Ва аз эшон буд Абӯалии шқиқи бен иброҳӣми алблхӣ аз перони хуросон буд ва ӯро забонӣ буд андари таваккулу устоди ҳотами асм буд .

و از ایشان بود ابوعلی شقیق بن ابراهیم البلخی از پیران خراسان بود و او را زبانی بود اندر توکّل و استاد حاتم اصمّ بود.

Ва сабаби тавбаи ваии он буд ки ваии тўонгрзодаҳ буд ва ба туҷҷора берун шуд бтркстони андари ҳолати ҷавонӣ дар бут хона шуд , ходимиро дид дар он бути хонаи сару мӯӣ рӯй боз карда буду ҷомаи сурхи пӯшидаи арғавонии шқиқи ходимро гуфт туро офаридагорӣаст зиндау олам ӯро парастанда ва ту бутиро мепарастӣ ки аз ӯ на хайр ояд ва на шар . Гуфт агар чунинаст ки ту ҳамеи гўӣӣ қодир нест кӣ туро рӯзӣ диҳад бшҳри ту то ту ӣнҷо набоистӣ омад , шқиқро аз он бедорӣ афтоду тариқи зуҳд пеш гирифт .

و سبب توبۀ وی آن بود که وی توانگرزاده بود و به تجارة بیرون شد بترکستان اندر حالت جوانی در بت خانۀ شد، خادمی را دید در آن بت خانه سر و موی روی باز کرده بود و جامۀ سرخ پوشیده ارغوانی شقیق خادم را گفت تو را آفریدگاری است زنده و عالم او را پرستنده و تو بتی را میپرستی که از او نه خیر آید و نه شر. گفت اگر چنین است که تو همی گوئی قادر نیست کی تو را روزی دهد بشهر تو تا تو اینجا نبایستی آمد، شقیق را از آن بیداری افتاد و طریق زهد پیش گرفت.

Ва гӯйанд сабаби тавба ӯ он буд ки қаҳтӣ афтоду мардумон андӯҳгин буданд , бандаеро дид ки бозӣ ҳаме кард гуфт ё ғулом чист ин нишоту мардумони чунин андўҳгн , ғулом гуфт маро аз ончӣ ки хоҷаи маро дияӣаст хос ӯро ,у чндонк ӯро бояд аз онҷо иртифоъ ёбад , моро бебаррагӣ набошад , ӯро бедорӣ афтод , гуфт агар ӯро худовандӣаст кӣ дияӣ дорад ин ғулом бидон худованди хеш чунон менозад ва дарвешаст , худованди ман тавонгар астанда рӯзии бурдани ҳеҷ маънӣ надорад .

و گویند سبب توبۀ او آن بود که قحطی افتاد و مردمان اندوهگین بودند، بنده ای را دید که بازی همی کرد گفت یا غلام چیست این نشاط و مردمان چنین اندوهگن، غلام گفت مرا از آنچه که خواجۀ مرا دیهی است خاص او را، و چندانک او را باید از آنجا ارتفاع یابد، ما را بی برگی نباشد، او را بیداری افتاد، گفت اگر او را خداوندی است کی دیهی دارد این غلام بدان خداوند خویش چنان می نازد و درویش است، خداوند من توانگر است انده روزی بردن هیچ معنی ندارد.

Ҳотам асм гуяд шқиқи тавонгар буду ҷавонмард ва бо ҷавонон рафтӣу алии бен исои бен моҳони амири Балх буду саги шикорӣ дӯст доштӣ сегӣ гум шуд ӯро гуфтанд ки наздик мардӣаст ва он марди ҳамсояи шқиқ буд , ӯро биовараданду бзднд , марди бсроӣ шқиқ шуду паноҳи буии баради шқиқи бнздик амир шуд , гуфт даст аз ин бидоред кӣ саг ман дорам ва то се рӯзи дигари саг боз оварам мардро раҳо карданд , шқиқи бозгашти андўҳгн аз ончӣ гуфта буд , чун се рӯз бигузашт мардӣ аз Балхи ғоӣб буд боз омад сегӣ ёфта буд қаллода бар гардани вай , гуфт бҳдиаҳ назд шқиқ барам ки ӯ мардӣ ҷавонмардаст , саги наздик шқиқ оварад ва нагирист саги амир буд , шод шуду саги бнздики амири барад ва аз он змон берун омаду бедории виро бадӣдор омад ва тавба карду роҳ зуҳд гирифт .

حاتم اصمّ گوید شقیق توانگر بود و جوانمرد و با جوانان رفتی و علیّ بن عیسی بن ماهان امیر بلخ بود و سگ شکاری دوست داشتی سگی گم شد او را گفتند که نزدیک مردی است و آن مرد همسایۀ شقیق بود، او را بیاوردند و بزدند، مرد بسرای شقیق شد و پناه بوی برد شقیق بنزدیک امیر شد، گفت دست از این بدارید کی سگ من دارم و تا سه روز دیگر سگ باز آورم مرد را رها کردند، شقیق بازگشت اندوهگن از آنچه گفته بود، چون سه روز بگذشت مردی از بلخ غائب بود باز آمد سگی یافته بود قلاده بر گردن وی، گفت بهدیه نزد شقیق برم که او مردی جوانمرد است، سگ نزدیک شقیق آورد و نگریست سگ امیر بود، شاد شد و سگ بنزدیک امیر برد و از آن ضمان بیرون آمد و بیداری ویرا بدیدار آمد و توبه کرد و راه زهد گرفت.

Ҳотам асм гуяд бо шқиқ будем андар масоф баҷанг таркону рӯзии саъб буд ва ҳеҷ чиз натавонист дидани магари сар касе меафтод ва низҳо ва шамшерҳо май шикасту пораи пора ҳаме шуд шқиқ маро гуфт хештанро ҳаме чун бинӣ ё ҳотами имрӯзи магари пиндорӣ ки дӯшаст ки бо зани хуфта будӣ , гуфтам на гуфт бхдоӣ кӣ ман тани хештанро ҳам чунон май пиндорам ки дӯши ту будӣ бо зани андари бистару андари пеш ҳар ду саф бихуфту сипар болин карду андар хоб шуд чунонк овози хоб ӯ бишунидам шқиқ гуфт хоҳӣ кӣ мард бишносӣ андари нигар то бўъдаҳи худои эминтар буд ё бўъдаҳи мардумон .

حاتم اصمّ گوید با شقیق بودیم اندر مصاف بجنگ ترکان و روزی صعب بود و هیچ چیز نتوانست دیدن مگر سر کسی می افتاد و نیزها و شمشیرها می شکست و پاره پاره همی شد شقیق مرا گفت خویشتن را همی چون بینی یا حاتم امروز مگر پنداری که دوش است که با زن خفته بودی، گفتم نه گفت بخدای کی من تن خویشتن را هم چنان می پندارم که دوش تو بودی با زن اندر بستر و اندر پیش هر دو صف بخفت و سپر بالین کرد و اندر خواب شد چنانک آواز خواب او بشنیدم شقیق گفت خواهی کی مرد بشناسی اندر نگر تا بوعدۀ خدای ایمن تر بود یا بوعدۀ مردمان.

Ва ҳам ӯ гуяд ки парҳези марди баса чиз битавон донист бигрифтану манъ кардану сухани гуфтан .

و هم او گوید که پرهیز مرد بسه چیز بتوان دانست بگرفتن و منع کردن و سخن گفتن.