмат казон ҳанзал шавад қанд
چنان تهمت کزان حنظل شود قند
Куҷо бовар кунад шоҳи хирадманд
کجا باور کند شاه خردمند
Чу расми шаҳ буд ҷӯрӣ ки дидам
چو رسم شه بود جوری که دیدم
Кашӣдан айб кас набӯд кашидам
کشیدن عیب کس نبود کشیدم
Чу тай шуд номаи рӯ аз гуфтугӯ тофт
چو طی شد نامه رو از گفتگو تافت
Ба пеши нома бар афканд ва рӯ тофт
به پیش نامه بر افکند و رو تافت
Бъҳдии кон ғалат ронад он дуои боз
بعهدی کان غلط راند آن دعا باز
Куҷо будам ки бошаҳ гӯям ин роз
کجا بودم که باشه گویم این راز
Ки дар савганд дод сидқ додаст
که در سوگند داد صدق دادست
На бар гулгуни бтўсни зин ниҳод аст
نه بر گلگون بتوسن زین نهاد است
Ғалат гӯям куҷо лаб ме гушӯдам
غلط گویم کجا لب میگشودم
Ба кҷбозиш садра ме намудем
به کجبازیش صدره مینمودم