Ва аз эшон буд Абусулаймони доўдбни нсиролтоӣии ҳол ӯ бузург буд Юсуф ҳаме гуяд ки Довӯди тоӣии бист динор мирос ёфт бист сол ҳаме хӯрд .

و از ایشان بود ابوسلیمان داودبن نصیرالطائی حال او بزرگ بود یوسف همی گوید که داود طائی بیست دینار میراث یافت بیست سال همی خورد.

Устоди Абӯали дқоқ гуфт сабаби тавбаи Довӯди тоӣии он буд ки рӯзии андари Бағдод ҳаме рафт виро аз пеши ҳамиди тӯсии бронднд боз нагирист ҳамидро дид Довӯд гуфтов бар ин дунё ки ҳамид бар ту собиқ аст бидон дар хона нишасту муҷоҳидау ибодат бар даст гирифт .

استاد ابوعلی دقّاق گفت سبب توبۀ داود طائی آن بود که روزی اندر بغداد همی رفت ویرا از پیش حمید طوسی براندند باز نگریست حمید را دید داود گفت اُف بر این دنیا که حمید بر تو سابق است بدان در خانه نشست و مجاهدة و عبادت بر دست گرفت.

Ва дигар гӯйанд сабаби тавбаи ваии он буд ки овози навҳа гарӣ шунид кӣ ҳаме гуфт :

و دیگر گویند سبب توبۀ وی آن بود که آواز نوحه گری شنید کی همی گفت:

Маънии чунин буд ки бкдоми рӯят буд кӣ он хоки бпўсонид ,у кадоми чашмат буд ки нахуст бирехт .

معنی چنین بود که بکدام رویت بود کی آن خاک بپوسانید، و کدام چشمت بود که نخست بریخت.

Ва гӯйанд сабаби тавбау зуҳдаши он буд кӣ гуфт бо Абӯҳанифа нишаста будам ва Абӯҳанифа гуфт ки ё босулаймони илм ҷамъ кардӣ гуфтам чаҳ боқӣ монадаст гуфт амал бидон танам бо ман мнозът кард ки азлати гир , гуфтам бо эшон биншинам ва ҳеҷ сухан нагӯям бинишастам яксол ва сухан нагуфтам ва чун масаъла фаро раседӣ ман бсхни ташна тар будамӣ аз онки ташнаи боб ва сухан нагуфтам онгоҳи кораш онҷо расед кӣ расед .

و گویند سبب توبه و زهدش آن بود کی گفت با ابوحنیفه نشسته بودم و ابوحنیفه گفت که یا باسلیمان علم جمع کردی گفتم چه باقی ماندست گفت عمل بدان تنم با من منازعت کرد که عزلت گیر، گفتم با ایشان بنشینم و هیچ سخن نگویم بنشستم یکسال و سخن نگفتم و چون مسئلۀ فرا رسیدی من بسخن تشنه تر بودمی از آنک تشنه بآب و سخن نگفتم آنگاه کارش آنجا رسید کی رسید.

Гӯйанд ҷунайд гуфт ҳҷомии Довӯди тоӣиро ҳиҷомат карду динорӣ буи дод гуфтанд ин исроф буд гуфт ҳар киро Марва набӯд ибодаташ набӯд .

گویند جنید گفت حجّامی داود طائی را حجامت کرد و دیناری بوی داد گفتند این اسراف بود گفت هر که را مروة نبود عبادتش نبود.

Ва ҳама шаб гуфтӣ ёрб андӯҳ ёфтан ту андӯҳҳо аз дилам берун карду хобро аз ман ҷудо кард .

و همه شب گفتی یارب اندوه یافتن تو اندوهها از دلم بیرون کرد و خواب را از من جدا کرد.

Ва чун фармон ёфт яке аз слҳо виро бихоб дид ки ҳаме давид гуфтанд чист гуфт акнӯн брстаҳам аз зиндон , мард бедор шуд бомдод буд , хабари баромад ки Довӯди тоӣӣ фармон ёфт .

و چون فرمان یافت یکی از صلحا ویرا بخواب دید که همی دوید گفتند چیست گفت اکنون برسته ام از زندان، مرد بیدار شد بامداد بود، خبر برآمد که داود طائی فرمان یافت.

Мардии андари наздик вай шуд гуфт маро васиятӣ кун гуфт мурдагон мунтазир тавонад .

مردی اندر نزدیک وی شد گفت مرا وصیّتی کن گفت مردگان منتظر تواند.

Касе дигари андари наздик вай шуд сбўӣӣ дид офтоб бар вай афтода гуфт брнагирӣ аз он офтоб чун биниҳодам офтоб набӯд аз худоӣ шарм дорам ки андари ҳаззи нафаси хеш саъй кунам . Касе дигар дар наздик ӯ шуд ва бисёр андари вай ҳаме нагирист , гуфт ндонӣ ки бисёр нигаристан кроҳит дорад ҳамчунонк бисёр гуфтан .

کسی دیگر اندر نزدیک وی شد سبوئی دید آفتاب بر وی افتاده گفت برنگیری از آن آفتاب چون بنهادم آفتاب نبود از خدای شرم دارم که اندر حظّ نفس خویش سعی کنم. کسی دیگر در نزدیک او شد و بسیار اندر وی همی نگریست، گفت ندانی که بسیار نگریستن کراهیت دارد همچنانک بسیار گفتن.

Абӯи рабиъ воситӣ гуяд ки Довӯди тоӣиро гуфтам маро васиятӣ кун , гуфт аз дунёи рӯзаи фарои гиру марги ид хеш кун ва аз мардумон бигурез чунонк аз шери гурезӣ .

ابو ربیع واسطی گوید که داود طائی را گفتم مرا وصیّتی کن، گفت از دنیا روزه فرا گیر و مرگ عید خویش کن و از مردمان بگریز چنانک از شیر گریزی.