Ва аз ин тайифа буд абўмҳмдсҳли бен Абдуллоҳи алтстрии яке буд аз имомони қавм ва ӯро дар он вақт ҳамто набӯд андари муомилоту вараъу соҳиби каромот буду зоолнўни мисриро дида буд бимика , онгаҳ ки бҳҷ шуд , вафоти вай чунонк гӯйанд андари санаи слосу смонину мأтин буд .

و از این طایفه بود ابومحمّدسهل بن عبداللّه التُسْتَری یکی بود از امامان قوم و او را در آن وقت همتا نبود اندر معاملات و ورع و صاحب کرامات بود و ذاالنّون مصری را دیده بود بمکّه، آنگه که بحجّ شد، وفات وی چنانک گویند اندر سنۀ ثلاث و ثمانین و مأتین بود.

Саҳл гуфт ман се сола будаму марои қиёми шаб будӣу андари намози холи хеши мҳмдбни савор май нгристмӣу вайро қиёми шаб будӣ ва бисёр будӣ ки гуфтӣ ё саҳли бхсб ки дилами машғӯли ҳамеи дорӣ .

سهل گفت من سه ساله بودم و مرا قیام شب بودی و اندر نماز خال خویش محمّدبن سوار می نگریستمی و وی را قیام شب بودی و بسیار بودی که گفتی یا سهل بخسب که دلم مشغول همی داری.

Мҳмдбни алўосл албсрӣ гуяд ки аз саҳл шунидам гуфт кӣ хол маро гуфт ёд накунӣ он хдоиро кӣ туро бёФрид гуфтам чигуна ёд кунам гуфт бадал бигӯӣ онгоҳ ки андари ҷомаи хоб аз ин паҳлу бар он паҳлуи гардии чунонкӣ забонат наҷунбад аллоҳи маъаии аллоҳи нозири илои аллоҳ шоҳидӣ гуфт бчнди шаби он ҳаме гуфтам пас ӯро хабар додам гуфт ҳар шаби ҳафт бор бигӯ , бигуфтам пас ӯро хабар додам гуфт ҳар шаби ёздаҳ бор бигӯӣ он ҳаме гуфтам ҳаловатии андари дилам фаро дид омад чун солии баромад холам гуфт нигоҳи дори ончии туро омухтаму доим бар он бош то андари гӯри шӯй ки андари дунёу охираи турои он бар диҳад ва солҳо бигузашт ва ҳамон ҳаме гуфтам ҳлоўаҳи андари сари ман падедор омад , пас холам гуфт ё саҳли ҳаркии худоӣ бо ӯ буду вайро бинад аз маъсият бибояд парҳезад , пас хилват ихтиёр кардаму маро бдбирстон фиристоданд гуфтам ки тарсам ки ҳиммати ман пароканда шавад бо муаллим шарт кунед бар онки соъатии бнздик вай бошаму чизеи биомузам дигар бархезам онгоҳ бдбирстон шудам ва қуръон биёмухтам ва шаш сола будам ё ҳафт солау савми алдҳри доштамӣу қӯти ман нони ҷӯин будӣ , бдўоздаҳи солагии маро масаъла афтод ва сездаҳ сола будам ки андари хостам ки маро ббсраҳ фиристанд то ин масаъла пурсам биёмадаму бпрсидм ва ҳеҷ кас аз уламои Басраи ҷавоби надоди бъбодони омадами наздики мардӣ ӯро Абуҳабиби Ҳамзаи бен Абдуллоҳ алъбодонӣ гуфтанд аз ваии бпрсидм ҷавоб доду бнздики ваии боистодми икчндӣу фоидаи ҳоӣӣ буд маро аз сухани вайу одоби ваии пас бо тстри омадаму қӯти хеш бо он оварадам ки маро ба дарме ҷӯ хариданд ва бос карданд ва нон пухтанд ва ҳар шаби вақти саҳаргоҳи бики вқиаҳи рӯзаи гшодмӣ бенону хӯриш ва бенамак , он дирами марои солии басанда буд пас азм кардам ки ҳар се шаби якбораи рӯзаи гушойаму фарои панҷ рӯзи барадам , пас фарои ҳафт рӯзи барадами пас фарои бист ва панҷ рӯзи барадам ва бист сол бар ин будам пас саёҳат кардам чандини соли пас бо тстри омадаму шаб то рӯз қиём кардамӣ .

محمدبن الواصل البصری گوید که از سهل شنیدم گفت کی خال مرا گفت یاد نکنی آن خدایرا کی ترا بیافرید گفتم چگونه یاد کنم گفت بدل بگوی آنگاه که اندر جامۀ خواب از این پهلو بر آن پهلو گردی چنانکه زبانت نجنبد اَللّهُ معی اَللّهُ ناظرُ اِلَیَّ اَللّهُ شاهِدی گفت بچند شب آن همی گفتم پس او را خبر دادم گفت هر شب هفت بار بگو، بگفتم پس او را خبر دادم گفت هر شب یازده بار بگوی آن همی گفتم حلاوتی اندر دلم فرا دید آمد چون سالی برآمد خالم گفت نگاه دار آنچه تو را آموختم و دائم بر آن باش تا اندر گور شوی که اندر دنیا و آخرة ترا آن بر دهد و سالها بگذشت و همان همی گفتم حلاوة اندر سرّ من پدیدار آمد، پس خالم گفت یا سهل هرکه خدای با او بود و وی را بیند از معصیت بباید پرهیزد، پس خلوت اختیار کردم و مرا بدبیرستان فرستادند گفتم که ترسم که همّت من پراکنده شود با معلّم شرط کنید بر آنک ساعتی بنزدیک وی باشم و چیزی بیاموزم دیگر برخیزم آنگاه بدبیرستان شدم و قرآن بیاموختم و شش ساله بودم یا هفت ساله و صوم الدّهر داشتمی و قوت من نان جوین بودی، بدوازده سالگی مرا مسئله افتاد و سیزده ساله بودم که اندر خواستم که مرا ببصره فرستند تا این مسئله پرسم بیامدم و بپرسیدم و هیچ کس از علماء بصره جواب نداد بعبّادان آمدم نزدیک مردی او را ابوحبیب حمزة بن عبداللّه العبّادانی گفتند از وی بپرسیدم جواب داد و بنزدیک وی بایستادم یکچندی و فایده هائی بود مرا از سخن وی و آداب وی پس با تستر آمدم و قوت خویش با آن آوردم که مرا به درمی جو خریدند و بآس کردند و نان پختند و هر شب وقت سحرگاه بیک وقیه روزه گشادمی بی نان و خورش و بی نمک، آن درم مرا سالی بسنده بود پس عزم کردم که هر سه شب یکباره روزه گشایم و فرا پنج روز بردم، پس فرا هفت روز بردم پس فرا بیست و پنج روز بردم و بیست سال بر این بودم پس سیاحت کردم چندین سال پس با تستر آمدم و شب تا روز قیام کردمی.

Нсрбн Аҳмад гуяд ки саҳл гуфт ҳар амалкунанда ки амал кунад на боқтдо агар тоъат буд ва агар маъсияти ҳамаи роҳати нафас буд ва ҳар феъл кӣ кунад боқтдои ҳамаи азоби нафас буд .

نصربن احمد گوید که سهل گفت هر عمل کننده که عمل کند نه باقتدا اگر طاعت بود و اگر معصیت همه راحت نفس بود و هر فعل کی کند باقتدا همه عذاب نفس بود.